Kiedy się obudziłam, byłam trochę przysypana sypkim śniegiem. Leniwie otworzyłam oczy. Wstałam i otrząsnęłam się, trzymając za bolącą głowę. Rozejrzałam się dookoła.
~ Mój łeb, boli jak diabli. Heh, czyli rodzinka się odzywa ~
Uśmiechnęłam się ironicznie.
Nagle przede mną coś się ukazało i nachalnie się gapiło. Machnęłam łapą i to coś się rozpłynęło. Później zorientowałam się, że to cienie. Widziałam już takie. Zapewne te mają coś tu do roboty.
~ Zmywam się stąd. Muszę się opatrzyć ~
Odeszłam kilka metrów od tamtego miejsca. Cienie w postaci ptaków podążały za mną. Być może one też idą tam gdzie ja. Tak czy inaczej musiałam się mieć na baczności.
Dotarłam do centrum watahy. Spotkałam jakąś waderę, która chciała mi pomóc. Jednak moje zachowanie i obecność cieni ją odstraszyło, więc bez słowa dała mi bandaże. Wzięłam i zaszyłam się w pobliskich zaroślach zamku. Kiedy skończyłam, wiedziałam, że wyglądam jak debil. Dlatego spowiłam się mgłą. Weszłam do środka by pogadać z alfą(?), podobno miała mi coś przekazać. Idę. Widzę, że Haze stoi przy bramie. Ona też mnie dostrzegła i obrzuciła mnie lodowatej spojrzeniem. Nie zrobiło to na mnie wrażenia.
~ Przyjemna wataha(?) ~ Westchnęłam, ironicznie śmiejąc się w duchu . Weszłam więc do środka, a Haze za mną.
< Haze? Za dobrze nie zaczęłyśmy xD >
środa, 28 grudnia 2016
Od Haze cd. Ruki
– Rowan!
Ogier spojrzał na mnie, jakby mówił, że to nie on. Cicho westchnęłam i zmieniłam się w człowieka, używając do tego małej, cienistej mrówki. Oparłam się o niego plecami.
– Zostawić ją tutaj?
Koń zamachał łbem w górę.
– Zgadzam się z tobą, mój drogi.
– Nie możesz.
– Akkur, wiesz, że prędzej pożywię się jej krwią, niż jej pomogę.
– Aramisa będzie na ciebie wściekła.
– A wspominałam ci, że mam całkowicie wywalone na władze? Chciała zaatakować Rowana, to dostała za swoje. Tyle. Najwyżej będzie mieć guza. – wzruszyłam ramionami, oglądając ugryzienie na swojej ręce. Zaczęło się zasklepiać. Czując na sobie wzrok węża, niechętnie powiedziałam – Dobra, zostawię przy niej Cienie.
– Haze, Haze, Haze. Nigdy to do ciebie nie dotrze? Nigdy nie zdobędziesz przyjaciół, jeśli będziesz tak postępować.
- Pff... Przyjaźń nie istnieje, Akkur. Może ty to byś w końcu zrozumiał?
Złożyłam skrzydła i usiadłam na Rowanie. Z cieni wyłoniły się trzy postury ptaków, gdy koń przyśpieszył do cwału.
< Ruka? >
Od Ruki CD Haze
Bacznie obserwowałam waderę. Woda chyba niezbyt jej smakowała. Nie była mną zbyt zainteresowana i dobrze, skoro miałabym z nią współpracować lepiej niech każda zostanie przy swoim.
- Niedługo pewnie dostaniesz jakąś misję - rzuciła niby od niechcenia.
- Przecież od tego tu jestem - burknęłam.
- Zobaczymy - powiedziała z tajemnicą w głosie, po czym wzbiła się w powietrze. Jej skrzydła były jeszcze słabe. Wadera chwiała się w powietrzu. Było duże prawdopodobieństwo, że coś może się jej stać, ale co mnie to obchodzi. Każdy jest kowalem własnego losu.
Szłam przed siebie. Z północy wyczułam znajomą woń. To był koń, dość duży koń. W mgnieniu oka byłam na miejscu. Schowałam się w krzakach. Wdrapałam się na skalną półkę, szykując się do skoku. 3...2...1...i...skok. Między zwierzęciem, a moimi pazurami były centymetry. Nagle poczułam potężne uderzenie z prawej strony i runęłam na ziemię. Poczułam potworne ugryzienie. Walka była ostra. Łapa wadery ( poznałam po głosie) znalazła się w moim pysku. Ugryzłam więc aż usłyszałam kruszenie kości. Byłam szybsza i mocniejsza od niej. Teraz to ona leżała na ziemi. Nagle dostałam drugi cios, tym razem w głowę. Chyba ten koń mnie walnął. Zakręciło mi się w głowie, a potem zalała mnie ciemność.
< Haze? Tylko nie rób z Ruki ofiary ;) >
- Niedługo pewnie dostaniesz jakąś misję - rzuciła niby od niechcenia.
- Przecież od tego tu jestem - burknęłam.
- Zobaczymy - powiedziała z tajemnicą w głosie, po czym wzbiła się w powietrze. Jej skrzydła były jeszcze słabe. Wadera chwiała się w powietrzu. Było duże prawdopodobieństwo, że coś może się jej stać, ale co mnie to obchodzi. Każdy jest kowalem własnego losu.
Szłam przed siebie. Z północy wyczułam znajomą woń. To był koń, dość duży koń. W mgnieniu oka byłam na miejscu. Schowałam się w krzakach. Wdrapałam się na skalną półkę, szykując się do skoku. 3...2...1...i...skok. Między zwierzęciem, a moimi pazurami były centymetry. Nagle poczułam potężne uderzenie z prawej strony i runęłam na ziemię. Poczułam potworne ugryzienie. Walka była ostra. Łapa wadery ( poznałam po głosie) znalazła się w moim pysku. Ugryzłam więc aż usłyszałam kruszenie kości. Byłam szybsza i mocniejsza od niej. Teraz to ona leżała na ziemi. Nagle dostałam drugi cios, tym razem w głowę. Chyba ten koń mnie walnął. Zakręciło mi się w głowie, a potem zalała mnie ciemność.
< Haze? Tylko nie rób z Ruki ofiary ;) >
poniedziałek, 26 grudnia 2016
Od Haze - Quest "Zabójca Ognia"
Obserwowałam obłoczek pary, wydobywający się z moich ust i lecący ku górze. Było zimno. Nawet bardzo. Śnieg trzaskał pod moim ciężarem. Za sobą zostawiałam odbicia łap.
Według tej mapy, którą studiowałam przez godzinę, powinnam być w okolicach terenów, na których widziano wrogie ptaki, o piórach z metalu. A tu nawet śladu po nich! Najbardziej prawdopodobne było to, że ktoś kłamał, a najmniej, że po prostu się zgubiłam.
Z westchnieniem rezygnacji zmieniłam się w człowieka i przejechałam ręką po lodzie, który przypomniał ptaka. Wtem coś złapało mnie za dłoń. Drgnęłam, patrząc na zakrzywiony, szary dziób i czarne oczy zwierzęcia, w których krył się zarówno ból, jak i zaciekawienie. Pomarańczowe upierzenie pokryte było szronem, a dwa sterczące, długie pióra wydawały się być soplami lodu. Feniks? Przecież mróz je zabija! One są typem ognistym... To co on tu robi.
Zwierz puścił, nadal się na mnie patrząc. Oczekiwał czegoś. Rozejrzałam się. Naliczyłam kilkanaście podobnych figur i niemal o połowę mniej feniksów, które się ruszały.
- Co tu się stało? - Mruknęłam do siebie. Ptak zaczął skrobać pazurem w ziemi. Patrzałam na niego, to na zmarzniętą glebę.
- Wilk w pelerynie... - Mruczałam pod nosem. Feniks stracił śnieg na ubranie wilka. - Ze śniegu? - Energicznie potrząsnął głową. - W białej?
Zaczął znowu, co odebrałam jako znak, iż zgadłam.
Kilka minut później wstałam i podeszłam do wskazanego przez feniksa miejsca. Ślady łap. Osobnik lekkiej wagi, prawdopodobnie wadera. Albo wychudzony basior.
Podniosłam wzrok, podążając nim za śladami. Mogłabym pomyśleć, że to wilk z Północy, ale ślady w lodzie ujawniały, że pochodzi z Południa.
Skrzek bólu otrząsnął mnie z zamyślenia. Nie można zostawić ich na pastwę losu. Jakiś wulkan, ciepłe miejsce... Gdzie takie miejsce znaleźć w zimie?! Argh... Pozostaje zamek. Byłoby ciekawie. - Zachichotałam na myśl, o ognistych ptakach siejących spustoszenie w budynku.
Cicho gwizdnęłam, pochylając się nad lodowymi rzeźbami. Miałam nadzieję, że Rowan usłyszał wezwanie.
Zebrałam wszystkie zwierzęta obok siebie, by ogrzewały się wzajemnie, i akurat donosiłam do nich ostatniego, gdy kopyta z głuchym stukotem dały znak o przybyciu konia. Aksamitne oczy kopytnego zdradzały, że był na mnie zły, za wezwanie w takie miejsce.
Uśmiechnęłam się, głaszcząc ogiera po płaskim łbie.
– Rowan, pomożesz mi, prawda? – wyszeptałam. Zarzucił głową, co raczej oznaczało "Tak".
Przejrzałam rzeczy, które miałam przy sobie. Koc, lina, kilka ciepłych ubrań. Okay, powinno się udać je przewieźć.
Rozpaliłam ognisko, co było dość trudne i zajęłam się łączniem w bezpieczny sposób sznura z płachtą. Lód na piórach troszeczkę stopniał, przez co teraz był wygładzony i lśniący. Co chwilę patrzyłam na zmarznięte ptaki.
W końcu, po jakiejś godzinie, oplotłam wokół Rowana linę, a na kocu posadziłam feniksy. Wskoczyłam na młodego konia pociągowego i zachęciłam do ruszenia.
***
Koń naparł kopytami o śnieg. Byliśmy bardzo blisko celu, a on miał dosyć zaciągania ptaków. Dawno zeskoczyłam z jego grzbietu, idąc teraz obok jego głowy.
– Dawaj... – mruczałam cicho, jak automat. Myślami byłam przy wilku. Podsumowałam fakty i uznałam, że jestem w kropce. Biała peleryna, Południe, klan lodu...
Rowan zatrzymał się przed bramą. Kiwnęłam głową do strażników. Zrozumieli sygnał i gdy tylko odczepiłam linę, zabrali feniksy do środka. Dałam Rowanowi odpocząć, a sama wróciłam na zamrożone tereny.
Przetarłam dłońmi ramiona, wdychając powietrze, przepełnione zapachem siarki i zimy. Prócz odbić łap, wilk nie zostawił żadnych śladów.
Podniosłam głowę, patrząc się w niewidzialny punkt. Jeżeli nie cofnie się czaru, może on się rozprzestrzenić. Zazgrzytałam zębami. Nie muszę powiadamiać o tym, gdzie się wybieram. Jako informator muszę też się dowiedzieć, co spowodowało tę pogodę, na terenach zazwyczaj ciepłych. A brak informacji nie ułatwi mi pisania raportu. Tak więc, wszystkie ruchy dozwolone.
***
Spakowałam najpotrzebniejsze rzeczy i wymknęłam się na dwór. Było jeszcze zimniej niż w dzień - czego się spodziewałam po zimie? - a panująca cisza była przygnębiająca. Plusem był brak strażników.
Gdy zawiał wiatr, prosto w moją twarz, nie wiedziałam, czy zwrócić kolację, czy się dusić. Była to u mnie częsta reakcja na podmuchy. Uczucie minęło, więc mogłam iść dalej. Mym celem było południe.
Zaczęłam nucić piosenkę.
Szłam wszystkimi znanymi skrótami. Granica była blisko, gdy w tym samym kierunku co ja, powietrze przeszyła biała peleryna. Moja reakcja była błyskawiczna- zmiana w wilka i ogrodzenie najbliższego terenu wysokim murem, który wręcz przypomniał pokój, bowiem posiadał jeszcze górną ścianę.
Wzniosłam się w powietrze. Moje serce waliło tak głośno, że byłam wręcz pewna, iż tajemnicza postać je słyszy.
Załopotałam skrzydłami, oblatując całą "klatkę". Nic. Ani śladu.
Nagle, ni stąd, ni zowąd, rozległo się głośne sapanie. Z uśmiechem zleciałam w dół. Ale, zamiast wilka, zobaczyłam byka. Zwierz dumnie podnosił długie rogi, a jego onyksowa sierść lśniła od potu. A jego oczy... Jego oczy były najdziwniejsze- czarne i puste. Jakby... Nie ssaka.
Zmrużyłam oczy i wysunęłam kły. Zaatakowaliśmy w tym samym momencie. Wbiłam zęby w jego nogę, po czym ją puściłam i splunęłam. Jego krew była inna. Ohydna. Jeleniowaty kulał, jednak zahamował i odwrócił się. Z jego chrap unosiła się para.
Wyglądem przypomniał żywego trupa, jednak one nie oddychają. Możliwe, że był posłańcem.
Ale nadal nie rozumiem, jakim cudem. Przecież wyraźnie widziałam białą pelerynę, a złapał się tylko jeleń.
Zaszarżował. W porę się uchyliłam, ale jego róg przejechał mi po grzbiecie.
Syknęłam. Wypuściłabym go, ale moc nie chciała ustąpić. Pierwszy raz od bardzo dawna nie mogłam usunąć iluzji.
Słyszałam stukot kopyt, który przerodził się w odbijanie się łap od gleby.
Kątem oka widziałam szarą sierść, siwe włosy i czerwone znaki na skórze istoty. Odwróciłam się, uważając, by nie odsłonić gardła. Biała peleryna! Ha, wiedziałam, że coś tu nie gra! Wilczyca odsłoniła kły.
Cicho mruknęłam wiązankę przekleństw, gdy moje łapy przymarzły do podłoża. Serio? Widząc, że nie mogę się ruszyć, skoczyła. Pomyślałam, jak bardzo nienawidzę zimy, i przykucnęłam. Poleciała nade mną.
Skrzywiłam się i uderzyłam skrzydłami w lód. Zabolało, ale zamrożona ciecz popękała i rozsypała się. Powtórzyłam ruch i byłam wolna. Jak chce wojnę, to ją dostanie.
Uniosłam się w powietrze, tworząc tuzin cienistych stworzeń. Były to gryfy, lwy, orły i wilki. Wszystkie czekały. Skoro iluzja nie działa, to od czego są inne moce? Ogień zwalcza lód, który zwycięża roślinność.
Warknęłam gardłowo, gdy wadera zbliżyła się. Cienie odebrały to jako sygnał.
* Po długich męczarniach uznałam, że nie umiem opisywać walk- tepnijmy się do momentu, gdy jest już trup. *
Kazałam zniknąć Cieniom, zostawiając jednego gryfa. Jeszcze raz spojrzałam na rozszarpane ciało i ogólne pobojowisko. Wszystko pokryła srebrna i bordowa krew, szron osiadł na murze.
Uderzyłam skrzydłami, lądując powoli na śniegu. Ostrożnie położyłam łapę na białym puchu. Odetchnęłam z ulgą. Po chwili udało mi się usunąć mur.
Upewniłam się, czy obca nie żyje. Nie wyczuwałam pulsu, ani oddechu. Cóż... Miejmy nadzieję, że jej śmierć cofnie czar.
Już miałam usiąść na cienistego gryfa, gdy ziemia załamała się. Błękitny duch wilczycy wyszedł z jej ciała i uśmiechnął się. Nie było w tym nic przyjaznego.
Zaczęłam spadać w dół.
Gorączkowo machałam łapami i skrzydłami, jednak nic to nie dało. Ciemność była coraz bliżej...
Od autorki
Żeby nie było. Gryf specjalnie pojawił się na końcu, a Haze żyje. Wesołych świąt! XD
Według tej mapy, którą studiowałam przez godzinę, powinnam być w okolicach terenów, na których widziano wrogie ptaki, o piórach z metalu. A tu nawet śladu po nich! Najbardziej prawdopodobne było to, że ktoś kłamał, a najmniej, że po prostu się zgubiłam.
Z westchnieniem rezygnacji zmieniłam się w człowieka i przejechałam ręką po lodzie, który przypomniał ptaka. Wtem coś złapało mnie za dłoń. Drgnęłam, patrząc na zakrzywiony, szary dziób i czarne oczy zwierzęcia, w których krył się zarówno ból, jak i zaciekawienie. Pomarańczowe upierzenie pokryte było szronem, a dwa sterczące, długie pióra wydawały się być soplami lodu. Feniks? Przecież mróz je zabija! One są typem ognistym... To co on tu robi.
Zwierz puścił, nadal się na mnie patrząc. Oczekiwał czegoś. Rozejrzałam się. Naliczyłam kilkanaście podobnych figur i niemal o połowę mniej feniksów, które się ruszały.
- Co tu się stało? - Mruknęłam do siebie. Ptak zaczął skrobać pazurem w ziemi. Patrzałam na niego, to na zmarzniętą glebę.
- Wilk w pelerynie... - Mruczałam pod nosem. Feniks stracił śnieg na ubranie wilka. - Ze śniegu? - Energicznie potrząsnął głową. - W białej?
Zaczął znowu, co odebrałam jako znak, iż zgadłam.
Kilka minut później wstałam i podeszłam do wskazanego przez feniksa miejsca. Ślady łap. Osobnik lekkiej wagi, prawdopodobnie wadera. Albo wychudzony basior.
Podniosłam wzrok, podążając nim za śladami. Mogłabym pomyśleć, że to wilk z Północy, ale ślady w lodzie ujawniały, że pochodzi z Południa.
Skrzek bólu otrząsnął mnie z zamyślenia. Nie można zostawić ich na pastwę losu. Jakiś wulkan, ciepłe miejsce... Gdzie takie miejsce znaleźć w zimie?! Argh... Pozostaje zamek. Byłoby ciekawie. - Zachichotałam na myśl, o ognistych ptakach siejących spustoszenie w budynku.
Cicho gwizdnęłam, pochylając się nad lodowymi rzeźbami. Miałam nadzieję, że Rowan usłyszał wezwanie.
Zebrałam wszystkie zwierzęta obok siebie, by ogrzewały się wzajemnie, i akurat donosiłam do nich ostatniego, gdy kopyta z głuchym stukotem dały znak o przybyciu konia. Aksamitne oczy kopytnego zdradzały, że był na mnie zły, za wezwanie w takie miejsce.
Uśmiechnęłam się, głaszcząc ogiera po płaskim łbie.
– Rowan, pomożesz mi, prawda? – wyszeptałam. Zarzucił głową, co raczej oznaczało "Tak".
Przejrzałam rzeczy, które miałam przy sobie. Koc, lina, kilka ciepłych ubrań. Okay, powinno się udać je przewieźć.
Rozpaliłam ognisko, co było dość trudne i zajęłam się łączniem w bezpieczny sposób sznura z płachtą. Lód na piórach troszeczkę stopniał, przez co teraz był wygładzony i lśniący. Co chwilę patrzyłam na zmarznięte ptaki.
W końcu, po jakiejś godzinie, oplotłam wokół Rowana linę, a na kocu posadziłam feniksy. Wskoczyłam na młodego konia pociągowego i zachęciłam do ruszenia.
***Koń naparł kopytami o śnieg. Byliśmy bardzo blisko celu, a on miał dosyć zaciągania ptaków. Dawno zeskoczyłam z jego grzbietu, idąc teraz obok jego głowy.
– Dawaj... – mruczałam cicho, jak automat. Myślami byłam przy wilku. Podsumowałam fakty i uznałam, że jestem w kropce. Biała peleryna, Południe, klan lodu...
Rowan zatrzymał się przed bramą. Kiwnęłam głową do strażników. Zrozumieli sygnał i gdy tylko odczepiłam linę, zabrali feniksy do środka. Dałam Rowanowi odpocząć, a sama wróciłam na zamrożone tereny.
Przetarłam dłońmi ramiona, wdychając powietrze, przepełnione zapachem siarki i zimy. Prócz odbić łap, wilk nie zostawił żadnych śladów.
Podniosłam głowę, patrząc się w niewidzialny punkt. Jeżeli nie cofnie się czaru, może on się rozprzestrzenić. Zazgrzytałam zębami. Nie muszę powiadamiać o tym, gdzie się wybieram. Jako informator muszę też się dowiedzieć, co spowodowało tę pogodę, na terenach zazwyczaj ciepłych. A brak informacji nie ułatwi mi pisania raportu. Tak więc, wszystkie ruchy dozwolone.
***
Spakowałam najpotrzebniejsze rzeczy i wymknęłam się na dwór. Było jeszcze zimniej niż w dzień - czego się spodziewałam po zimie? - a panująca cisza była przygnębiająca. Plusem był brak strażników.
Gdy zawiał wiatr, prosto w moją twarz, nie wiedziałam, czy zwrócić kolację, czy się dusić. Była to u mnie częsta reakcja na podmuchy. Uczucie minęło, więc mogłam iść dalej. Mym celem było południe.
Zaczęłam nucić piosenkę.
Szłam wszystkimi znanymi skrótami. Granica była blisko, gdy w tym samym kierunku co ja, powietrze przeszyła biała peleryna. Moja reakcja była błyskawiczna- zmiana w wilka i ogrodzenie najbliższego terenu wysokim murem, który wręcz przypomniał pokój, bowiem posiadał jeszcze górną ścianę.
Wzniosłam się w powietrze. Moje serce waliło tak głośno, że byłam wręcz pewna, iż tajemnicza postać je słyszy.
Załopotałam skrzydłami, oblatując całą "klatkę". Nic. Ani śladu.
Nagle, ni stąd, ni zowąd, rozległo się głośne sapanie. Z uśmiechem zleciałam w dół. Ale, zamiast wilka, zobaczyłam byka. Zwierz dumnie podnosił długie rogi, a jego onyksowa sierść lśniła od potu. A jego oczy... Jego oczy były najdziwniejsze- czarne i puste. Jakby... Nie ssaka.
Zmrużyłam oczy i wysunęłam kły. Zaatakowaliśmy w tym samym momencie. Wbiłam zęby w jego nogę, po czym ją puściłam i splunęłam. Jego krew była inna. Ohydna. Jeleniowaty kulał, jednak zahamował i odwrócił się. Z jego chrap unosiła się para.
Wyglądem przypomniał żywego trupa, jednak one nie oddychają. Możliwe, że był posłańcem.
Ale nadal nie rozumiem, jakim cudem. Przecież wyraźnie widziałam białą pelerynę, a złapał się tylko jeleń.
Zaszarżował. W porę się uchyliłam, ale jego róg przejechał mi po grzbiecie.
Syknęłam. Wypuściłabym go, ale moc nie chciała ustąpić. Pierwszy raz od bardzo dawna nie mogłam usunąć iluzji.
Słyszałam stukot kopyt, który przerodził się w odbijanie się łap od gleby.
Kątem oka widziałam szarą sierść, siwe włosy i czerwone znaki na skórze istoty. Odwróciłam się, uważając, by nie odsłonić gardła. Biała peleryna! Ha, wiedziałam, że coś tu nie gra! Wilczyca odsłoniła kły.
Cicho mruknęłam wiązankę przekleństw, gdy moje łapy przymarzły do podłoża. Serio? Widząc, że nie mogę się ruszyć, skoczyła. Pomyślałam, jak bardzo nienawidzę zimy, i przykucnęłam. Poleciała nade mną.
Skrzywiłam się i uderzyłam skrzydłami w lód. Zabolało, ale zamrożona ciecz popękała i rozsypała się. Powtórzyłam ruch i byłam wolna. Jak chce wojnę, to ją dostanie.
Uniosłam się w powietrze, tworząc tuzin cienistych stworzeń. Były to gryfy, lwy, orły i wilki. Wszystkie czekały. Skoro iluzja nie działa, to od czego są inne moce? Ogień zwalcza lód, który zwycięża roślinność.
Warknęłam gardłowo, gdy wadera zbliżyła się. Cienie odebrały to jako sygnał.* Po długich męczarniach uznałam, że nie umiem opisywać walk- tepnijmy się do momentu, gdy jest już trup. *
Kazałam zniknąć Cieniom, zostawiając jednego gryfa. Jeszcze raz spojrzałam na rozszarpane ciało i ogólne pobojowisko. Wszystko pokryła srebrna i bordowa krew, szron osiadł na murze.
Uderzyłam skrzydłami, lądując powoli na śniegu. Ostrożnie położyłam łapę na białym puchu. Odetchnęłam z ulgą. Po chwili udało mi się usunąć mur.
Upewniłam się, czy obca nie żyje. Nie wyczuwałam pulsu, ani oddechu. Cóż... Miejmy nadzieję, że jej śmierć cofnie czar.
Już miałam usiąść na cienistego gryfa, gdy ziemia załamała się. Błękitny duch wilczycy wyszedł z jej ciała i uśmiechnął się. Nie było w tym nic przyjaznego.
Zaczęłam spadać w dół.
Gorączkowo machałam łapami i skrzydłami, jednak nic to nie dało. Ciemność była coraz bliżej...
Od autorki
Żeby nie było. Gryf specjalnie pojawił się na końcu, a Haze żyje. Wesołych świąt! XD
Od Haze - Quest "Śnieżny Królik"
Dwudziesty czwarty grudnia. Jeden z najgorszych dni. Zimno, ponuro, mglisto. Wprawdzie lubię mgłę, może to przez imię, ale w połączeniu z poranną ciemnością jest okropna.
Jak zwykle wygrzewałam się w cieniu, podsłuchując z dachu rozmowy. Kiedy już ktoś wychodził zza drzwi, zaczynał rozmawiać o świętach, a więc i o legendach. Jedna z nich pojawiała się często; opowiadała o Śnieżnym Króliku, który spełnia jedno życzenie. Brednie.
Mimo, iż uważałam, że to kłamstwa, przy każdym białym stworzeniu odwracałam głowę.
Szary królik, stał na tylnych łapkach i ruszał uroczo noskiem. Na szyi, otoczonej puchatym kołnierzem, kołysał się łańcuszek z srebrną zawieszką w kształcie gwiazdy.
Nie był zwykły. Zmieniłam się w wilka, w cieniu skradając do szaraka. Zostawiałam na śniegu odbicia na łap. Kilka razy musiałam się zatrzymać, bo sople spadały tuż przed moim nosem. Gdy byłam blisko, zaledwie trzy metry od niego, skoczyłam do przodu. Zwierzakowi poplątały się łapy i to wystarczyło. Przygniotłam go łapami.
Nagle zatrzymałam się, nie pozwalając królikowi się uwolnić.
Zdałam sobie sprawę, że nie mam marzeń. A przynajmniej takich, które mogłabym zrealizować, nawet przy pomocy magii.
Westchnęłam cicho i zmieniłam się w człowieka, rozglądając się. Głaszcząc królika między uszami, podeszłam do małego dziecka. Siedziało na zimnym śniegu, w podartym płaszczyku, trzymając w rączkach młodego orła. Przykucnęłam.
– Cześć. – Szepnęłam delikatnie. To, że jestem wredna, nie znaczy, że nie umiem się dziećmi opiekować. – Co chciałbyś na święta?
Chłopiec podniósł w moją stronę ciemne oczka. Jego oczy mówiły wszystko.
Uśmiechnęłam się, i nadal głaszcząc królika, wyszeptałam życzenie, które należało tak naprawdę do chłopca.
Z jednego z domów wyszła rodzina. Zaprosili chłopca do mieszkania, a ten z widoczną radością rzucił się im w ramiona. Orzeł podleciał mu na ramię.
Widząc tę scenkę, coś ukłuło mnie w sercu. Szybko się jednak otrząsnęłam, niwelując uczucie. Jednak wizja dziewczynki z fioletowymi włosami, siedzącej z rodziną przy stole, co chwilę powracała...
Pogłaskałam parę razy królika, który już spokojnie wtulał się w moją bluzę. Potem przeniosłam go do bezpiecznego miejsca i wypuściłam.
Jak zwykle wygrzewałam się w cieniu, podsłuchując z dachu rozmowy. Kiedy już ktoś wychodził zza drzwi, zaczynał rozmawiać o świętach, a więc i o legendach. Jedna z nich pojawiała się często; opowiadała o Śnieżnym Króliku, który spełnia jedno życzenie. Brednie.
Mimo, iż uważałam, że to kłamstwa, przy każdym białym stworzeniu odwracałam głowę.
***
Powoli zsunęłam się po rynnie, czujnie obserwując zwierzę. Czyżby mit okazał się prawdą? Szary królik, stał na tylnych łapkach i ruszał uroczo noskiem. Na szyi, otoczonej puchatym kołnierzem, kołysał się łańcuszek z srebrną zawieszką w kształcie gwiazdy.
Nagle zatrzymałam się, nie pozwalając królikowi się uwolnić.
Zdałam sobie sprawę, że nie mam marzeń. A przynajmniej takich, które mogłabym zrealizować, nawet przy pomocy magii.
Westchnęłam cicho i zmieniłam się w człowieka, rozglądając się. Głaszcząc królika między uszami, podeszłam do małego dziecka. Siedziało na zimnym śniegu, w podartym płaszczyku, trzymając w rączkach młodego orła. Przykucnęłam.
– Cześć. – Szepnęłam delikatnie. To, że jestem wredna, nie znaczy, że nie umiem się dziećmi opiekować. – Co chciałbyś na święta?
Uśmiechnęłam się, i nadal głaszcząc królika, wyszeptałam życzenie, które należało tak naprawdę do chłopca.
Z jednego z domów wyszła rodzina. Zaprosili chłopca do mieszkania, a ten z widoczną radością rzucił się im w ramiona. Orzeł podleciał mu na ramię.
Widząc tę scenkę, coś ukłuło mnie w sercu. Szybko się jednak otrząsnęłam, niwelując uczucie. Jednak wizja dziewczynki z fioletowymi włosami, siedzącej z rodziną przy stole, co chwilę powracała...
Pogłaskałam parę razy królika, który już spokojnie wtulał się w moją bluzę. Potem przeniosłam go do bezpiecznego miejsca i wypuściłam.
niedziela, 25 grudnia 2016
Od Haze - Quest "Mroźne zaklęcie"
Pie***nięte święta. Po co one w ogóle są? By dołować ludzi? Zdajesz sobie tylko sprawę, że jesteś na świecie sam. Taka ja. Chyba piąte święta sama. Zero rodziny, przyjaciół. Wpraszać się nie zamierzam na Wigilię, ani na nic innego.
Mocno poirytowana rzuciłam śnieżką w mgłę. Po paru sekundach rozległ się syk bólu. Złapałam za rękojeść miecza i zwolniłam kroku. Szybko przeanalizowałam sytuację. Wilcza sylwetka, po syku wiadomo, iż to wadera.
Powoli zbliżyłam się do wilczycy.
– Pomóż... – Szepnęła, a jej głowa opadła na śnieg.
Kucnęłam obok nieprzytomnej. Wadera miała białą sierść, z odcieniami niebieskiego. Przednia łapa została owinięta nieumiejętnie bandażem. Była tak chuda, że było widać wszystkie jej kości. Skołtunione i brudne futro jednak odpychało, bo ogólnie była całkiem ładna.
Niechętnie podniosłam ją i podeszłam do Rowana, który wciąż mi towarzyszył. Położyłam obcą na grzbiecie shire i sama na niego wsiadłam.
Wilczyca obudziła się w połowie drogi.
– Jak się zwiesz? – Zapytałam, obserwując ją kątem oka.
– Sorsha. – Odparła cicho.
– Skąd przybywasz?
– Z północy. – Zesztywniałam.
Cudem hamowałam chęć zrzucenia jej do rzeki, którą mijałyśmy.
– Co tu robisz?
– Uciekam. Czy... Mogłabyś przyśpieszyć, gdziekolwiek jedziemy?
– Kierujemy się do Zamku. Mają tam najlepszych medyków.
Nie odezwała się więcej, aż do siedziby Aramisy i Oriona. Tam podała te same informacje, co mi i tyle ją widziałam. "Porwały" ją medyczki.
***
Czasami myślę, że źle wybrałam zawód. Mogłam zostać strażnikiem, skoro i tak stoję w czasie kolacji przy jednej z kolumn. Nie mam nic innego do roboty.
Rękę wciąż trzymałam na rękojeści miecza. Było aż dziwnie spokojnie. Biesiadnicy, w tym Aramisa i ta nowa... Sorsha, rozmawiali o jakiś-tam sprawach. Choć z tej odległości mogłam ich usłyszeć, to niezbyt interesowały mnie te tematy.
Odwróciłam głowę w stronę Haka, krzywo się uśmiechając. Odwzajemnił gest. Kolacja trwała już dobrą godzinę, a że nic się nie działo, to wyszłam na chwilę na zewnątrz.
Wolno kroczyłam po pałacowym ogrodzie, wciąż zachowując czujność.
Zza drzwi dobiegały krzyki. Na początku pomyślałam, że ktoś po prostu się kłóci, ale wrzask był coraz bardziej rozpaczliwy, a potem ucichł, tak nagle, jak się zaczął.
Jeszcze zanim dobiegłam do bramy wyczułam nagłą zmianę temperatury.
Złapałam klamkę, gdy drzwi nagle się otworzyły. Zostałam pchnięta na śnieg. Mignęły zielone oczy wilczycy, którą dzisiaj uratowałam i... Straciłam przytomność.
***
Zimno. Zimno, zimno, zimno! - Myślałam rozpaczliwe, wiedząc, co się stało.
Zapewne leżałam teraz w śniegu, z roz***aną głową i mieczem przymarzniętym do bruku. Jeśli serio tak było, to po co miałam otwierać oczy?
W końcu jednak się zmusiłam i rozchyliłam powieki. Pierwsze, co zauważyłam, to był pomarańczowy blask. Potem pochyliła się nade mną długa szyja, wyposażona w czarne, okrągłe oczy. Poznaję te patrzały! To ten feniks, który prawie nie zamarzł. Teraz jesteśmy kwita.
Odgoniłam ręką płonącego ptaka i wstałam. Powoli podeszłam do drzwi i stanęłam jak wryta.
Wszystko i wszyscy zamarzli. Kilka dziesiątek lodowych posągów.
– Cudownie. – mruknęłam do siebie. To ja sprowadziłam tu tą waderę. To na mnie spadnie wina. Nie ręczyłam za nią, ale wprowadziłam do Zamku. Wygnają mnie. Na sto procent.
Obróciłam się. Feniks stał w śniegu i wpatrywał w niego.
Przeszłam po białym puchu, wpatrzona w to samo, co Fenek. Tak, nadałam mu imię.
Otóż ptak znalazł ślad łapy, który powtarzał się co dwa metry. Kierowała się na północ.
– Akkur. – syknęłam, gdy wyczułam węża na skrzydle.
– Co?
– Jak długo leżałam?
– Zaledwie parę minut, może dwie. – podpełzł mi na ramię.
– A Sorsha?
– Pobiegła na północ, ale feniksy mówiły, że zmieniła kierunek.
– Gdzie?
– Wschód.
– Dobra.
Złapałam węża i wcisnęłam go w kaptur peleryny, i zaczęłam biec w stronę łąk. Błagam, żeby Rowan nie zamarzł. Obejrzałam się i zobaczyłam, że Fenek leci za nami.
Cicho odetchnęłam, bo ujrzałam także czarną sierść i chmary pary między drzewami.
Z biegu wskoczyłam na grzbiet ogiera, który był na to przygotowany.
– Akkur, prowadź po śladach. Feniksie, każ innym ogrzewać salę, sam leć z nami. Nie! Lepiej weź dwa inne płonące ptaki ze sobą.
Wąż zsunął się i podpełzł przodem. Gdy tylko przyleciał Fenek z dwoma innymi feniksami, pogalopowałam za bezkręgowcem. Jak na gada poruszał się bardzo szybko, niemal równo z shire. Oboje sunęli po śniegu i lodzie z gracją.
***
Pozbierałam się z ziemi i znów chwyciłam za miecz. Miałam dobre przeczucie, by wziąć feniksy, ale smok to przesada. Serio. Lód kontra ogień. Zdecydowanie żar wygrywa, ale kiedy jest sytuacja w stylu feniksy kontra smok, są równe szanse.
Co chwilę buchało gorąco, by zastąpić je w sekundę mrozem.
Co do smoka, był on stosunkowo mały. Miał białe, błyszczące łuski i rogi. Gdyby nie sytuacja, powiedziałabym, że jest piękny. Ale ważne było to, czego strzegł.
Natarłam na niego, gdy pochylił łeb. Uderzyłam w słaby punkt- środek czoła. Krew obryzgała mi twarz, rozległ się nieprzyjemny odgłos łamanej kości. Feniksy osmaliły mu szyję. Walka skończona. Z uśmiechem wyjęłam broń z głowy mitycznego stworzenia i ocierając metal o śnieg, zbliżyłam się do Sorshy.
– Jak cofnąć czar? – warknęłam do leżącej wadery. Przygniotło ją truchło smoka.
– Nie wiem.
Byłam tak zdenerwowana, że bez zastanowienia wbiłam jej ostrze w brzuch. Światło wystrzeliło z rany. Wilczyca zmieniła się w przebiśniegi, a temperatura powróciła do normalności.
Wspięłam się na Rowana i w powolnej drodze powrotnej, obserwowałam zwierzęta, które były tak zaskoczone, że nawet nie uciekały...
Mocno poirytowana rzuciłam śnieżką w mgłę. Po paru sekundach rozległ się syk bólu. Złapałam za rękojeść miecza i zwolniłam kroku. Szybko przeanalizowałam sytuację. Wilcza sylwetka, po syku wiadomo, iż to wadera.
Powoli zbliżyłam się do wilczycy.
– Pomóż... – Szepnęła, a jej głowa opadła na śnieg.
Kucnęłam obok nieprzytomnej. Wadera miała białą sierść, z odcieniami niebieskiego. Przednia łapa została owinięta nieumiejętnie bandażem. Była tak chuda, że było widać wszystkie jej kości. Skołtunione i brudne futro jednak odpychało, bo ogólnie była całkiem ładna.
Niechętnie podniosłam ją i podeszłam do Rowana, który wciąż mi towarzyszył. Położyłam obcą na grzbiecie shire i sama na niego wsiadłam.
Wilczyca obudziła się w połowie drogi.
– Jak się zwiesz? – Zapytałam, obserwując ją kątem oka.
– Sorsha. – Odparła cicho.
– Skąd przybywasz?
– Z północy. – Zesztywniałam.
Cudem hamowałam chęć zrzucenia jej do rzeki, którą mijałyśmy.
– Co tu robisz?
– Uciekam. Czy... Mogłabyś przyśpieszyć, gdziekolwiek jedziemy?
– Kierujemy się do Zamku. Mają tam najlepszych medyków.
Nie odezwała się więcej, aż do siedziby Aramisy i Oriona. Tam podała te same informacje, co mi i tyle ją widziałam. "Porwały" ją medyczki.
***
Czasami myślę, że źle wybrałam zawód. Mogłam zostać strażnikiem, skoro i tak stoję w czasie kolacji przy jednej z kolumn. Nie mam nic innego do roboty.
Rękę wciąż trzymałam na rękojeści miecza. Było aż dziwnie spokojnie. Biesiadnicy, w tym Aramisa i ta nowa... Sorsha, rozmawiali o jakiś-tam sprawach. Choć z tej odległości mogłam ich usłyszeć, to niezbyt interesowały mnie te tematy.
Odwróciłam głowę w stronę Haka, krzywo się uśmiechając. Odwzajemnił gest. Kolacja trwała już dobrą godzinę, a że nic się nie działo, to wyszłam na chwilę na zewnątrz. Wolno kroczyłam po pałacowym ogrodzie, wciąż zachowując czujność.
Zza drzwi dobiegały krzyki. Na początku pomyślałam, że ktoś po prostu się kłóci, ale wrzask był coraz bardziej rozpaczliwy, a potem ucichł, tak nagle, jak się zaczął.
Jeszcze zanim dobiegłam do bramy wyczułam nagłą zmianę temperatury.
Złapałam klamkę, gdy drzwi nagle się otworzyły. Zostałam pchnięta na śnieg. Mignęły zielone oczy wilczycy, którą dzisiaj uratowałam i... Straciłam przytomność.
***
Zimno. Zimno, zimno, zimno! - Myślałam rozpaczliwe, wiedząc, co się stało.
Zapewne leżałam teraz w śniegu, z roz***aną głową i mieczem przymarzniętym do bruku. Jeśli serio tak było, to po co miałam otwierać oczy?
W końcu jednak się zmusiłam i rozchyliłam powieki. Pierwsze, co zauważyłam, to był pomarańczowy blask. Potem pochyliła się nade mną długa szyja, wyposażona w czarne, okrągłe oczy. Poznaję te patrzały! To ten feniks, który prawie nie zamarzł. Teraz jesteśmy kwita.
Odgoniłam ręką płonącego ptaka i wstałam. Powoli podeszłam do drzwi i stanęłam jak wryta.
Wszystko i wszyscy zamarzli. Kilka dziesiątek lodowych posągów.
– Cudownie. – mruknęłam do siebie. To ja sprowadziłam tu tą waderę. To na mnie spadnie wina. Nie ręczyłam za nią, ale wprowadziłam do Zamku. Wygnają mnie. Na sto procent.
Obróciłam się. Feniks stał w śniegu i wpatrywał w niego.
Przeszłam po białym puchu, wpatrzona w to samo, co Fenek. Tak, nadałam mu imię.
Otóż ptak znalazł ślad łapy, który powtarzał się co dwa metry. Kierowała się na północ.
– Akkur. – syknęłam, gdy wyczułam węża na skrzydle.
– Co?
– Jak długo leżałam?
– Zaledwie parę minut, może dwie. – podpełzł mi na ramię.
– A Sorsha?
– Pobiegła na północ, ale feniksy mówiły, że zmieniła kierunek.
– Gdzie?
– Wschód.
– Dobra.
Złapałam węża i wcisnęłam go w kaptur peleryny, i zaczęłam biec w stronę łąk. Błagam, żeby Rowan nie zamarzł. Obejrzałam się i zobaczyłam, że Fenek leci za nami.
Cicho odetchnęłam, bo ujrzałam także czarną sierść i chmary pary między drzewami.
Z biegu wskoczyłam na grzbiet ogiera, który był na to przygotowany.
– Akkur, prowadź po śladach. Feniksie, każ innym ogrzewać salę, sam leć z nami. Nie! Lepiej weź dwa inne płonące ptaki ze sobą.
Wąż zsunął się i podpełzł przodem. Gdy tylko przyleciał Fenek z dwoma innymi feniksami, pogalopowałam za bezkręgowcem. Jak na gada poruszał się bardzo szybko, niemal równo z shire. Oboje sunęli po śniegu i lodzie z gracją.
***
Pozbierałam się z ziemi i znów chwyciłam za miecz. Miałam dobre przeczucie, by wziąć feniksy, ale smok to przesada. Serio. Lód kontra ogień. Zdecydowanie żar wygrywa, ale kiedy jest sytuacja w stylu feniksy kontra smok, są równe szanse.
Co chwilę buchało gorąco, by zastąpić je w sekundę mrozem.
Co do smoka, był on stosunkowo mały. Miał białe, błyszczące łuski i rogi. Gdyby nie sytuacja, powiedziałabym, że jest piękny. Ale ważne było to, czego strzegł.
Natarłam na niego, gdy pochylił łeb. Uderzyłam w słaby punkt- środek czoła. Krew obryzgała mi twarz, rozległ się nieprzyjemny odgłos łamanej kości. Feniksy osmaliły mu szyję. Walka skończona. Z uśmiechem wyjęłam broń z głowy mitycznego stworzenia i ocierając metal o śnieg, zbliżyłam się do Sorshy.
– Jak cofnąć czar? – warknęłam do leżącej wadery. Przygniotło ją truchło smoka.
– Nie wiem.
Byłam tak zdenerwowana, że bez zastanowienia wbiłam jej ostrze w brzuch. Światło wystrzeliło z rany. Wilczyca zmieniła się w przebiśniegi, a temperatura powróciła do normalności.
Wspięłam się na Rowana i w powolnej drodze powrotnej, obserwowałam zwierzęta, które były tak zaskoczone, że nawet nie uciekały...
piątek, 23 grudnia 2016
Od Haze cd. Aramisy
Usłyszałam ciche szuranie i charakterystyczne syczenie.
Przestałam zaplatać warkocz i szybko się podniosłam.
– Jak miło, że jesteś. Powiedziałeś jej coś, czego mówić nie powinieneś? – wypaliłam od razu.
– Nie. – odparł krótko Akkur, podpełzając do krat.
– To dobrze, bo planowałam już, jak ci obciąć łeb.
– Ogarnęłaś włosy. Szykujesz się do walki? – Nie przejął się moją groźbą.
– Możliwe.
Poprawiłam fioletowy kosmyk, wysuwający się z warkocza. Będzie trzeba zafarbować włosy.
– Masz pozdrowienia. – znów w moim umyśle rozległ się syk.
– Fajnie. – dokończyłam przeplatankę. – Nadal nie wierzę, że dałam się złapać. I to na tak banalną sztuczkę.
– A wiesz już, co będzie dalej?
– Z tego co słyszałam z gróźb, to na żywca wytną mi kości albo po prostu obetną łeb. – skrzywiłam się. – Dobra, słuchaj. Mam jeszcze informacje, które mogą się przydać. Ci tutaj mają całkiem liczną armię, co jest raczej normalne, sieć korytarzy pod ziemią na terenach swoich i Aramisy i... – przerwało mi dzikie rżenie.
Całą swą uwagę skupiłam na pięknym koniu rasy shire. Był... Cudowny.
< Aruś? Szukam zdjęcia dla Rowana ¤.¤ >
Subskrybuj:
Posty (Atom)