Od Haze cd. Nico

– Ku*wa. – mruknęłam od razu, gdy otworzyłam oczy. Po chwili dodałam – Mój łeb.
Dopiero teraz zobaczyłam chłopaka. Siedział naprzeciw. Uważnie zmierzyłam go wzrokiem.
Miał rude włosy, sterczące między nimi coś na kształt uszu, w których dyndały kolczyki, bladą cerę i niebieskie oczy.
    Rozłożyłam skrzydła, gotowa w każdej chwili go nimi trzasnąć.
– Czy jako dziewczyna, nie powinnaś nienawidzić alkoholu?
– A czy ty powinieneś się wtrącać? – odparłam od razu.
~ Haze, ogarnij się. Miałaś w planach zamarznąć na ulicy?
Możliwe, Akkurze, możliwe. – pomyślałam.
Wstałam, by po chwili zachwiać się i upaść.
Cicho warknęłam i zmieniłam się w wilka. Ponownie wyprostowałam łapy. Podparłam się na skrzydłach i jakoś udało mi się kawałek przejść.
– Dziękuję bardzo, ale muszę już iść. – prychnęłam przez ramię.

< Nico? >

Od Haze

Wyszłam z lokalu. Już dawno było po północy.
~ Jesteś pijana.
– Akkur, nie jestem! To był zaledwie kieliszek... – potknęłam się.
~ Kieliszek? Raczej cztery flaszki!
– E tam. Mogę rozmawiać i chodzić, więc nie jest źle! Jestem tylko lekko wstawiona. Bywało, że gliny zaciągały mnie do domu... – wybełkotałam.
Przeszłam z lewej strony chodnika na prawą.
~ Ale wiesz, że masz złamany nos?
Zignorowałam węża.
– Grawitacja to zło... – mruknęłam – Czuję się jak w krzywym pokoju; ściąga mnie na wszystkie strony.
~ Tak, a obcym mówisz, że omijasz dziury.
– Ten słup się naprzykrza! Trzeba mu przywalić... – warknęłam, ni stąd, ni z owąd. Zachwiałam się, podchodząc do jakiegoś pachołka.
~ Haze!
– Dobra, dobra... – przeszłam dalej. – Czemu ktoś rusza czarnymi plamami? Plamy, plamy... Wszędzie są plamy! Imwazja czarnych plam! – powiedziałam.
~ Nigdy nie zrozumiem ciebie, ani innych ludzi.
– Yhyhyhyh... Też się nie rozumiem. – zaśmiałam się.
Znowu zatoczyłam się na lewą stronę. Podparłam się dłonią o zimne cegły budynku.
~ Będziesz zwracać alkohol?
– Hm? Ni... Po pro... stu nic nie widzę.
Dostrzegłam jednak niewyraźną sylwetkę po drugiej stronie chodnika, oświetloną przez latarnię.
Później zdążyłam zarejestrować tylko zderzenie z ziemią i okropny ból.

< Ktoś? >

Od Haze cd. Ruki

Niesłyszalnie prychnęłam.
Rowan. Nie. Jest. Mój.
Jest dziki. Przybywa tylko wtedy, gdy go potrzeba. Nie będę ryzykować, że ta... Nowa, go zabije.
– Mam gdzieś rozkazy Aramisy. Trzymaj się z dala od Rowana. – warknęłam.
Nie czekając na odpowiedź Ruki, zmieniłam się w szarego szczurza i czmyhnęłam w cień.
     Pojawiłam się na dachu. Zmieniłam się w człowieka, tym razem iluzją, bo nie chciałam męczyć Cieni i usiadłam na murku, który oddzielał mnie od spadnięcia. 
Delikatnie ruszając skrzydłami, odgarniałam dłońmi śnieg. Zupełnie niespodziewanie, ten sam stopniał. Podniosłam głowę i szeroko się uśmiechnęłam.
– Fenek!
Ognisty ptak musnął dziobem me ramie. Zaśmiałam się.
– Co, mały? Zimno ci? Nie przytulę cię, bo... – mruknęłam, gdy coraz natarczywiej skubał moją rękę. Nagle jego pióra przestały płonąć.
Pokręciłam głową, a on wykorzystał okazję i wskoczył mi na kolana.
~ Czuję się zdradzony.
Akkur wsunął się na moją rękę. Fenek zaskrzeczał w jego stronę.
~ Jest niewychowany! Gdybyś słyszała, co właśnie powiedział...
Słowa węża zagłuszył mój śmiech. Zachwiałam się, i gdyby nie moje skrzydła, spadłabym na drogę.
– A moim zdaniem jest uroooczy! – zachichotałam, gdy feniks wzniósł się w powietrze, wyraźnie zdezorientowany nagłym łomotem skrzydeł.
~ Zachowujesz się jak dziecko
– No i co?

< Ruka? * zaczyna śpiewać* nie miałam pomysłu, nie, nie, nie... XD >

Od Haze cd. Ruki

Jeden z Cieni usiadł na moim karku, a reszta rozpłynęła się w powietrzu.
– Dlaczego za mną idziesz?
– A zgadnij. – prychnęłam,
– Nie będę się bawić w zgadywanki. – odparła.
Ciekawe, ciekawe...
– Cóż... Istnieją dwa powody, ale ujawnię ci tylko jeden. – zaśmiałam się, ale w moim głosie nie było radości. – Możliwe, że już teraz będziemy musiały razem pracować przy jednej z misji. Albo Aramisie zabrakło czasu na dwa spotkania. Miałam cię przypomnieć, że masz się stawić u Królowej, ale sama się zjawiłaś.
  Wciąż szła do przodu. Zaczęłam bawić się wstążką, myśląc, kiedy zorientuje się, że dawno minęła drzwi do odpowiedniej sali.
   W końcu cicho odkaszlnęłam.
– Radziłbym zawrócić. – w moich oczach zabłysła iskierka złośliwości.

< Ruka? ¤.¤ Tylko jej nie atakuj, w piórach ma sztylety ¤.¤ >

Od Haze cd. Ruki

– Rowan!
Ogier spojrzał na mnie, jakby mówił, że to nie on. Cicho westchnęłam i zmieniłam się w człowieka, używając do tego małej, cienistej mrówki. Oparłam się o niego plecami.
– Zostawić ją tutaj?
Koń zamachał łbem w górę.
– Zgadzam się z tobą, mój drogi.
– Nie możesz.
– Akkur, wiesz, że prędzej pożywię się jej krwią, niż jej pomogę. 
– Aramisa będzie na ciebie wściekła.
– A wspominałam ci, że mam całkowicie wywalone na władze? Chciała zaatakować Rowana, to dostała za swoje. Tyle. Najwyżej będzie mieć guza. – wzruszyłam ramionami, oglądając ugryzienie na swojej ręce. Zaczęło się zasklepiać. Czując na sobie wzrok węża, niechętnie powiedziałam – Dobra, zostawię przy niej Cienie.
– Haze, Haze, Haze. Nigdy to do ciebie nie dotrze? Nigdy nie zdobędziesz przyjaciół, jeśli będziesz tak postępować.
- Pff... Przyjaźń nie istnieje, Akkur. Może ty to byś w końcu zrozumiał?
Złożyłam skrzydła i usiadłam na Rowanie. Z cieni wyłoniły się trzy postury ptaków, gdy koń przyśpieszył do cwału.

< Ruka? >

Od Haze - Quest "Zabójca Ognia"

Obserwowałam obłoczek pary, wydobywający się z moich ust i lecący ku górze. Było zimno. Nawet bardzo. Śnieg trzaskał pod moim ciężarem. Za sobą zostawiałam odbicia łap.
   Według tej mapy, którą studiowałam przez godzinę, powinnam być w okolicach terenów, na których widziano wrogie ptaki, o piórach z metalu. A tu nawet śladu po nich! Najbardziej prawdopodobne było to, że ktoś kłamał, a najmniej, że po prostu się zgubiłam.
Z westchnieniem rezygnacji zmieniłam się w człowieka i przejechałam ręką po lodzie, który przypomniał ptaka. Wtem coś złapało mnie za dłoń. Drgnęłam, patrząc na zakrzywiony, szary dziób i czarne oczy zwierzęcia, w których krył się zarówno ból, jak i zaciekawienie. Pomarańczowe upierzenie pokryte było szronem, a dwa sterczące, długie pióra wydawały się być soplami lodu. Feniks? Przecież mróz je zabija! One są typem ognistym... To co on tu robi.
   Zwierz puścił, nadal się na mnie patrząc. Oczekiwał czegoś. Rozejrzałam się. Naliczyłam kilkanaście podobnych figur i niemal o połowę mniej feniksów, które się ruszały.
- Co tu się stało? - Mruknęłam do siebie. Ptak zaczął skrobać pazurem w ziemi.  Patrzałam na niego, to na zmarzniętą glebę.
- Wilk w pelerynie... - Mruczałam pod nosem. Feniks stracił śnieg na ubranie wilka. - Ze śniegu? - Energicznie potrząsnął głową. - W białej?
Zaczął znowu, co odebrałam jako znak, iż zgadłam.
   Kilka  minut później wstałam i podeszłam do wskazanego przez feniksa miejsca. Ślady łap. Osobnik lekkiej wagi, prawdopodobnie wadera. Albo wychudzony basior.
Podniosłam wzrok, podążając nim za śladami. Mogłabym pomyśleć, że to wilk z Północy, ale ślady w lodzie ujawniały, że pochodzi z Południa.
Skrzek bólu otrząsnął mnie z zamyślenia. Nie można zostawić ich na pastwę losu. Jakiś wulkan, ciepłe miejsce... Gdzie takie miejsce znaleźć w zimie?! Argh... Pozostaje zamek. Byłoby ciekawie. - Zachichotałam na myśl, o ognistych ptakach siejących spustoszenie w budynku.
  Cicho gwizdnęłam,  pochylając się nad lodowymi rzeźbami. Miałam nadzieję, że Rowan usłyszał wezwanie.
Zebrałam wszystkie  zwierzęta obok siebie, by ogrzewały się wzajemnie, i akurat donosiłam do nich ostatniego, gdy kopyta z głuchym stukotem dały znak o przybyciu konia. Aksamitne oczy kopytnego zdradzały, że był na mnie zły, za wezwanie w takie miejsce. 
Uśmiechnęłam się, głaszcząc ogiera po płaskim łbie.
– Rowan, pomożesz mi, prawda? – wyszeptałam. Zarzucił głową, co raczej oznaczało "Tak". 
Przejrzałam rzeczy, które miałam przy sobie. Koc, lina, kilka ciepłych ubrań. Okay, powinno się udać je przewieźć.
    Rozpaliłam ognisko, co było dość trudne i zajęłam się łączniem w bezpieczny sposób sznura z płachtą. Lód na piórach troszeczkę stopniał, przez co teraz był wygładzony i lśniący. Co chwilę patrzyłam na zmarznięte ptaki.
    W końcu, po jakiejś godzinie, oplotłam wokół Rowana linę, a na kocu posadziłam feniksy. Wskoczyłam na młodego konia pociągowego i zachęciłam do ruszenia.
***
Koń naparł kopytami o śnieg. Byliśmy bardzo blisko celu, a on miał dosyć zaciągania ptaków. Dawno zeskoczyłam z jego grzbietu, idąc teraz obok jego głowy. 
– Dawaj... – mruczałam cicho, jak automat. Myślami byłam przy wilku. Podsumowałam fakty i uznałam, że jestem w kropce. Biała peleryna, Południe, klan lodu...
    Rowan zatrzymał się przed bramą. Kiwnęłam głową do strażników. Zrozumieli sygnał i gdy tylko odczepiłam linę, zabrali feniksy do środka. Dałam Rowanowi odpocząć, a sama wróciłam na zamrożone tereny.
      Przetarłam dłońmi ramiona, wdychając powietrze, przepełnione zapachem siarki i zimy. Prócz odbić łap, wilk nie zostawił żadnych śladów.
Podniosłam głowę, patrząc się w niewidzialny punkt. Jeżeli nie cofnie się czaru, może on się rozprzestrzenić.  Zazgrzytałam zębami. Nie muszę powiadamiać o tym, gdzie się wybieram. Jako informator muszę też się dowiedzieć, co spowodowało tę pogodę, na terenach zazwyczaj ciepłych. A brak informacji nie ułatwi mi pisania raportu. Tak więc, wszystkie ruchy dozwolone.
***
Spakowałam najpotrzebniejsze rzeczy i wymknęłam się na dwór. Było jeszcze zimniej niż w dzień - czego się spodziewałam po zimie? - a panująca cisza była przygnębiająca. Plusem był brak strażników.
   Gdy zawiał wiatr, prosto w moją twarz, nie wiedziałam, czy zwrócić kolację, czy się dusić. Była to u mnie częsta reakcja na podmuchy. Uczucie minęło, więc mogłam iść dalej.  Mym celem było południe.
Zaczęłam nucić piosenkę.
      Szłam wszystkimi znanymi skrótami. Granica była blisko, gdy w tym samym kierunku co ja, powietrze przeszyła biała peleryna. Moja reakcja była błyskawiczna- zmiana w wilka i ogrodzenie najbliższego terenu wysokim murem, który wręcz przypomniał pokój, bowiem posiadał jeszcze górną ścianę.
Wzniosłam się w powietrze. Moje serce waliło tak głośno, że byłam wręcz pewna, iż tajemnicza postać je słyszy.
   Załopotałam skrzydłami, oblatując całą "klatkę". Nic. Ani śladu.
Nagle, ni stąd, ni zowąd, rozległo się głośne sapanie. Z uśmiechem zleciałam w dół. Ale, zamiast wilka, zobaczyłam byka. Zwierz dumnie podnosił długie rogi, a jego onyksowa sierść lśniła od potu. A jego oczy... Jego oczy były najdziwniejsze- czarne i puste. Jakby... Nie ssaka.
Zmrużyłam oczy i wysunęłam kły. Zaatakowaliśmy w tym samym momencie. Wbiłam zęby w jego nogę, po czym ją puściłam i splunęłam. Jego krew była inna. Ohydna. Jeleniowaty kulał, jednak zahamował i odwrócił się. Z jego chrap unosiła się para.
Wyglądem przypomniał żywego trupa, jednak one nie oddychają. Możliwe, że był posłańcem.
Ale nadal nie rozumiem, jakim cudem. Przecież wyraźnie widziałam białą pelerynę, a złapał się tylko jeleń.
Zaszarżował. W porę się uchyliłam, ale jego róg przejechał mi po grzbiecie.
Syknęłam. Wypuściłabym go, ale moc nie  chciała ustąpić. Pierwszy raz od bardzo dawna nie mogłam  usunąć iluzji.
Słyszałam stukot kopyt, który przerodził się w odbijanie się łap od gleby.
Kątem oka widziałam szarą sierść, siwe włosy i czerwone znaki na skórze istoty. Odwróciłam się, uważając, by nie odsłonić  gardła. Biała peleryna! Ha, wiedziałam, że coś tu nie gra! Wilczyca odsłoniła kły.
Cicho mruknęłam wiązankę przekleństw, gdy moje łapy przymarzły do podłoża. Serio? Widząc, że nie mogę się ruszyć, skoczyła. Pomyślałam, jak bardzo nienawidzę zimy, i przykucnęłam. Poleciała nade mną. 
Skrzywiłam się i uderzyłam skrzydłami w lód. Zabolało, ale zamrożona ciecz popękała i rozsypała się. Powtórzyłam ruch i byłam wolna. Jak chce wojnę, to ją dostanie.
Uniosłam się w powietrze, tworząc tuzin cienistych stworzeń. Były to gryfy, lwy, orły i wilki. Wszystkie czekały. Skoro iluzja nie działa, to od czego są inne moce? Ogień zwalcza lód, który zwycięża roślinność.
Warknęłam gardłowo, gdy wadera zbliżyła się. Cienie odebrały to jako sygnał.
* Po długich męczarniach uznałam, że nie umiem opisywać walk- tepnijmy się do momentu, gdy jest już trup. *
Kazałam zniknąć Cieniom, zostawiając jednego gryfa. Jeszcze raz spojrzałam na rozszarpane ciało i ogólne pobojowisko. Wszystko pokryła srebrna i bordowa krew, szron osiadł na murze. 
Uderzyłam skrzydłami, lądując powoli na śniegu. Ostrożnie położyłam łapę na białym puchu. Odetchnęłam z ulgą. Po chwili udało mi się usunąć mur.
  Upewniłam się, czy obca nie żyje. Nie wyczuwałam pulsu, ani oddechu. Cóż... Miejmy nadzieję, że jej śmierć cofnie czar.
  Już miałam usiąść na cienistego gryfa, gdy ziemia załamała się. Błękitny duch wilczycy wyszedł z jej ciała i uśmiechnął się. Nie było w tym nic przyjaznego.
  Zaczęłam spadać w dół.
Gorączkowo machałam łapami i skrzydłami, jednak nic to nie dało. Ciemność była coraz bliżej...
Od autorki
Żeby nie było. Gryf specjalnie pojawił się na końcu, a Haze żyje. Wesołych świąt! XD

Od Haze - Quest "Śnieżny Królik"

Dwudziesty czwarty grudnia. Jeden z najgorszych dni. Zimno, ponuro, mglisto. Wprawdzie lubię mgłę, może to przez imię, ale w połączeniu z poranną ciemnością jest okropna.
Jak zwykle wygrzewałam się w cieniu, podsłuchując z dachu rozmowy. Kiedy już ktoś wychodził zza drzwi, zaczynał rozmawiać o świętach, a więc i o legendach. Jedna z nich pojawiała się często; opowiadała o Śnieżnym Króliku, który spełnia jedno życzenie. Brednie.
   Mimo, iż uważałam, że to kłamstwa, przy każdym białym stworzeniu odwracałam głowę.

***

Powoli zsunęłam się po rynnie, czujnie obserwując zwierzę. Czyżby mit okazał się prawdą?
  Szary królik, stał na tylnych łapkach i ruszał uroczo noskiem. Na szyi, otoczonej puchatym kołnierzem, kołysał się łańcuszek z srebrną zawieszką  w kształcie gwiazdy.

  Nie był zwykły. Zmieniłam się w wilka, w cieniu skradając do szaraka. Zostawiałam na śniegu odbicia na łap. Kilka razy musiałam się zatrzymać, bo sople spadały tuż przed moim nosem. Gdy byłam blisko, zaledwie trzy metry od niego, skoczyłam do przodu. Zwierzakowi poplątały się łapy i to wystarczyło. Przygniotłam go łapami.
Nagle zatrzymałam się, nie pozwalając królikowi się uwolnić.
Zdałam sobie sprawę, że nie mam marzeń. A  przynajmniej takich, które mogłabym zrealizować, nawet przy pomocy magii.
Westchnęłam cicho i zmieniłam się w człowieka, rozglądając się. Głaszcząc królika między uszami, podeszłam do małego dziecka. Siedziało na zimnym śniegu, w podartym płaszczyku, trzymając w rączkach młodego orła. Przykucnęłam.
– Cześć. – Szepnęłam delikatnie. To, że jestem wredna, nie znaczy, że nie umiem się dziećmi opiekować. – Co chciałbyś na święta?

Chłopiec podniósł w moją stronę ciemne oczka. Jego oczy mówiły wszystko.
Uśmiechnęłam się, i nadal głaszcząc królika, wyszeptałam życzenie, które należało tak naprawdę do chłopca.
    Z jednego z domów wyszła rodzina. Zaprosili chłopca do mieszkania, a ten z widoczną radością rzucił się im w ramiona. Orzeł podleciał mu na ramię.
 Widząc tę scenkę, coś ukłuło mnie w sercu. Szybko się jednak otrząsnęłam, niwelując uczucie. Jednak wizja dziewczynki z fioletowymi włosami, siedzącej z rodziną przy stole, co chwilę powracała...
  Pogłaskałam parę razy królika, który już spokojnie wtulał się w moją bluzę. Potem przeniosłam go do bezpiecznego miejsca i wypuściłam.

Od Haze - Quest "Mroźne zaklęcie"

Pie***nięte święta. Po co one w ogóle są? By dołować ludzi? Zdajesz sobie tylko sprawę, że jesteś na świecie sam. Taka ja. Chyba piąte święta sama. Zero rodziny, przyjaciół. Wpraszać się nie zamierzam na Wigilię, ani na nic innego.
Mocno poirytowana rzuciłam śnieżką w mgłę. Po paru sekundach rozległ się syk bólu. Złapałam za rękojeść miecza i zwolniłam kroku. Szybko przeanalizowałam sytuację.  Wilcza sylwetka, po syku wiadomo, iż to wadera.
Powoli zbliżyłam się do wilczycy. 
– Pomóż... – Szepnęła, a jej głowa opadła na śnieg.
   Kucnęłam obok nieprzytomnej. Wadera miała białą sierść, z odcieniami niebieskiego. Przednia łapa została owinięta nieumiejętnie bandażem. Była tak chuda, że było widać wszystkie jej kości. Skołtunione i brudne futro jednak odpychało, bo ogólnie była całkiem ładna. 
  Niechętnie podniosłam ją i podeszłam do Rowana, który wciąż mi towarzyszył. Położyłam obcą na grzbiecie shire  i sama na niego wsiadłam.
    Wilczyca obudziła się w połowie drogi.
– Jak się zwiesz? – Zapytałam, obserwując ją kątem oka.
– Sorsha. – Odparła cicho.
– Skąd przybywasz?
– Z północy. – Zesztywniałam.
Cudem hamowałam chęć zrzucenia jej do rzeki, którą mijałyśmy.
– Co tu robisz?
– Uciekam. Czy... Mogłabyś przyśpieszyć, gdziekolwiek jedziemy?
– Kierujemy się do Zamku. Mają tam najlepszych medyków.
Nie odezwała się więcej, aż do siedziby Aramisy i Oriona. Tam podała te same informacje, co mi i tyle ją widziałam. "Porwały" ją medyczki.
***
Czasami myślę, że źle wybrałam zawód. Mogłam zostać strażnikiem, skoro i tak stoję w czasie kolacji przy jednej z kolumn. Nie mam nic innego do roboty. 
   Rękę wciąż trzymałam na rękojeści miecza. Było aż dziwnie spokojnie. Biesiadnicy, w tym Aramisa i ta nowa... Sorsha, rozmawiali o jakiś-tam sprawach. Choć z tej odległości mogłam ich usłyszeć, to niezbyt interesowały mnie te tematy. 
  Odwróciłam głowę w stronę Haka, krzywo się uśmiechając. Odwzajemnił gest. Kolacja trwała już dobrą godzinę, a że nic się nie działo, to wyszłam na chwilę na zewnątrz.
  Wolno kroczyłam po pałacowym ogrodzie, wciąż zachowując czujność.
Zza drzwi dobiegały krzyki. Na początku pomyślałam, że ktoś po prostu się kłóci, ale wrzask był coraz bardziej rozpaczliwy, a potem ucichł, tak nagle, jak się zaczął.
Jeszcze zanim dobiegłam do bramy wyczułam nagłą zmianę temperatury.
Złapałam klamkę, gdy drzwi nagle się otworzyły. Zostałam pchnięta na śnieg. Mignęły zielone oczy wilczycy, którą dzisiaj uratowałam i... Straciłam przytomność.
***
Zimno. Zimno, zimno, zimno! - Myślałam rozpaczliwe, wiedząc, co się stało.
Zapewne leżałam teraz w śniegu, z roz***aną głową i mieczem przymarzniętym do bruku. Jeśli serio tak było, to po co miałam otwierać oczy?
W końcu jednak się zmusiłam i rozchyliłam powieki. Pierwsze, co zauważyłam, to był pomarańczowy blask. Potem pochyliła się nade mną długa szyja, wyposażona w czarne, okrągłe oczy. Poznaję te patrzały! To ten feniks, który prawie nie zamarzł. Teraz jesteśmy kwita.
Odgoniłam ręką płonącego ptaka i wstałam. Powoli podeszłam do drzwi i stanęłam jak wryta.
Wszystko i wszyscy zamarzli. Kilka dziesiątek lodowych posągów.
– Cudownie. – mruknęłam do siebie. To ja sprowadziłam tu tą waderę. To na mnie spadnie wina. Nie ręczyłam za nią, ale wprowadziłam do Zamku. Wygnają mnie. Na sto procent.
  Obróciłam się. Feniks stał w śniegu i wpatrywał w niego.
Przeszłam po białym puchu, wpatrzona w to samo, co Fenek. Tak, nadałam mu imię.
   Otóż ptak znalazł ślad łapy, który powtarzał się co dwa metry. Kierowała się na północ.
– Akkur. – syknęłam, gdy wyczułam węża na skrzydle.
– Co?
– Jak długo leżałam?
– Zaledwie parę minut, może dwie. – podpełzł mi na ramię.
– A Sorsha?
– Pobiegła na północ, ale feniksy mówiły, że zmieniła kierunek.
– Gdzie?
– Wschód.
– Dobra.
Złapałam węża i wcisnęłam go w kaptur peleryny, i zaczęłam biec w stronę łąk. Błagam, żeby Rowan nie zamarzł. Obejrzałam się i zobaczyłam, że Fenek leci za nami.
Cicho odetchnęłam, bo ujrzałam także czarną sierść i chmary pary między drzewami.
   Z biegu wskoczyłam na grzbiet ogiera, który był na to przygotowany.
– Akkur, prowadź po śladach. Feniksie, każ innym ogrzewać salę, sam leć z nami. Nie! Lepiej weź dwa inne płonące ptaki ze sobą.
   Wąż zsunął się i podpełzł przodem. Gdy tylko przyleciał Fenek z dwoma innymi feniksami, pogalopowałam za bezkręgowcem. Jak na gada poruszał się bardzo szybko, niemal równo z shire. Oboje sunęli po śniegu i lodzie z gracją.
***
Pozbierałam się z ziemi i znów chwyciłam za miecz. Miałam dobre przeczucie, by wziąć feniksy, ale smok to przesada. Serio. Lód kontra ogień. Zdecydowanie żar wygrywa, ale kiedy jest sytuacja w stylu feniksy kontra smok, są równe szanse.
Co chwilę buchało gorąco, by zastąpić je w sekundę mrozem.
   Co do smoka, był on stosunkowo mały. Miał białe, błyszczące łuski i  rogi. Gdyby nie sytuacja, powiedziałabym, że jest piękny. Ale ważne było to, czego strzegł.
  Natarłam na niego, gdy pochylił łeb. Uderzyłam w słaby punkt- środek czoła. Krew obryzgała mi twarz, rozległ się nieprzyjemny odgłos łamanej kości. Feniksy osmaliły mu szyję. Walka skończona.  Z uśmiechem wyjęłam broń z głowy mitycznego stworzenia i ocierając metal o śnieg, zbliżyłam się do Sorshy.
– Jak cofnąć czar? – warknęłam do leżącej wadery. Przygniotło ją truchło smoka.
– Nie wiem.
Byłam tak zdenerwowana, że bez zastanowienia wbiłam jej ostrze w brzuch. Światło wystrzeliło z rany. Wilczyca zmieniła się w przebiśniegi, a temperatura powróciła do normalności.
Wspięłam się na Rowana i w powolnej drodze powrotnej, obserwowałam zwierzęta, które były tak zaskoczone, że nawet nie uciekały...

Od Haze cd. Aramisy

Usłyszałam ciche szuranie i charakterystyczne syczenie.
Przestałam zaplatać warkocz i szybko się podniosłam.
– Jak miło, że jesteś. Powiedziałeś jej coś, czego mówić nie powinieneś? – wypaliłam od razu.
– Nie. – odparł krótko Akkur, podpełzając do krat.
– To dobrze, bo planowałam już, jak ci obciąć łeb.
– Ogarnęłaś włosy. Szykujesz się do walki? – Nie przejął się moją groźbą.
– Możliwe.
Poprawiłam fioletowy kosmyk, wysuwający się z warkocza. Będzie trzeba zafarbować włosy.
– Masz pozdrowienia. – znów w moim umyśle rozległ się syk.
– Fajnie. – dokończyłam przeplatankę. – Nadal nie wierzę, że dałam się złapać. I to na tak banalną sztuczkę.
– A wiesz już, co będzie dalej?
– Z tego co słyszałam z gróźb, to na żywca wytną mi kości albo po prostu obetną łeb. – skrzywiłam się.  – Dobra, słuchaj. Mam jeszcze informacje, które mogą się przydać. Ci tutaj mają całkiem liczną armię, co jest raczej normalne, sieć korytarzy pod ziemią na terenach swoich i Aramisy i... – przerwało mi dzikie rżenie.
Całą swą uwagę skupiłam na pięknym koniu rasy shire. Był... Cudowny.

< Aruś? Szukam zdjęcia  dla Rowana ¤.¤ >

Od Haze cd. Ruki

Ohydna woda. Nie ma to jak krew. - Myślałam, po kolejnych dopalaczach, gapiąc się w pofalowaną wodę. Proszki przestawały działać, ale zaburzenie myślenia i wzroku nadal przeszkadzało.
   Złożyłam skrzydła i zanurzyłam język w przezroczystej cieczy. Ble...
Kątem oka zarejestrowałam ruch. Chwiejnie odwróciłam się w tamtą stronę, pokazując kły. Mym oczom ukazała się czarna wilczyca. Yhm...
Podeszła do wody, pewną odległość ode mnie.
  Nowa. W ostatnim czasie dołączyły dwie wilczyce. Nyks i Ruka. Okay.  Nyks to raczej nie jest, zresztą, z nią miałam już do czynienia, więc to musi bić ta druga.
– Cóż...  Będziemy musiały współpracować. – Pochyliłam się z powrotem nad  taflą.
– Co?
– Ruka, informatorka i zabójca. Lat trzy... – Recytowałam wszystkie informacje, jakie zdołałam uzyskać.  – Mam te same stanowiska. Zapewne kilka razy będziemy razem pracować– wzruszyłam ramionami. 
– Skoro tyle o mnie wiesz... – Teraz pora na klasyczne pytania.
– Haze. – mruknęłam tylko, przerywając jej.

< Ruka? Sorry, że takie krótkie, ale questy muszę skończyć xD >

Od Haze cd. Aramisy

Z ponurym uśmieszkiem obserwowałam watahę. Właśnie znaleźli martwą wilczycę. Trochę im to zajęło, bowiem łowca, który ją znalazł, był w ciężkim szoku i nie mogli nic z niego wyciągnąć. Naprawdę, te wilki mnie rozśmieszają...
Poprawiłam kaptur i przeskoczyłam na kolejną skałę. Jeden basior z eskorty prawdopodobnie mnie zobaczył, i teraz sam zmierzał w moją stronę. Głupi. Nigdy nie idzie się samemu do nieznanego zagrożenia. Ale... Niech mu będzie.
  Złapałam się pobliskiej gałęzi i podciągnęłam. Nie mogę go zabić, szkoda tylko broni. Zgubię go przy Sterczących Skałach, które są w przeciwnym kierunku, niż królestwo z którego pochodzę.
Obejrzałam się przez ramię, skacząc po drzewach.
    Wzrokiem  namierzyłam już odstające fragmenty skał, a strażnik nadal mnie gonił. Miał dobrą kondycję, nie powiem. Jego jedynym uzbrojeniem, był sztylet. Mogłam go spokojnie uszczelić. Drzewa już tu nie rosły, więc zeskoczyłam na zimną ziemię, podpierając się jedną ręką, by nie stracić równowagii. Podniosłam się i rzuciłam w stronę skał. Wbiegłam na glebę usłaną głazami. Okay... Co by teraz...
Ostrze musnęło moją pelerynę, przebijając się przez nią i robiąc płytką ranę na ramieniu. Syknęłam, łapiąc się za rękę i nadal biegnąc. Sztylet wilka wbił się skałę. Nawet nie chciałam wiedzieć, jakim cudem, więc tylko odczepiłam go w biegu od powierzchni. Cały, prócz rękojeści, obsmarowany był przeźroczystą mazią. Struktura i zapach wskazywały na roślinę, która powodowała w małej ilości halucynacje i bezwład mięśni, a w dużej lub po długim czasie nawet śmierć.
   Miałam ochotę krzyczeć, gdy zdałam sobie sprawę, że właśnie ta trutka już krąży w mojej krwii. Nie mam antidotum na nią!
Moje ruchy stawały się coraz wolniejsze, a głowę wypełniał trzepot skrzydeł. Zamazał mi się świat, a po chwili rąbnęłam w... skałę. Zamrugałam, rękami podpierając się o głaz. Ten ochroniarz musi mieć odtrutkę! Wystarczy go tylko pokonać...
***
Wściekle uderzyłam kolejny raz o metalowe drzwi. Akurat meteriał, który jako jedyny jest odporny na magię. Czemu może być tu tylko małe okienko, z którego i tak nic nie widać, bo wszystko zasłaniają strażnicy. Zabrali mi pelerynę i broń. Nawet durnowaty scyzoryk. A zamiast nich położyli metalowy kubek z wodą... W której wymieszano środek uspokający.
    Walnęłam jeszcze raz  i wycofałam się do tyłu. Durne wilki. Durna północ. Durny świat. Plecami dotknęłam zimnej ściany. Powoli osunęłam się na podłogę, następnie przecierając powieki.
– Akkur? – szepnęłam, podnosząc głowę. Wąż zasyczał, powoli wypełzając z kąta. –  A co ty tu robisz?
– Nie wyczuli mnie - padła odpowiedź. Przerzuciłam się na myśli.
– Dzięki, że mnie nie zostawiłeś. – wzięłam go na ręce.
– Nie miałem wyjścia. – wywróciłam oczami.
– Słuchaj... Posłużysz mi za posłańca. – obmyślałam plan – Wprowadziłam ich prawdopodobnie w błąd co do pochodzenia, ale w razie ataku na królestwo Aramisy, jej wojska muszą wiedzieć jakie antidotum przygotować. Nie dostałam informacji, więc pewnie nie wiedzą o posiadaniu trutki. Tak więc, twoim zadaniem będzie powiadomić o tych dwóch rzeczach. – wstałam i przystawiłam obolałą dłoń do krat w oknie – Ah... I masz nie wspominać o mojej sytuacji, jasne?!
– Jak słońce. - Odparł, zsuwając się i znikając poza więzieniem.
Zerknęłam za nim, po czym skierowałam wzrok na naczynie. W sumie... Jak mam tu gnić, zapewne czekając na kata...
***
W takiej temperaturze wszystko potrafiło się zj***ć. Akkur nie wracał przez kilka godzin. Coraz bardziej się o niego denerwowałam. Mógł zdradzić moje położenie. Jeżeli to zrobił, osobiście wydrapię mu oczy, jak tylko się wydostanę. 
   Cisza panująca w lochach dobijała. Przerywały ją, na szczęście, kroki i oddechy straży...
Nie potrzebuje broni ten, który sam nią jest. - przypomniałam sobie słowa osoby, którą straciłam dawno temu...
< Ara? Za dużo o  Celaenie się naczytałam xD  plusem jest to, że w końcu dłuższe opko :3 >

Od Haze cd. Aramisy

- Wracając... - złapałam się jedną ręką siodła, drugą przetrzymując wodze - Możliwe, że dziś po zmroku wymknę się z Królestwa i ruszę za nią. W nocy nikt nie będzie mnie widział, a jakbym wyruszyła później, mogłaby zwiać lub zdradzić... - Przerwałam na chwilę szukając słowa - plany, czy coś, jeżeli jakieś zdobyła.
* Wiecie co, nie chce mi się pisać, kogo interesuje zbieranie broni- tepamy się w czasie*
- Gratuluję awansu. - Mruknęłam. Minął tydzień, w czasie którego zyskałam parę cennych informacji.
Aramisa drgnęła, wyraźnie zaskoczona, i zatrzymała konia.
-  Co tu robisz?
- Siedzę, oddycham, myślę... A tak na poważnie, to skończyłam robotę.
- Nie powiadomiłaś mnie?
- A po co? - Uśmiechnęłam się drwiąco, nadal strugając sztyletem kawałek drewna.
- Co z Sarą?
Ostrze zatrzymało się na zaledwie chwilę, bym mogła spojrzeć na dziewczynę.
- Cóż... Jeżeli ktoś by miał ją ożywić, musiałby załatwić jej nowe narządy wewnętrzne. - Zaśmiałam się na wspomnienie krwi. - Była łatwym celem, nawet jak na szpiega.
Szybko schowałam broń do kieszni i zaskoczyłam z gałęzi drzewa. Figurkę sarny rzuciłam w  krzaki. Podeszłam powoli do głowy konia i delikatnie go pogłaskałam.
- Czyli jednak...
- Tak, była wtyczką, bla, bla, bla. Za kilka godzin wracam na tamte tereny, muszę zobaczyć ich miny.
Nawet nie chciało mi się zmieniać zakrwawionej peleryny. Jedyne, co posłużyło mi do jej zabicia,  i nie miało na sobie śladów po walce, były dwa miecze, skrzyżowane na moich plecach, z rękojeściami skierowanymi ku niebu. 
- Tak więc, jeszcze raz gratuluję awansu - zmieniłam temat, patrząc na Aramisę spod kaptura.

< Ara? Bracus wenus nieskończonus :c >

Od Haze cd. Aramisy

- Okay. I tak nie mam nic do roboty. - mruknęłam. Czułam, jak wąż zaciska się mocniej na mojej ręce. Czyżby się denerwował? - Mogę ją zabić?
- Jeżeli sytuacja będzie tego wymagała...
- Wiadomo. Bez specjalnego powodu nie atakuję.
- W każdym razie, musicie być ostrożni. Mogą zaatakować was tam w każdej chwili...
- To już jest u mnie norma. - Wtrąciłam. - Zresztą, wszędzie mogą wyskoczyć, nawet na waszych terenach.  Swoją drogą... Dlaczego padło na mnie? Są przecież łowcy i strażnicy.  Wiesz o mnie tylko tyle, ile inni. Imię, stanowisko i ewentualnie wiek. Nie masz pojęcia, kim jestem i czy wolno mi ufać.
- Nie mamy  innego wyjścia. - Wzruszyła ramionami.
- A kiedy...
Gwałtownie zatrzymałam Zefira. Cienista łania podbiegła do naszych koni.
- Zaczęli polowanie. - Mruknęłam, wysłuchując jeleniowatej. Potem bez słów przekazałam lejce Aramisie, rozwiając skrzydła. Wzniosłam się ponad gałęzie i rozejrzałam. Stado biegnące w naszą stronę pokazało, gdzie znajduje się człowiek. Zleciałam na dół.
- Jest blisko, tylko tyle jestem w stanie powiedzieć. - fuknęłam, dosiadając ogiera i w parę sekund przyśpieszając do galopu.

< Ara? Wenus bracus xd >

Od Haze cd. Aramisy

– Dlaczego by nie?  – Wzruszyłam ramionami.
– Przygotujesz go sama czy...
– Poradzę sobie. – przerwałam jej.
***
Grzywa Zefira podskakiwała. Patrzyłam na nią, jednocześnie obserwując drogę. Już niemal zapomniałam, jak to jest wsiąść na konia.
Koń postawił uszy. Był wyraźnie zaciekawiony. Zwolniłam do stępua. Dróżkę przecinał strumień. Zmarszczyłam brwi. Nie było go wcześniej...
W wodzie przemknęło coś. To coś, było ciemne i długie. Zrobiło to tak nagle, że Zefir próbował stanąć dęba. Pochyliłam się do przodu. Znowu stanął na czterech nogach, ale uszy i chrapy go zdradzały.
- Oj, przecież jesteś dzielny... No dawaj, do przodu. - Szepnęłam, głaszcząc ogiera.
Westchnęłam. Nie pójdzie dalej. Nie ma co liczyć. Zsiadłam i oplatając wokół ręki wodze, kucnęłam przy rzeczce. Postukałam patykiem w taflę. No chodź tu...
Za piątym razem  to coś zatopiło zęby w drewnie. Szybko je wyjęłam. Wąż. Ale jaki piękny...
- Aha? - Mruknęłam pod nosem.
~ Wypuść mnie! Obiecuję, że cię nie ugryzę! - Zaczął się wydzierać.
Przez chwilę miałam problem, by zorientować się kto to. Obstawiałam demona, ale ten głośno zaprzeczył. Zmrużyłam oczy, patrząc na zwierzę. Tak. To on gada.
- Obiecujesz?
~ Tak!
Odczepiłam gałązkę od kłów.
- Poczekaj. To ty zrobiłeś ten strumień? - Mruknęłam, kiedy wił się w mojej dłoni.
~ Tia. Piękny, no nie?
- Nie możesz ich tworzyć wszędzie. To zakłóciłoby porządek na brzegach rzek.
~ Oj tam...
Obejrzałam tęczowe łuski zwierzaka. Był piękny. Całość dopełniły jego zielone oczy, jak szmaragdy.
- Chwila. Czy ja z tobą gadam? - Uświadomiłam sobie, gdy już miałam go wypuścić.
~ Tsa... - Wyskoczył z mojej ręki.
Zefir, który pochylił łeb na naszą wysokość, teraz gwałtownie odskoczył.
- A może masz ochotę mi potowarzyszyć? - zapytałam. Wąż wystawił głowę znad wody.
~ Że co?
- No... - Zawahałam się- Czasami nudzę się kiedy nie mam zleceń... A sympatię do węży zdobyłam dawno...
~ Hm... Ok, ale tylko dlatego, by nie próbowali mnie zabić. - fuknął.


< Ara? Ni mam pomysła co dalej xd >

Od Haze CD. Aramisy

- Z chęcią. Gdybym dostała pozwolenie na zabicie twojego kuzyna, też bym się ucieszyła, ale z tym tutaj mam jednak większe porachunki. - Mruknęłam.
Wyczarowałam parę cieni. Jeden pomógł mi zmienić się w człowieka, a reszta przetrzymywała chłopaka.
Karabin czy rozszarpanie...? Hm...
- Będą rozszarpywać cię bardzo powoli... - Mruknęłam po chwili namysłu, kucając przy Nico. - A już dobrze wiesz, jak potrafię nimi mordować. - Zachichotałam.
- Hazel... Orzeszku, nie zrobisz tego. - Uśmiechnął się drwiąco.
- Nie nazywaj mnie tak. - Warknęłam. - I zrobię.
~ Zabij go! - Nowy demon podsycał żądzę.
Zerknęłam na Aramisę, która najwyraźniej przysłuchiwała się dyskusji. Yh... Mógłby się przymknąć. Hazel jest słaba. Przestała istnieć. A inni nie myszą o niej wiedzieć.
- Nie zrobisz... - Zaczął, ale cienie zaczęły go rozrywać.
- Nigdy nie mów tego hybydzie wampira i demona. - zaczęłam się głośno śmiać, wstając. - Zabiłabym cię sama, ale już nie chcę wysuwać kłów. Obawiam się, że twoja krew byłaby niezbyt dobra.
Podeszłam do Zefira. Pogłaskałam go po chrapach, słuchając przytłumionych syków Nico. Mój tatuaż zaczął na przemian jarzyć się, to blednąć.
To co mi zrobił... Nadal mnie boli. Jednak nauczyłam się to ukrywać. Skoczę z klifu lub klasycznie się potnę, a ludzie nie będą wiedzieć dlaczego. Nie potrzebuję by ktoś o mnie pamiętał. Już miejsza o to, że "książę" szczelił mi w łeb i chciał, by Nico władował we mnie kilkanaście kulek...

< Ara? >

Od Haze CD. Aramisy

- A wyglądam tak?
- No...
- Nie, nic nie potrzebuję.
- Będziesz tutaj siedzieć?
- Tak... Muszę o czymś pomyśleć i pogadać z normalną sobą, a konie mają to do siebie, że potrafią dotrzymać tajemnicy. - Uśmiechnęłam się. Był to normalny uśmiech, nie drwiący, nie wymuszony...
- Jak chcesz.
Usłyszałam zamykane drzwi. Zerknęłam na drzwi boksu.
- Zefir, tak? - Uśmiechnęłam się. - Jesteś śliczny.
Po chwili myślenia, przesunęłam zasufkę i ostrożnie weszłam do środka.
- Chyba mnie nie stratujesz, co? - Zaśmiałam się cicho.- Dawno nie miałam kontaktu z końmi. Ale chyba coś jeszcze pamiętam. - Poklepałam ogiera po szyi. - Na pewno potraficie dotrzymać tajemnicy. - Zerknęłam na deski, oddzielające boksy. Koń prychnął. Czasami nie trzeba specjalnej mocy, by zrozumieć co zwierze ma do przekazania.
°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°
Skończyłam gadać. Gdyby ktoś wszedł, pomyślałby, że jestem popie***lona.
Oparłam się o ścianę, a potem osunęłam na siano. Wpatrzona w kopyta konia, cicho westchnęłam. Widziałam, jak schyla głowę i zaczyna łapać wargami za mOją bluzę.
Zachichotałam cicho i pogłaskałam.
Nagle drzwi stajni się otworzyły. Ani drgnęłam.
- Orzeszku, przecież wiem, że tu jesteś. - Na jego głos moje serce się zatrzymało.
Zmieniłam się w wilka i schowałam w kącie boksu.
Zefir i kilka innych koni niespokojnie poruszyło się w boksach. Wyczuwają, że jest złą istotą... Zamknęłam oczy, próbując się uspokoić.

< Aramisa? >

Od Haze CD. Aramisy

Odprowadziłam ich wzorkiem, po czym stworzyłam sobie motor. Wsiadłam na niego i z uśmiechem odpaliłam. Po 'alkoholu' nie powinno się jeździć, ale co tam. W nielegalnych wyścigach też się nie powinno brać udziału. Nie byłam (jeszcze)całkiem pijana, droga się nie rozmazywała, więc no co. Mogę sobie chyba pojeździć. Chociaż, co to za przyjemność jeździć samemu. Ewentualnie, mogę sobie zmienić motor na konia i pojeździć z...
Nie, Haze, stop. Chyba się lekko zagalopowałaś...
Ruszyłam się w końcu z miejsca i przejechałam parę kilometrów, gdy nagle na drodze wyskoczył wilk. Znajomy wilk.
Wyhamowałam, o mało nie uderzając w niego i w drzewa.
- Nico! Pie**zony zje***! - wrzasnęłam na niego, kiedy zeskoczyłam z siedzenia.
- Nagle się odważna zrobiłaś? Oboje wiemy, że jesteś słaba. - wysyczał. Wywróciłam wściekła oczami.
- Odczep się. Zrobiłeś, co chciałeś i myślisz, że się tym przejmę? Już dawno znęcanie się przestało robić na mnie wrażenie.
- Możesz udawać przed nimi. Ale mnie nie oszukasz. - powoli do mnie podchodził.
Kur... Ma rację... On zna moje słabości... Czas się zbierać - pomyślałam, wycofując się do tyłu.
Szybkim ruchem wskoczyłam na motor z powrotem i przejechałam obok basiora. Słyszałam, jak mnie goni.
***
Dojechałam do tego zamku, czy jak oni to nazywali. Słyszałam rżenie koni. Ok, może tam ktoś będzie...
Skręciłam w stronę dźwięku i stanęłam przed samymi drzwiami. Motor znikł, a sama pobiegłam do środka.
- Ym... Przepraszam? - cofnęłam się o krok, gdy zobaczyłam jak "Księżniczka" kłóci się z "Księciem". Najwyraźniej nawet mnie nie usłyszeli.
Machnęłam na to ręką i podeszłam do jednego z boksów. Koń, który w nim był, wystawił głowę w moją stronę. Pogłaskałam go po chrapach.
Z ręką na jego czole, wróciłam w myślach do czasu kiedy jeszcze jeździłam w jednej ze stajni...


< Aramisa? >

od Haze CD Orion

- Chcesz mi pomóc? To się odpi**dol. – warknęłam. A potem, ni stąd, ni z owąd, zapytałam - Macie tu jakiś tor?
- Co?
- Tor. Do jazdy.
- Na koniu?
- Nie.
- To na czym chcesz jeździć?
- Umiem na koniach, ale motory są lepsze- prychnęłam, kombinując, jakby tu uwolnić skrzydła. Wciąż się dziwiłam, że mi je związał. On ich nie widzi. To, ku*wa, jak?!

< Orion? Nom, macie jakiś ten, no, tor? XD>

od Haze CD Orion

- Miłego gadania. - Fuknęłam.
Cho**ra... W zamkniętym pomiestrzeniu... Z basiorem...
Jeszcze brakuje tu srebra...
On się tak produkuje, co ze mną nie tak...
Ale zapewne nie wie, jak to jest. Czemu demony się mnie czepiły.
Zapewne nigdy nie widział, jak ktoś bliski mu umiera.
Nigdy nie poznał definicji sierocińca, gdzie wszyscy tylko walczą o przetrwanie, przeplatając to z głodówkami i biciem.
Nie wychował się na ulicy.
Nie uciekał przed każdym radiowozem, który pojawiał się na horyzoncie.
Nie zabił kogoś w samoobronie.
Nie zdradził go przyjaciel [ tu Haze wspomina o Nico]
- Zacznij mnie słuchać! - Wrzasnął Orion, podnosząc rękę. Skutecznie wyrwał mnie z zamyślenia.
- No, dawaj zabij mnie. Życie jest dla mnie gó*no warte. - Zaczęłam się śmiać - Oboje wiemy, że cię wkurzam...


< Orion? :V >

od Haze CD Orion

- Wypuść mnie! - Wrzasnęłam. - Piep**ony ch*ju! Wypuść!
- Nie, bo znowu uciekniesz.
- Nie to nie. Właśnie mi pomogłeś się zabić - zaczęłam się śmiać jak psychiczna. Co z tego, że mam związane ręce i nogi? Jestem nad jeziorem i mam skrzydła, no nie?
Pomogłam sobie skrzydłami i wstałam. Uśmiechnęłam się drwiąco do niego i uderzyłam skrzydłami w powietrze, odpychając się do tyłu. Wpadłam do wody. Przez parę sekund było widać moje skrzydła, które potem znowu znikły. Na powierzchni zostało tylko parę czarnych piór. Czułam, jak wszystko przesiąka przezroczystą cieczą i ściga w dół...
Ja chcę umrzeć...
Jak mam żyć...
Gdy najlepszy przyjaciel mnie...
i dla kogo mam żyć...
Już nie mam po co...
Zamknęłam oczy, w pczekiwaniu na zgon...


< Orion? Właśnie Haze ci w pewnym sensie zwiała :V >
(Haze, nie piszę to po to że, obraziłaś sam majestat królewski, tylko zastanawia mnie jedno, jakim cudem uciekłaś, skoro byłaś nieprzytomna? xD)