Od Ezry CD Aramisa

- Na górę naleśników - zaśmiałam się.
Zasiadłyśmy na swych koniach i ruszyłyśmy w drogę powrotną.
***
Już po niespełna godzinie, byłyśmy na miejscu. Odprowadziłyśmy konie do stajni, po czym udałyśmy się na zamek. Szłyśmy przez korytarze, aż do stołówki, która była umieszczona w południowych komnatach.
- Halo? - zapytała Aramisa, przyglądając się pustej sali.
- Chyba nikogo nie ma - powiedziałam, idąc tuż za nią.
- W takim razie, chodźmy do kuchni! - klasnęła w ręce.
Weszłyśmy do kuchni. Tutaj też nikogo nie było... Przecież to jest zamek! Służba powinna pracować dwadzieścia cztery na dobę...
- Coś za pusto tutaj... - szepnęłam, podchodząc do lodówki.
- Dzisiaj jest święto. Zapewne, wyszli wcześniej z pracy - odpowiedziała, sięgając do jednej z szafek. - W takim razie, naleśniki przygotujemy same!
Na samym początku, przygotowałyśmy wszystkie składniki. Mleko, jajka, mąka i kilka innych produktów. Wszystko wsypałyśmy do jednej miski w zgodnych ilościach.
- Jest tu gdzieś mikser... - mruknęłam pod nosem, przeglądając kolejną z szafek.
- Na dole - odpowiedziała dziewczyna, wskazując wzrokiem na wspomniane przed chwilą miejsce,
- Ach... - schyliłam się i wyciągnęłam urządzenie.
Mikser był włączony do czasu, aż masa stała się dosyć gęsta. Na rozgrzaną patelnię, Aramisa wlała chochelkę substancji, tym samym rozpoczynając smażenie.
Kilka minut później, na dwóch talerzach leżały ładnie przyozdobiony deser.
- Smacznego - powiedziałam, zaczynając jeść.
<Aramisa?>

Od Ezry CD Aramisy

Jeszcze raz przetarłam oczy dłonią i spojrzałam na wschodzące słońce. Niby taki ładny dzień, ale jestem pewna, że szybko pójdę spać... Nie przywykłam do takich pobudek.
- Dlaczego musiałam tak wcześnie spać? - zapytałam bardziej przytomnym głosem niż wcześniej.
- Wojownicy muszą być gotowi na każde wezwanie, o każdej porze dnia i nocy - wyjaśniła. - Czas abyś zaczęła się przyzwyczajać - dodała po chwili, lekko przechylając głowę w mą stronę.
- Chciałabym cierpieć na bezsenność - mruknęłam pod nosem.
- Z tego co wiem, nie jest to zbyt miłe - dostałam niespodziewaną odpowiedź.
- Milsze, niż zrywanie się tak niespodziewanie - powiedziałam prowadząc Seraphinę tuż obok konia Aramisy.
- Przestań marudzić. Kiedyś może to być twoja codzienność - pouczyła, przyspieszając kroku konia. - Za mną... - mruknęła tajemniczo.
Klacz sama z siebie ruszyła za kobietą, która prowadziła.
Jechałyśmy po niewielkiej ścieżce, dookoła której byłą rozsiana gąszcz leśna. Od czasu do czasu można było dostrzec jakieś dzikie zwierzęta, które biegają w krzakach.
- Gdzie mnie prowadzisz? - skierowałam pytanie w stronę Aramisy.
Odpowiedziała mi cisza. Westchnęłam cicho i postanowiłam się przymknąć.
Gdy w końcu dostrzegłam jak koń kobiety zwalnia, uśmiechnęłam się pod nosem. Znalazłyśmy się teraz na ogromnej polanie, na środku której było prowizoryczne boisko do treningów.
Zeskoczyłam z konia, po czym podeszłam do Aramisy. Spojrzałam na nią z zaciekawieniem.
- Czyli chcesz mnie trenować? - uśmiechnęłam się pod nosem.
- Pięć okrążeń dookoła boiska - powiedziała tylko.
Zmarszczyłam brwi i pokiwałam niewiernie głową.
- Co? - wypowiedziałam przez śmiech.
- Wykonać - stwierdziła twardo, patrząc na mnie poważnym wzrokiem.
- Aha... Rozgrzewka - mruknęłam pod nosem.
Ruszyłam przed siebie po wyznaczonej linii. Bieganie nie sprawiało mi najmniejszego problemu, ale o wiele bardziej interesowały mnie walki mieczem. Albo chociażby walka wręcz...
<Aramisa?>

Od Ezry CD. Aramisy

Zaczęłam pędem uciekać od wszystkich. Przystanęłam przy płocie, który zagradzał mi dalszą drogę ucieczki. Odetchnęłam z ulgą i zaczęła lustrować sytuację dookoła. Z tego co wywnioskowałam berkiem była teraz Seraphina. Klacz rozejrzała się dookoła, zatrzymując wzrok na mnie. Na jej pysku pojawił się lekki uśmiech. Zanim cokolwiek uczyniłam, koń ruszył w moją stronę. Zaczęłam się cała chichrać uciekając przed nią. Nagle klacz przeskoczyła nade mną i stanęła naprzeciwko. Popatrzyłam na nią ze zdziwieniem, a z moich ust wydobyło się ciche "Wow...". Seraphina dotknęła mnie czubkiem nosa i odbiegła pędem w stronę drugiego konia.
- Dobra, poddaję się! - krzyknęłam zmęczona, padając na ziemię.
Zanim zdążyłam cokolwiek zrobić, klacz podbiegła do mnie i zniżyła łeb ku mojej twarzy. Delikatnie pogłaskałam ją po pysku, po czym chwyciłam za szyję.
- A teraz pora do stajni - uśmiechnęłam się smutno.
Seraphina prychnęła z niechęcią. Jeszcze raz przejechałam palcami po jej łbie, po czym wstałam.
- Robi się ciemno, a nie chcę zostawić Cię na pastwę zimna i złodziei - klacz posłusznie ruszyła za mną.
Odwróciłam się jeszcze na moment w stronę Aramisy.
- Do jutra! - pomachałam dłonią i ruszyłam z koniem w stronę stajni.
<Aramisa?>

Od Ezry CD. Aramisy

- Nie, nie, nie, nie - zaprzeczyłam machając dłońmi z uśmiechem. - Seraphina z pewnością mi wystarczy do opieki - zaśmiałam się patrząc na klacz stojącą obok mnie.
- No, to bierz się do pracy - powiedziała odprowadzając swojego konia do boksu.
Po krótkim namyśle, poszłam odprowadzić Seraphinę na pastwisko. Wypuszczając ją, dostrzegłam jak z entuzjazmem biegnie do innych koni. Pokręciłam głową z uśmiechem i udałam się do stajni.
***
Wchodząc do stajni od razu uchwyciłam w dłonie taczki oraz widły do gnoju. Zaczęłam sprzątać w całym boksie klaczy, co zajęło mi około piętnastu minut. Następnie wzięłam świeżą ściółkę i rozłożyłam ją gęsto w całym pomieszczeniu.
Porywając dwa wiaderka do jednego z nich nasypałam paszy, a do drugiego wlałam świeżą wodę, Z wszystkim ponownie weszłam do boksu i uzupełniłam pojemniki. Odkładając wiaderka w kąt postanowiłam, że to najwyższy czas, żeby iść po Seraphinę. Po drodze wzięłam cały sprzęt do czyszczenia konia, aby zająć się klaczą na dworze.
- Serapnina! - zawołałam z nadzieją, że raczy posłuchać i podejdzie do mnie.
Klacz tylko przechyliła w moją stronę głowę, żeby następnie ponownie skubnąć kawałek trawy. Przewróciłam oczami i niechętnie weszłam na pastwisko. Gdy już miałam uchwycić uzdę klaczy, ona niespodziewanie ruszyła uciekając przede mną.
- No ej, proszę Cię! - krzyknęłam ze znużeniem.
Koń prychnął wesoło i zaczął uciekać dalej. Nie miałam innego wyjścia, ruszyłam za nią. Sytuacja powtórzyła się, co działo się za każdą kolejną próbą złapania Seraphiny.
- Widzę, że bawicie się w berka? - usłyszałam głos Aramisy, która stała na płocie uśmiechając się.
- Za nic jej nie złapie! - powiedziałam kładąc się na trawie.
<Aramisa?>

Od Ezry CD. Aramisy

- Okay, Seraphino... Teraz spokojnie... - szepnęłam gładząc grzywę klaczy.
Delikatnie szarpnęłam uzdą, na co klacz zareagowała powolnym stępem. Powtórzyłam ruch jeszcze kilka razy, dzięki czemu koń ruszał się coraz szybciej. Nawet nie zorientowałam się, kiedy wyprzedziłam Aramisę. Jadąc galopem czułam przyjemny wiatr we włosach. Jak by cały świat zniknął... - zostałam tylko ja Seraphin'a. Niespodziewanie zobaczyłam przepaść, mierzącą jakieś trzy metry.
- Seraphino, co ty robisz?! - zapytałam przerażona, przyglądając się jak klacz przechodzi do cwału.
- Ezra, stój! - usłyszałam głos Aramisy za sobą.
- Nie mogę! - krzyknęłam chwytając się kurczowo klaczy i zamykając oczy.
Po chwili czułam jak unoszę się w powietrzu. Otworzyłam jedno oko, byłam w powietrzu, a pode mną przepaść. Zacisnęłam kurczowo ręce na uździe i ponownie zamknęłam oczy.
Czując grunt pod nogami zauważyłam, że Seraphina zaczyna zwalniać. Gdy stała bez ruchu, zeskoczyłam z niej i chwyciłam się kurczowo trawy.
- Ziemia! Moja kochana ziemia... - szepnęłam leżąc na plecach, wpatrzona w niebo
Dostrzegłam, iż Aramisa również przeskakuje nad przepaścią i podbiega do mnie z koniem.
- Wszystko dobrze? - zapytała zsiadając z konia.
- Taak... - szepnęłam przyglądając się niebu.
- Nie wiem jak, to się mogło stać. Ona była wcześniej szkolona i wszystkie testy zdała pozytywnie - powiedziała dziewczyna, pochodząc do najwyraźniej zadowolonej klaczy. Poklepała ją po pysku, po czym wróciła do swojego konia.
- Jedziemy dalej? - zapytałam patrząc na nią.
<Aramisa?>

Od Ezry CD. Aramisy

- Dziękuję - szepnęłam przyglądając się pomieszczeniu.
- Nie ma za co. Zapewne jesteś zmęczona, więc nie będę Ci przeszkadzać - powiedziała wychodząc.
Usiadłam na jednym z krzeseł przestawionych do kwadratowego stolika. Oparłam brodę o rękę i wpatrywałam się w ścianę.
- W świecie wilków jestem jeszcze szczeniakiem, a traktują mnie jak dorosłego - zaśmiałam się nie odrywając wzroku od białej powierzchni. - Ciekawe czy moje moce działają gdy jestem człowiekiem... - wstałam i rozłożyłam dłoń. Pojawił się na niej mały płomyk, który pod moją prośbą się powiększył. Po kilku sekundach zamknęłam rękę w pięść, tym samym stłumiając ogień.
- Czyli jednak - uśmiechnęłam się podchodząc do małej szafy.
Otworzyłam ją, a w środku dostrzegłam białą koszulkę i czarne luźne spodnie. Przyjmując iż jest to pidżama wzięłam ją i weszłam do łazienki. Umyłam się, po czym stanęłam przed lustrem. Otworzyłam je i wyciągnęłam stamtąd małą kosmetyczkę. Był w niej grzebień szczoteczka oraz pasta do zębów. "Dbają o zaopatrzenie" - pomyślałam nakładając pastę na szczotkę.
***
Po wieczornej toaletce położyłam się na jednoosobowym łóżku. Wtuliłam się w białą poduszkę i przymknęłam oczy. Po kilku minutach zasnęłam.
***
Obudziłam się około dziesiątej. Wybrałam z szafy losowy strój i weszłam do łazienki. Spojrzałam na swoją nie wysłaną twarz, po czym obmyłam ją wodą.
- Od razu lepiej - szepnęłam chwytając w ręce ubrania. Szybko się przebrałam i chwyciłam do rąk grzebień. Rozczesałam włosy i ułożyłam je w jakiś sensowny sposób, po czym wyszłam z pokoju. Zeszłam na dół, wchodząc do średniej wielkości kuchni. Spojrzałam do lodówki. Wyciągnęłam z niej trzy jajka i zrobiłam jajecznicę. Zaparzyłam kawę i zasiadłam w jadalni. Spożyłam cały posiłek i wszystko popiłam pięknie pachnący napojem. Pozmywałam po sobie i odłożyłam naczynia na suszarkę.
***
Wyszłam z zamku i skierowałam się w stronę stajni. Na samym wstępie dostrzegłam, że Aramisa już zajmuje się koniami.
- Cześć - przywitałam się podchodząc do boksu Seraphiny.
- Witaj, jak się spało? - zapytała podając mi wiadro.
- Bardzo dobrze - powiedziałam podchodząc do kranu. Nalałam świeżej wody i wlałam ją do poidła klaczy. - Czy będę mogła się dziś na niej przejechać? - zapytałam patrząc na dziewczynę.
<Aramisa?>

Od Ezry CD. Aramisy

Podeszłam bliżej boksu i zamieniłam się w człowieka. Delikatnie pogłaskałam ją po przedniej części pyska.
- Jestem Ezra - powiedziałam z uśmiechem. - Z tego co mi wiadomo, to ty Seraphina? - klacz pokiwała głową z entuzjazmem. - Może chciałabyś się przejść ze mną na spacer? - zapytałam nie przestając jej głaskać. Ponownie pomachała łbem w górę i w dół. "Mają tutaj bardzo inteligentne zwierzęta" - pomyślałam powoli otwierając boks. Klacz wyszła z niego i stanęła obok.
- Poczekaj chwilę - powiedziałam podchodząc do półki, gdzie leżała uzda. Założyłam ją klaczy i wyprowadziłam ze stajni.
Na dworze dostrzegłam Aramisę, która skrobała kopyta jednemu z koni. Razem z koniem podeszłam do niej.
- Mogę przejść się z nią na spacer? - zapytałam lekko się uśmiechając.
- Możesz, pod warunkiem, że będziesz uważać - odpowiedziała przechylając głowę w moją stronę.
- Wrócę za pół godziny - dodałam odchodząc w stronę polany.
Idąc przez wydeptaną ścieżkę, oglądałam otaczające mnie widoki. "To królestwo jest naprawdę piękne" - pomyślałam spoglądając na przelatujące ptaki.
- Wiesz gdzie jest jakiś zbiornik wodny? - zapytałam rozglądając się.
Klacz pokiwała głową i ruszyła szybszym krokiem. Szłam za nią, przy tym bacznie jej pilnując.
Po kilkunastu minutach dotarłyśmy do niewielkiego jeziorka. Usiadłam na jednym z większych kamieni i spoglądnęłam na Seraphinę.
- Jak myślisz, czy będzie ze mnie dobra wojowniczka? - zapytałam kładąc się na kamieniach. Patrzyłam w niebo... Usłyszałam szczęśliwe rżenie klaczy, co chyba oznaczało odpowiedź pozytywną.
Po kilkunastu minutach leżenia szepnęłam do klaczy:
- Chyba musimy się już zbierać... Ściemnia się - powiedziałam otrzepując się.
***
Gdy byłyśmy już obok stajni, dostrzegłam Aramisę, która czekała na nas. Podbiegłyśmy do niej.
- Już idę ją odstawić - zażartowałam przy tym śmiejąc się.
Tak jak mówiła, tak i zrobiłam. Nalałam Seraphinie świeżej wody do poidła i nasypałam trochę paszy. Odchodząc, jeszcze raz ją poklepałam po łbie.
- Em... To gdzie będę spać? - zapytałam stojąc już przed kobietą.
< Aramisa?>

Od Ezry

Urodziłam się w watasze na skraju gór Wilendel. Moi rodzice byli parą Beta, przez co stałam się szanowanym przez innych szczeniakiem. Ogólnie żyło mi się jak w bajce, bo mama przyjaźniła się z Alfą. Co wam będę opowiadać o rodzinie i znajomych? Może przejdźmy do wydarzenia, które zmieniło moje życie...

***Osiem miesięcy później, gdy ojciec Ezry umarł...***

Obudziłam się rano z dziwnym przeczuciem... Nie wyczuwałam, ojca. Rozglądnęłam się nerwowo po jaskini i spojrzałam na matkę, która stała nad martwym ciałem. Powoli podeszłam i spoglądnęłam na twarz ojca... On nie żył... 

- Ojcze... - szepnęłam rzucając mu się na szyję i przytulając do siebie. - Nie opuszczaj mnie! - krzyknęłam ze łzami w oczach.

- Ezra... - zaczęła mama.

- Co mu się stało!? - wydarłam się na całą jaskinię, wciąż płacząc.

- Otruto go... - szepnęła patrząc na mnie smutnym wzrokiem.

- To nie prawda, on musi żyć! - krzyknęłam odchodząc do kamiennej ściany i uderzając w nią łapą z całej siły. "Nie zostawiaj mnie..." - pomyślałam ze łzami w oczach patrząc na skaleczoną kończynę. 

- Ezra, ty krwawisz... - szepnął Eron podchodząc do mnie.

- Ale on nie żyje! - wskazałam na ojca nie przestając płakać...

- Spokojnie... - przytulił mnie do siebie.

Eron, to był mój "brat". Rodzice przygarnęli go kiedy był mały, przed naszymi narodzinami. Był ode mnie starszy o rok. Wychowywałam się z nim, ale nie traktowałam go jak brata, lecz jak przyjaciela. Bardzo bliskiego przyjaciela...

- Ja nie potrafię bez niego żyć... - szepnęłam wtulając się w niego.

- Masz jeszcze mnie, mamę i rodzeństwo - przytulił mnie do siebie mocniej.

***Dwa miesiące później...***

Obudziłam się wtulona w Eron'a. Dziś w nocy znów miałam koszmar o ojcu... W nocy tylko Eron się obudził i uspokoił mnie. Otwierając oczy, ujrzałam, że mama stoi przy wyjściu do jaskini i rozmawia z jakimś basiorem. 

- Kto to? - mruknęłam wstając. Najwyraźniej Eron też to poczuł i również podniósł się z ziemi.

- Tak jakoś wyszło, że... - zaczęła mama z uśmiechem.

- Jesteśmy parą. Nazywam się Wild - dokończył basior przytulając do siebie matkę.

- P-P-P-parą? - jąkałam się patrząc na nich z odrazą.

- No tak... - szepnęła.

- Nie będę mieszkać pod jednym dachem z jakimś debi*em - mruknęłam odsuwając się w stronę przyjaciela.

- No to masz problem - odpowiedział mi Wild, patrząc ze złośliwym uśmiechem. Wystawiłam w jego stronę język i odeszłam w stron spiżarni. 

***

No cóż... Nie polubiłam tego całego "Wild'a". Ledwo co ojciec umarł, a matka już sobie zanjduje pocieszenie w innym - niedorzeczne. Jak osiągnę wiek dwóch lat, to przysięgam, że ucieknę stąd. Razem z Eron'em.

***Dwa tygodnie później***

- Wstawaj... - usłyszałam w uchu głos Wild'a.

- Czego chcesz? - mruknęłam chowając pyszczek w łapach.

- A tego! - zakrył mi usta szmatką i chwycił za skórę na karku. W takiej pozycji wyniósł mnie na dwór i pobiegł przed siebie. 

Po kilku minutach nie wiedziałam gdzie on mnie prowadzi, a raczej ciągnie. Wyrzucając mnie z pyska, wgryzł się w moje skrzydło.

- Lepiej się stąd wynoś! - mruknął wypluwając z ust moje pióra.

- Nigdzie się nie wybieram! - powiedziałam z trudem.

- Ah tak!? WON! - krzyknął jednoznacznie i zaczął warczeć.

- Jeszcze tego pożałujesz... - szepnęłam oddalając się.

***

I tak właśnie rozpoczęła się moja podróż... Wyrzucana przez ojczyma zaczęłam iść... Przed siebie! Nie widziałam innej drogi, nie było powrotu. Jak Eron się dowie, to skopie Wild'owi dupę...

***

Wędrowałam tak przez kilka tygodni. W sumie to straciłam rachubę czasu, więc nie wiem ile minęło. Idąc przez nieznane mi tereny, dostrzegłam ogromny zamek na dziwnej górze. Spojrzałam na swoje skrzydło, "Czy dam radę tam podlecieć?" - pomyślałam spoglądając jeszcze raz na budowlę. 

- Raz kozie śmierć! - powiedziałam do siebie i powoli wzniosłam się w powietrze. 

O dziwo rana nie bolała tak jak wcześniej, ale coś jeszcze zostało... Lecąc do zamku starałam się utrzymać równowagę, co było trudne w moim wykonaniu. Będąc już na odpowiedniej wysokości, stanęłam niepewnie na ziemi. Rozglądnęłam się, nie dostrzegłam nikogo oprócz... Dostrzegłam, że w moją stronę zaczyna się zbliżać jakaś bardzo ładna wadera. Wyglądała bardzo młodo i miała różowe futro. Chyba szła w moim kierunku, bo cały czas patrzyła na mnie...

<Aramisa?>