Od Haka CD. Aramisy

Uśmiechnąłem się delikatnie i nagle przypomniałem sobie o swoim zadaniu.
- Wybacz, ale muszę już iść... - Cofnąłem się krok do tyłu i pokazałem jej siatkę.
- Ah! Wybacz zatrzymałam cię...
- Nic się nie stało... - Skinąłem głową i zacząłem odchodzić. - Do zobaczenia... - Pomachałem w jej stronę i zniknąłem za drzwiami, prowadzącymi na główny korytarz.
Po chwili dotarłem do wojowników czekających na dostawę mięsa. Przekazałem im siatkę z pożywieniem i pożegnałem się z nimi. Zanim wróciłem do pokoju musiałem jeszcze zrobić mały zwiad i to było na dzisiaj tyle. Trochę zmęczony wróciłem do domu i wziąłem Ao na ręce. Usiadłem sobie na łóżku i przejechałem delikatnie palcem po puszystym ogonku wiewiórki.
- Ty to masz dobrze... - Mruknąłem rozbawiony. - Ciągle tylko śpisz, jesz i bawisz się...
Zwierzak spojrzał na mnie swoimi dużymi oczami, po czym wskoczył mi na ramię. Uśmiechnąłem się delikatnie i podniosłem się z łóżka.
- Pójdę sobie jeszcze poćwiczyć... - Stwierdziłem i wyszedłem z moim małym towarzyszem z pokoju.
Oczywiście wziąłem swoją ukochaną broń i jeszcze wstąpiłem po łuk, który zabrałem ze zbrojowni. Wyszedłem na zewnątrz i poszedłem na plac ćwiczeń, który o tej porze był zwykle pusty. Odłożyłem sprzęt na bok i pognałem jeszcze do stajni, aby osiodłać konia. Kiedy wszystko było już gotowe, wsiadłem na wierzchowca i chwyciłem łuk ze strzałami. W tym czasie Ao zeskoczyła z mojego ramienia i usiadła sobie na niewielkim kamyczku, bacznie mnie obserwując.
Ustawiłem konia w linii prostej i popędziłem go do galopu. Szybko wyciągnąłem jedną ze strzał i wycelowałem w tarczę.

Kiedy wykonałem pomyślnie zadanie, poklepałem konia po szyi i powtórzyłem ćwiczenie jeszcze kilka razy.

< Księżniczko? Taa trochę długo... >

Od Haka CD. Aramisy

Spojrzałem trochę zaskoczony na Księżniczkę, ponieważ nie musiała mi dziękować, przecież to mój obowiązek.
- Nie ma za co... - odpowiedziałem, uśmiechając się przy tym. - Poza tym nie zrobiłem czegoś wielkiego...
- Może nie zrobiłeś niczego wielkiego, ale przynajmniej pomogłeś... - odparła dziewczyna, przyglądając się mojej czuprynie. Speszony pogładziłem włosy i usiadłem na rogu łóżka. - Jeszcze raz przepraszam, że tak późno przychodzę...
- Nie ma sprawy, tylko jeśli masz zamiar reszcie podziękować to radzę poczekać do rana... - ziewnąłem dyskretnie, tak aby dziewczyna nie zauważyła. - W ogóle powinnaś poczekać do rana nawet z podziękowaniami dla mnie...
- Masz rację, ale przecież po zamku nie latają demony, czy coś...
- Różnie to bywa... A poza tym... - Wstałem z posłania i podszedłem do Księżniczki, przygważdżając ją do ściany, moja twarz pochmurniała. - A co jakbym ci coś zrobił?
Nie chciałem jej straszyć, ani nic. Chciałem tylko, aby zrozumiała, że nawet w zamku może się kryć niebezpieczeństwo. Aramisa nie odpowiedziała, tylko wpatrywała się we mnie zaskoczona. Nagle odepchnęła mnie i wyszła z pokoju, zatrzaskując za sobą drzwi. Ups... Coś mi się wydaję, że kopię sobie własny grób...

~~*~~

Rano wstałem wcześnie i poszedłem na śniadanie. Kiedy zmierzałem do kuchni minąłem po drodze Księżniczkę, jednak ona zignorowała mnie i przeszła obok mnie bez słowa. Jak już mówiłem, chciałem jej tylko uświadomić pewien fakt... Zjadłem pospiesznie kanapkę z szynką i wróciłem do pokoju, gdzie Ao i San bawili się w berka. Nie chcąc im przerywać pośpiesznie wyszedłem ponownie na korytarz. Postanowiłem przejść się do biblioteki, aby sobie coś ciekawego poczytać. Skierowałem się w stronę ogromnych regałów i nagle zobaczyłem Księżniczkę, która kiedy mnie zobaczyła z miejsca odłożyła książkę i ruszyła do wyjścia. Złapałem ją za rękę i przyciągnąłem do siebie.
- Księżniczko... - zacząłem. - Nie chciałem Cię zezłościć... Więc proszę nie unikaj mnie...

< Księżniczko? >

Od Haka CD. Aramisy

Powaliłem zakradającego się do mnie mężczyznę. Jednak wrogowie nadal dzielnie walczyli, dwoje uzbrojonych w miecze bandytów rzuciło się na mnie, ale odparłem ich atak swoim ostrzem. Mężczyźni padli na ziemię oszołomieni, a ja zająłem się następnymi zbirami. Czasem któregoś zraniłem, czasem tylko ogłuszyłem. Cały czas miałem oko na Księżniczkę, która równie dobrze walczyła. Nagle jeden z bandytów wyjął łuk i wycelował we mnie broń jednak nie zrobiło to na mnie wielkiego wrażenia. Lecąca szczała wydała głośny świst i może by mnie trafiła, ale złapałem ją i zmiażdżyłem z uśmieszkiem.

- Słabo...-Skomentowałem i ruszyłem na łucznika.
Lubiłem walczyć, a szczególnie adrenalinę związaną z tym wszystkim. Nawet małe potknięcie się mogło zakończyć twój żywot.
Po dłuższej walce, w końcu pokonaliśmy wszystkich wrogów i zasłużyliśmy na odpoczynek. Oczywiście to było nic, w porównaniu z prawdziwą wojną, ale niektórzy opadali z sił po przygodach z ostatnich kilku dni.
- Musimy kogoś wysłać do zamku by przysłali strażników.-Odezwała się Księżniczka.
Fio zgłosiła się i uzyskała zgodę od Aramisy, dziewczyna ruszyła odnaleźć konia, a ja podszedłem do siedzącej na kamieniu Księżniczki.
- Jesteś cała?-Spytałem kucając przy niej, obserwując przy tym leżących na ziemi nieprzytomnych bandytów.
- Taa...-Mruknęła i rozciągnęła się.-W końcu ich złapaliśmy.
- I pobiliśmy...-Dodałem z lekkim uśmiechem, a dziewczyna się zaśmiała.
~~*~~
Po tym jak zjawiła się spora grupa strażników, wróciliśmy wszyscy do zamku. Ja udałem się do komnaty, a Księżniczka wraz z braćmi udała się chyba do jadalni by tam coś zjeść i porozmawiać. Ja nie miałem na nic ochoty. Wolałem się zdrzemnąć na wyrku i na chwilę zapomnieć o wszystkim. No i kiedy spałem sobie już dobre trzy godziny, rozległo się pukanie do drzwi. Otworzyłem oczy i przetarłem je kilka razy, następnie wstałem z łóżka i otworzyłem drzwi.

< Księżniczko? :) >

Od Haka - Tajemnica Jeźdźca Widmo

Miałem dzisiaj wolne, więc postanowiłem pójść do biblioteki. Niedługo miał się odbyć festyn i wszyscy byli zabiegani, ale nie ja. Wszedłem do pustego pomieszczenia i od razu skierowałem się w stronę regałów z książkami. Zacząłem przeszukiwać różne księgi, ale żadna z nich nie była na tyle interesująca, by przykuć moją uwagę. Nagle dostrzegłem bardzo starą księgę i sięgnąłem po nią. Tytuł był zakurzony, więc przetarłem dłonią skórzaną okładkę.
- "Legendy"...-Wymruczałem, otwierając gdzieś na środku.- "Jeździec Widmo"... To może być ciekawe...
Zacząłem czytać tę oto legendę i muszę stwierdzić, że mnie to wciągnęło.
"Tego dnia każdy z nas dobrze się bawił na festynie, zapominając o wszelkich problemach. Jednak każde z nas miało dziwne przeczucie, że coś się zaraz wydarzy. I nie myliliśmy się. Nagle wszystkie latarnie w mieście zgasły i zapanowała cisza... Taka cisza, że słyszałem przyspieszone bicie serca mężczyzny stojącego obok... Jednak tą ciszę przerwał przerażający krzyk kobiety. Wszyscy spojrzeliśmy w stronę dziewczyny, która cała trzęsąca się pokazywała palcem wydobywającą się zewsząd mgłę. Ta mgła była tylko przykrywką, dal poruszającej się w ciemności postacie. Wszyscy zbiliśmy się w ciasną kupkę, oczekując co będzie dalej. Usłyszeliśmy rżenie czarnego jak noc rumaka, który powolnym krokiem wyłonił się za gęstej mgły. Zasiadała go tajemnicza postać, całą jej ciało okrywała ciemna peleryna. Od razu dostałem gęsiej skórki i cofnąłem się, depcząc przy tym komuś po stopie. Postać przemówiła mrocznym głosem i oznajmiła nam, że jest młodzieńcem niesłusznie ukaranym przez władze karą śmierci... Ostrzegł nas, że jeszcze powróci. Kiedy nagle zniknął, światła ponownie zaczęły oświetlać miasto, ale nikt już nie chciał świętować... Wszyscy przestraszeni wrócili do domów... Przez następne kilka lat nikt nie śnił, by ponownie urządzić festyn. Byliśmy zbyt przerażeni, by zrobić krok do przodu... By przezwyciężyć strach... Jednak naukowcy wiele razy podejmowali się rozwiązania zagadki tajemniczego jeźdźca... Lecz po jakimś czasie to wydarzenie stało się tylko legendą, w którą nikt nie uwierzy..."
Odłożyłem księgę na miejsce, a moją głowę zaprzątały nielogiczne myśli, związane z tym całym jeźdźcem...
Eh... Trudno... Pójdę zobaczyć, czy nie potrzebują pomocy do przygotowania festynu...
~~*~~
Nie miałem zamiaru bawić się jak wszyscy wokół mnie. Miałem zadanie, by chronić Księżniczkę i Księcia, którzy również przybyli na to widowisko. Impreza dopiero się rozkręcała, ale już było widać zadowolenie na twarzach mieszkańców. Niepewnie spojrzałem w stronę Księżniczki, która rozmawiała ze swoim kuzynem. Nie wiem czemu, ale cały czas miałem dziwne przeczucie, że zaraz stąd zniknie... Pokręciłem głową, by pozbyć się pesymistycznych myśli. Nagle podeszła do mnie trójka dzieciaków przebranych za jakieś potwory.
- Daaa Pan cukierka?-Odezwała się dziewczynka i wraz z dwoma chłopcami podsunęła mi pod nos koszyk.
Dyskretnie zajrzałem do koszyka, gdzie leżały jakieś niezbyt dobre słodycze...
- Obawiam się, że nie mam żadnych przy sobie...-Na ich twarzach pojawiło się rozczarowanie.- Ale mam to...-Wyciągnąłem z kieszeni garść złotych monet i wręczyłem każdemu po kilka.
Przynajmniej teraz będą sobie mogły kupić jakieś dobre słodycze albo coś innego...
- Dziękujemy!-Odpowiedziały chórkiem i odeszły w podskokach.
Uśmiechnąłem się pod nosem i oparłem się o pobliską latarnie. Nagle podeszła do mnie Aramisa.
- Jak tam festyn?-Uśmiechnęła się do mnie.
- Jak dla mnie to może być...-Odwzajemniłem gest.-Słyszałaś może o legendzie Tajemniczego Jeźdźca?
- Hmm...-Zamyśliła się, a po chwili niepewnie dodała.- Coś kojarzę, ale nie za bardzo...
- Rozumiem...-Westchnąłem.- Nie zbierasz cukierków?
- Nie jestem dzieckiem!-Oburzyła się.
- Naprawdę?-Zaśmiałem się.
- Palant...-Mruknęła pod nosem. Spojrzałem w stronę ciemnej uliczki.
Jakiś dwóch pijanych mężczyzn, zaczynało się bić.
- Zaraz wracam...-Odparłem, podążają w stronę pijaczków.
Podszedłem do nich i spojrzałem na nich od stóp do głów.
- Ej Panowie proszę się nie bić, kiedy dama patrzy...-Wskazałem w miejsce gdzie powinna stać Księżniczka.
- Ale tam nikogo nie ma...-Spojrzeli na mnie jak na idiotę.
Obejrzałem się gwałtownie za siebie.
- Rzeczywiście... Co?!-Zignorowałem mężczyzn i wróciłem na miejsce, gdzie przed chwilą rozmawiałem z Księżniczką.- Gdzie ona jest?!
Trochę się tym zaniepokoiłem, ale po chwili stwierdziłem, że pewnie wróciła do Księcia. Westchnąłem i ruszyłem powoli w stronę wielkiej grupy mieszkańców. Niektórzy tańczyli, inni pili, a jeszcze inni pokazywali jakieś sztuczki... Już chciałem znaleźć Księcia, lecz wszystkie światła zgasły...
Co jest? Awaria czy co?
Ludzie zaczęli coś między sobą rozmawiać, jednak wszyscy zamilkli, kiedy pojawiła się dziwna, gęsta mgła... Kiedy reszta zaczynała panikować, ja starałem się znaleźć Księcia i Księżniczkę, jednak znalazłem tylko Oriona... Nagły stukot kopyt zmusił mnie, bym spojrzał co się dzieje dookoła. Czarny rumak pędził w stronę mieszkańców, którzy skupili się w wielką grupkę. Koń zarżał i zahamował gwałtownie. Dopiero teraz zauważyłem siedzącego na nim jeźdźca w czarnym odzieniu, a za nim siedzącą postać...
No chyba żartujecie... To niemożliwe, żeby to był on...
- Mam waszą Księżniczkę!-Odezwał się zachrypniętym głosem.
Że co kur*a?!
- Zabiję ją, żeby moja zemsta się dopełniła!
Zagryzłem wargę i analizowałem wszystko po kolei. Ta postać siedząca za nim... To Aramisa?!
Zacząłem się przepychać przez tłum, w stronę tajemniczej postaci. Jednak ta widząc mnie, wycofała konia i popędziła go.
- Czekaj!-Krzyknąłem za nim, dalej próbując wydostać się z tego tłumu.
Lecz po koniu został tylko unoszący się kurz. Światła znowu zaczęły świecić. Zatrzymałem się i przez chwilę miałem w głowie pustkę, jednak szybko się ogarnąłem i zacząłem obmyślać już swój mały plan. Poinformowałem Księcia, że powinniśmy się zbierać, na co on przytaknął głową, trochę dalej tym wszystkim zaskoczony. Wróciliśmy do zamku, gdzie odstawiłem Oriona do komnaty, a ja sam osiodłałem konia i ruszyłem w ciemny las...
~~*~~
Koń szedł powoli, a ja analizowałem wszystko, począwszy od legendy, aż do dzisiejszych wydarzeń.
Gdzie ona może być? Coś mi tu nie pasuje... Ale co?
Poczułem się obserwowany, więc pospieszyłem konia, który ruszył do kłusa.
W legendzie chyba nie było mowy o zemście...
Nagle wyjechałem na niewielką polankę.
- Nie mogę przecież jeździć w kółko...-Szepnąłem i zszedłem z wierzchowca. Usiadłem na dużym kamieniu i oparłem głowę na dłoni. Poczułem nagły chłód i zadrżałem z tego powodu.
Muszę ją znaleźć...
Spojrzałem na idealnie czyste niebo i gwiazdy delikatnie świecące na nim. Znalazłem z przyzwyczajenia kilka gwiazdozbiorów i zamknąłem oczy. Wokół mnie zerwał się silny wiatr, który przywołałem. Zawsze się odprężałem, kiedy wiał wiatr to przypominało mi kim jestem... Skąd pochodzę...
- Jesteś Grzmiącą Bestią?-Odezwała się tajemnicza postać.
Ścisnąłem drugą dłonią broń i zerwałem się na równe nogi.
- Kim jesteś?-Rozejrzałem się dookoła, ale nikogo nie było... Tylko koń, ja i ciemność...
Zmarszczyłem brwi i wyostrzyłem wszystkie zmysły.
- Jestem tylko duchem przeszłości...-Postać szepnęła.
Mgła pojawiła się i na polanę wkroczył czarny koń i jeździec...
- Gdzie jest Księżniczka?!-Już chciałem się na niego rzucić, jednak on uciszył mnie gestem.
- To nie byłem ja...
- A kto?!
- Ktoś, kto się pode mnie podszywa...
Otworzyłem szeroko oczy.
- Czyli jesteś duchem?-Mój ton złagodniał.
- Tak...
Czyli duchy istnieją... A może to on mnie oszukuje?
- Skąd mam wiedzieć, że mówisz prawdę i jesteś duchem?-Uniosłem jedną brew.
- W takim razie...-Czarna postać wyciągnęła do mnie rękę.-Dotknij i się przekonaj...
Podszedłem niepewnie i dotknąłem jego dłoni, która się rozpłynęła. Przez chwilę stałem w miejscu, ale nagły ból głowy zmusił mnie do cofnięcia się do tyłu. Przed moimi oczami zaczęły przelatywać różne scenki z życia pewnego młodzieńca. Od samych narodzin, aż do śmierci...
- Czy to...-Spojrzałem na jeźdźca.
- Tak... Moje wspomnienia...
- Dobra... Czyli wróciłeś by dokonać zemsty?
- Nie... Już dawno ją dokonałem...
- Więc co tu robisz?
- Sam nie wiem... Zapewne mam jeszcze coś do zrobienia, ale nie wiem co...
- W takim razie pomóż mi!-Wyprostowałem się i czekałem na jego odpowiedź.
Przez chwilę milczał, ale w końcu odpowiedział:
- Pomogę ci... Jedź za mną!
Wsiadłem szybko mojego wierzchowca i podążyłem galopem za młodzieńcem, który po chwili wraz z koniem zmienił się w czarnego kruka.
~~*~~
Kruk doprowadził mnie do niewielkiej chatki stojącej głęboko w lesie.
- To tu?-Przykucnąłem za krzakiem.
- Tak to tu...-Ptak usiadł mi na ramieniu.
- W takim razie czas zacząć imprezę...
Wstałem i po cichu zakradłem się pod drzwi chatki. Nie było słychać żadnych rozmów ani światła się nie paliły...
Walnąłem bronią w drzwi, które rozwaliły się w drobny mak.
Wpadłem do środka i rozejrzałem się po ciemnym pomieszczeniu. W kącie zauważyłem leżącą nieprzytomną Księżniczkę... Od razu do niej podbiegłem i uwolniłem od krępujących lin.
- Księżniczko... Obudź się...-Szturchałem ją lekko.
- Gdzie ja jestem?-Wymruczała, otwierając oczy.
- Już jest wszystko dobrze...-Wziąłem ją na ręce.
Już chciałem wychodzić, ale nagle do środka wszedł mężczyzna. W jednej chwili dostałem białej gorączki. Facet widząc mnie, cofnął się krok do tyłu i uciekł...
Serio?
- Nie gonisz go?-Odezwał się mój towarzysz.
- Niee...-Uśmiechnąłem się pod nosem.- I tak daleko nie ucieknie...
Kruk zaskrzeczał. Przez resztę drogi Księżniczka spała. Jak dotarliśmy do zamku, odniosłem ją do komnaty i złożyłem raport Księciu. Po zakończonym zadaniu wraz z moim nowym towarzyszem wróciłem do swojego pokoju.
- Może zdradzisz mi swoje imię?-Odezwałem się, siadając na łóżku i zerkając na ptaka siedzącego na moim ramieniu.
- Sanguis... (z łac. krew)
- Ładne imię...-Uśmiechnąłem się.- No więc San... Może odpoczniemy trochę?
Kruk skinął głową i usiadł na jednej z półek, po czym usiadł, zamykając oczy, ja również się położyłem i zasnąłem.
Tano dostałem wiadomość, że porywacz został pojmany i wszystko jest już w porządku.
- San! Chodź, idziemy!-Pogoniłem towarzysza.
- Gdzie?
- Jak to gdzie... Idziemy pilnować porządku...
Ptak usiadł na moim ramieniu. Czas festynu minął i znowu nastał czas pracy.

Od Haka CD. Aramisy

Co to ma wszystko znaczyć?! Lily okazała się być Księżniczką, a tamte basiory jej braćmi?! Aramisa podeszła do braci i zaczęła im opatrywać rany, a ja usiadłem na krawędzi półki skalnej.
Czemu mi nie powiedziała? Przecież takie wyprawy są niebezpieczne!
- Hak? Co jest?-Usłyszałem głos Księżniczki, która najwyraźniej skończyła swoją robotę.
Spojrzałem na nią zły.
- Czemu mi nie powiedziałaś?!-Wybuchłem, dalej patrząc na nią surowo.
- Jesteś zły?-Cofnęła się krok do tyłu.
- A mam być zadowolony?!
Wadera zaśmiała się nerwowo.
- Czemu mi nie powiedziałaś?-Zniżyłem trochę ton.- Czy ty wiesz,, jakie to niebezpieczne?
- Oj przestań... Gadasz jak jakiś staruch...-Mruknęła.
- Słucham?-Na mojej głowie wyskoczyły żyły, a moja krew, aż się gotowała.
~~*~~
*Kilka godzin później*
- Teraz rozumiesz powagę sytuacji?
- Tak...-Mruknęła Aramisa, delikatnie kładąc uszy po sobie.
- Ej! Musimy ruszać!-Zawołała nas Fio.
Dołączyłem do niej bez słowa, jak i Księżniczka.
- Idziemy dalej?-Odezwałem się patrząc kątem oka na Aramisę, która dołączyła do braci.
- Tak...-Odpowiedziała Fio i powoli zaczęliśmy wracać na naszą poprzednią trasę.
~~*~~
Wspinaliśmy się kilka godzin, byłem do tego przyzwyczajony, ale reszta grupy chyba nie bardzo, no przynajmniej część z nich. Kiedy dotarliśmy na szczyt, rozejrzeliśmy się zdziwieni. Ani śladu żadnych namiotów, ani jakiegokolwiek śladu po bandytach.
- Zrobili nas w balona!-Jeden z basiorów kopnął pobliski kamień, który przeleciał z 5 metrów.
- Musimy tu zostać na noc...-Stwierdziłem.- A następnego dnia ruszymy dalej...
Grupa poparła mnie. Kiedy reszta zaczęła przygotowywać się na nocleg, ja rozejrzałem się czy nie ma tu żadnych śladów. Jednak nic nie znalazłem... Najwyraźniej tamte ślady były tylko zmyłką, a tak naprawdę ruszyli w zupełnie inną stronę.
Wróciłem do grupy gdzie paliło się już niewielkie ognisko, a wszyscy rozmawiali gwarno. Usiadłem trochę dalej od nich i oparłem się o duży kamień. Słońce już powoli chowało się, a na jego miejsce powolnie na niebo wkraczał księżyc. Przymknąłem powieki. Inni byli przemienieni w ludzi, więc również się przemieniłem. Nagle podeszła do mnie Księżniczka i usiadła koło mnie.
- Czego chcesz?-Zerknąłem na nią.
- A nic...-Mruknęła.- Chciałam tylko porozmawiać...
- A o czym?
- Emm...
- Idź lepiej spać...-Westchnąłem i pogłaskałem ją po głowie.
- Nie chce...
Złapałem ją za nos, na co zaczęła marudzić. Po chwili z obrażoną miną odeszła i dołączyła się do braci, którzy chyba właśnie szykowali się do spania. Dziewczyna była szczęśliwa, było to widać nawet z daleka. Uśmiechnąłem się na ten widok.
Wszyscy poszli spać, a ja dalej siedziałem w panującej już ciemności. Pilnowałem ogniska, które dawało jedyne światło, oprócz księżyca i gwiazd. Nagle usłyszałem bardzo ciche kroki. Chwyciłem odruchowo broń i kucnąłem nasłuchując. Do ogniska podeszło niewielkie zwierzątko, które zwróciło moją uwagę.

http://images6.fanpop.com/image/photos/39700000/Yona-of-Dawn-Ao-akatsuki-no-yona-39780327-245-245.gif

Westchnąłem. Wiewiórka przydreptała do mnie i wskoczyła mi na ramię.
- Co jest?-Spojrzałem na nią zdziwiony.
Zwierzę, schowało się w mojej kieszonce, gdzie zwinęło się w kłębek. Byłem tym trochę zaskoczony, no ale cóż... Oparłem się ponownie o kamień i ponownie wsłuchałem się w ciszę panującą dookoła... No w sumie nie do końca ciszę, bo ktoś zaczął chrapać...
~~*~~
Z samego rana zaczęliśmy wędrówkę, w drogę powrotną. Zeszło nam to sprawniej i szybciej.
Będąc już na dole, zaczęliśmy szukać jakiś innych śladów. Księżniczka znalazła jakieś za niewielkimi krzakami. Nie mając innego tropu ruszyliśmy za śladami. Szliśmy pieszo. Szedłem na końcu, więc dyskretnie wyciągnąłem z kieszeni wiewiórkę, która o dziwo jeszcze tam była. Zwierzak zaczął machać łapką, co było nawet słodkie.

https://lh3.googleusercontent.com/-5aODe_yQgBE/Vjv8dvvyp0I/AAAAAAAAAWc/cmMCmrVr4Yg/s426/http%25253A%25252F%25252F38.media.tumblr.com%25252F7f9bfe410b5c37fcccd058fbed796822%25252Ftumblr_nkgs8abyS01rvva9so1_250.gif

Schowałem szybko rudą kitę, kiedy Aramisa zerknęła w moją stronę. Ślady zaprowadziły nas do niewielkiej doliny. Płynęła tu rzeczka i z każdej strony były rośliny i kwiatki. Do naszych uszy doszły głośny śmiech.
- Ale ich zrobiliśmy w konia!-Rżał głośno jeden z mężczyzn zebranych przy wypalonym już ognisku.
Schowaliśmy się za krzakami i przemieszaliśmy się tak, aby zrobić krąg wokół nich, by nie mogli uciec.
- No! Pewnie będą tam szukali przez pół dnia śladów, których nie ma! A my czmychniemy sobie tak daleko, że już nigdy nas nie znajdą!
- Ucisz się...-Mruknął drugi i napił się wody z kubka.- Była z nimi Grzmiąca Bestia...
- Grzmiąca co?-Skrzywił się.
- Grzmiąca Bestia! Na pewno o niej słyszałeś!
- Ale to był na pewno on?
- Tak, na 100%, będziemy mieć problem jeśli nas znajdą...
Spojrzałem na Księżniczkę, czekając na jakikolwiek rozkaz.


< Księżniczko? c: >

Od Haka CD. Aramisy

Jechałem za Lily, przy tym przyglądałem się jej uważnie. Przypominała mi kogoś... Chol*ra...
- Przepraszam...-Zwróciłem się do dziewczyny.
- Tak?-Zerknęła na mnie przez ramie.
- Czy my się skądś nie znamy?-Zapytałem.
Przez chwilę wydawało mi się, że się czymś zaniepokoiła, ale po chwili odpowiedziała:
- Mogliśmy się spotkać równie dobrze gdzieś na zamku...
- Hmm... Możliwe...-Z powrotem skupiłem się na drodze.
Po 30 minutach drogi zsiedliśmy z koni, które następnie przywiązaliśmy do drzew.
- Kilkanaście metrów dalej znajduje się opuszczona drewniana chatka, najprawdopodobniej tam mogą się ukrywać.-Poinformowała nas Lilly.- Fio, Alain, Dorian zaczaicie się od prawej, Will i Vivan od lewej, a ja wraz z Hakiem zaskoczymy ich od tyłu, w razie jakichś problemów dołączycie do nas, zrozumiane?
- Tak!-Odpowiedzieliśmy wspólnie.
Przeszliśmy jeszcze te kilkanaście metrów wspólnie, ale już dalej rozdzieliliśmy się na wyznaczone grupy. Ja wraz z Lilly zaczaiłem się w krzakach i przygotowałem już broń do ataku.
- Kiedy atakujemy?-Zapytałem szeptem.
- Nie ma ich w domu.-Oznajmiła.
- Co?-Westchnąłem i oparłem się o pobliskie drzewo.- Więc musimy czekać, aż wrócą?
- Yhm...
- No dobra... To czekamy...-Mruknąłem i zacząłem ponownie przyglądać się dziewczynie.
Po chwili przybliżyłem się do niej i wpatrzyłem się w twarz.
- Em... Co jest?-Cofnęła się krok do tyłu.
- Mam wrażenie, że cię już gdzieś spotkałem, ale nie kojarzę twarzy...-Mruknąłem zamyślając się.
- Przecież ci mówię, że pewnie spotkaliśmy się gdzieś na zamku...-Odwróciła wzrok.
Spojrzałem na nią z niedowierzaniem.
- Czyżby?-Spytałem.

<Księżniczko? c:>

Od Haka CD. Aramisy

Kiedy Księżniczka wyszła z mojego pokoju podszedłem do półki i sięgnąłem po mapę królestwa. Rozwinąłem ja na biurku.
Dobra... Jeśli występowali w mieście to muszą mieć gdzieś niedaleko bazę... A najbliżej jest las... Więc muszą się gdzieś ukrywać głęboko w lesie.
Zwinąłem mapę i odłożyłem ją na miejsce, następnie położyłem się spać.
~~*~~
Obudziłem się bardzo wcześnie i zmieniłem opatrunek. Następnie usłyszałem pukanie do drzwi, więc uchyliłem je lekko.
- Dzień dobry, nazywam się Fio i dziś będę ci towarzyszyć.-Przywitała się dziewczyna stojąca za drzwiami.
- Mam rozumieć, że już idziemy?-Zapytałem.
- Tak.-Odparła.
Westchnąłem i chwyciłem broń. Ruszyliśmy do wyjścia.
- Dobra, nie będę owijał w bawełnę. Mam pewne podejrzenie gdzie może ukrywać się ta grupa.
- Mianowicie?-Zerknęła na mnie kątem oka.
- Głęboko w lesie, zapewne w jakiejś opuszczonej chatce.
- Hmm... Możemy to sprawdzić.
Opuściliśmy zamek i zaczęliśmy się kierować w stronę lasu. Zboczyliśmy trochę ze ścieżki i ruszyliśmy w najmniej odwiedzaną część lasu.
- Tak w ogóle mam na imię Hak.-Odezwałem się, by przerwać ciszę.
- Wiem... Księżniczka Aramisa mi powiedziała.
- Aha.
Trochę coś mi nie pasowała w tej dziewczynie... Ale, nie ważne, muszę się skupić na zadaniu.

< Księżniczko? c: >

Od Haka CD. Aramisy

Na chwilę zapanował spokój. Spojrzałem na Księżniczkę, która otrzepywała się z kurzu.
- Księżniczko nic nie jest?-Zapytałem.
- Wszystko w porządku...-Mruknęła.
Nagle jeden z mężczyzn dźwignął się z ziemi i chwycił łuk. W jednej chwili wystrzelił strzałę prosto w Księżniczkę.
- Uważaj!-Krzyknąłem.
Szybko podbiegłem do niej i przytuliłem, osłaniając ją przy tym. Strzała trafiła mi w plecy.
- Hak...-Szepnęła.
Wyjąłem z pleców strzałę, którą odrzuciłem na bok. Na ziemię spadło kilka kropel krwi, co nie zrobiło na mnie wrażenia. Przytuliłem dziewczynę do swojego boku i przygotowałem broń do ataku. Nagle wstało jeszcze dwóch mężczyzn, którzy również wzięli łuki. Wszyscy troje napięli broń i wystrzelili serię strzał. Machnąłem kilka razy bronią, która zmiażdżyła nadlatujące strzały. Ponownie wykonałem kilka machnięć, co spowodowało olbrzymi podmuch wiatru, który odrzucił napastników do tyłu. Mężczyźni padli na ziemię ze stłumionym jękiem.
- Pora na nas...-Mruknąłem.
Chwyciłem dłoń księżniczki i zacząłem ją ciągnąć w stronę wyjścia z miasta. Jak na dzisiaj to już było za dużo atrakcji.
- Poczekaj!-Próbowała się wyrwać, lecz nie dała rady, bo trzymałem ją mocno.
- Obiecuję, że zabiorę Cię kiedyś na jakiś festyn, ale teraz musimy wracać.
- Nie o to chodzi!-Krzyknęła.
- A o co?-Zapytałem dalej ciągnąc ją przed siebie.
- Co... z twoją raną?
- To nic takiego, opatrzę ją jak wrócimy do zamku...-Odpowiedziałem.
- Ale...
- Naprawdę nic mi nie jest... Miałem już gorsze rany.
Kiedy w końcu wróciliśmy do zamku, skierowałem się do swojego pokoju, ale zauważyłem, że ktoś za mną podąża.
- Księżniczko, powinnaś wracać do komnaty, bo jeszcze się ktoś dowie, że wyszłaś bez pozwolenia.-Powiedziałem, otwierając drzwi do swojego pokoju.
- Mam to gdzieś...-Mruknęła i weszła do środka.
Westchnąłem i wszedłem zaraz za nią.

<Księżniczko? c:>

Od Haka

Dopiero co wprowadziłem się do zamku i już musiałem mieć jakieś wezwanie z roboty. Było to jakieś nie wielkie zamieszanie przy granicy, ale i tak trochę mi zeszło, by doprowadzić wszystko do idealnego ładu. Wróciłem wieczorem do swojego pokoju i usiadłem na łóżku. Nie byłem, aż tak zmęczony, by iść spać... Nagle usłyszałem dziwne szmery na korytarzu. Moja intuicja rozkazywała mi to sprawdzić, dlatego niepewnie uchyliłem drzwi i rozejrzałem się na wszystkie strony. Ujrzałem zakapturzoną postać przemierzającą korytarz w milczeniu, w wilczej postaci. Oparłem się o framugę drzwi i poczekałem, aż tajemnicza postać minie moje drzwi.
- A Księżniczka dokąd się wybiera?-Zapytałem, przerywając panującą ciszę.
Postać zaskoczona spojrzała na mnie.
- A ty to kto?-Ściągnęła kaptur z głowy.
- Hak, po prostu Hak...-Przedstawiłem się, lekko się kłaniając.
- Miło mi cię poznać, ale wybacz, śpieszę się...-Ponownie założyła kaptur i ruszyła korytarzem.
- A czy mógłbym Ci towarzyszyć?-Przemieniłem się w wilka.
- No nie wiem...
- Jeśli będę mógł Ci towarzyszyć, to przymknę oko na Twoje niezapowiedziane wyjście i nie powiem o tym nikomu.-Uśmiechnąłem się do niej lekko.
Zamyśliła się.
- No dobra...-Mruknęła niechętnie.- Za mną...
Ruszyłem żwawym krokiem za nią. Z tego, co mi było wiadomo kierowaliśmy się do miasta, gdzie wkraczając na kamienną ścieżkę zmieniliśmy się w ludzi. Ja oczywiście przykuwałem niektórych uwagę, bo kto normalny chodzi z wielką bronią po mieście? Księżniczka w jednej chwili się ożywiła i przyspieszyła krok. Nagle z uliczki wybiegł mały chłopczyk, który wpadł prosto na mnie.
- Przepraszam...-Wyszeptał przez łzy i już chciał pobiec dalej, ale go zatrzymałem.
Ukucnąłem i zapytałem:
- Co się stało?
- Nic...-Pociągnął nosem.
Zauważyłem, że Księżniczka przyglądała się nam z zaciekawieniem.
- Młody przecież widzę, że coś jest nie tak...-Pogłaskałem go po łowie.- Jeśli mi powiesz to może coś z tym zrobię.
- No bo... Tamci chłopacy...-Wskazał na uliczkę.- Zabrali mi moje pieniążki, które dostałem od mamy na zakupy.
- Trzeba było mówić od razu.-Uśmiechnąłem się do niego.
Chłopczyk otarł łzy i spojrzał na mnie zaskoczony. Wstałem i zwróciłem się do Księżniczki:
- Proszę zostań tu.
Pokiwała głową, podchodząc do chłopca. Wszedłem w ciemną uliczkę, gdzie siedziało czworo nastolatków.
- To na ile dzielimy łup?-Usłyszałem jednego z nich.
- Nie wiem, czekaj ile tak w ogóle ten kurdupel miał przy sobie?-Odezwał się drugi.
- Przykro mi, ale chyba musicie mi oddać swój łup...-Mruknąłem rozciągając się leniwie.
- A ty to kto?!-Wrzasnął najwyższy i chyba najsilniejszy z nich.
- Nikt ważny, lepiej mi oddaj pieniądze tego malucha...-Spojrzałem na niego.
Cofnął się o krok.
- Chciałbyś!
- No chciałbym...
Splunął na ziemie, a ja westchnął z rozczarowaniem.
- Dzisiejsza młodzież, jest strasznie pyskata.
Podszedłem o niego i jednym ruchem powaliłem go na ziemię.
- Zostaw mnie!
- To oddaj pieniążki.
Chłopak kiwnął znacząco w stronę ekipy, na co ona rzuciła się na mnie. Wszystkich powaliłem na ziemię. Zauważyłem, że na ostrzu osiadł pył, więc go zdmuchnąłem.
- Macie szczęście, że nie użyłem tego cacka...-Uśmiechnąłem się złośliwie do leżących chłopaków.
Odzyskałem pieniądze malca i oddałem je mu.
- Dziękuje Panu.-Ukłonił się i pobiegł z uśmiechem na twarzy.
Pomachałem mu na pożegnanie. Zaczepiłem od razu jakiegoś Stróża Prawa i wskazałem na uliczkę. Stróż poszedł sprawdzić co z chłopakami, a ja ruszyłem dalej na zwiedzanie miasta z Księżniczką.

<Księżniczko? c:>