Od Aramisy CD. Nico

Widok nieznajomego basiora o brązowym futrze stojącego przy złamanej półce zaskoczył mnie. Cofnęłam się o krok i weszłam do spiżarni, w której stali już Nyks i jeden z kucharzy.
- Co się tu dzieje? - zapytałam. - Kim jesteś i co tu robisz?
- Nazywam się Nico... - zaczął wilk i zamilkł.
- Co tu robiłeś?
- Wpadłem tak na chwilę... zdrzemnąć się...
- Kłamiesz - przerwałam mu. - Nikt cię nie widział.
- Wszedłem przez okno.
- To okno? - upewniłam się, wskazując jedyne w pomieszczeniu okno. - Od przedwczoraj jest zamknięte, specjalnie przed ucztą. Nie pogrążaj się.
- No dobrze - wymruczał Nico, patrząc gdzieś w bok.
- Za mną - rozkazałam, wyprowadzając basiora ze spiżarni. Wyszłam po schodach na pierwsze piętro, a potem przeszłam kilkoma korytarzami. Zatrzymałam się w ciemnym zaułku.
- Wiesz, królowej się to nie spodoba. Albo raczej już się nie spodobało, bo wie o wszystkim.
- Macie strasznie szybkich informatorów - stwierdził Nico.
- Brałeś coś ze spiżarni? Jakieś jedzenie? Tylko nie kłam.
- Tak, brałem.
- Wiesz, że możesz skończyć w lochach?
- Co się tak tym przejmujesz? Zapewne i tak ucieknę.
- A potem ktoś cię złapie i zabije albo wpadniesz w jakieś bagno czy ruchome piaski. Słuchaj, nie chcę, by ledwie po przybyciu do tego królestwa wilki popadały w kłopoty.
- Obawiam się, że raczej nie masz na to wpływu. Chociaż wyglądasz na kogoś ważnego.
- Jestem kimś ważnym i mam na to wpływ. Nazywam się Aramisa, jestem władczynią tego królestwa. I powinnam cię ukarać, jako złodzieja.
- Nie zrobisz tego?
- Zrobię, choć wyrok będzie łagodniejszy. Pod warunkiem, że zgodzisz się zostać obywatelem.
<Nico?>

Od Aramisy CD. Haze

Wzdrygnęłam się, słysząc nieznajomy głos dochodzący od strony okna. Spojrzałam w tamtą stronę i dostrzegłam tęczowego węża. Widziałam go już wcześniej z Haze. Wstałam i skierowałam swe kroki w kierunku gada.
- Witaj - zaczęłam. - Masz jakieś wiadomości od Haze?
- Kazała mi cię ostrzec - wysyczał wąż. - Wrogowie są w posiadaniu trutki, która w niewielkiej ilości powoduje halucynacje i bezwład mięśni, w większej zaś nawet śmierć.
- Znam tę substancję - powiedziałam. - Dziękuję za informacje. Nie wiesz może, kiedy Haze wróci?
- Pewnie za kilka dni. Postanowiła się jeszcze trochę rozejrzeć.
- Dobrze. Możesz przekazać jej pozdrowienia i informację, że prawdopodobnie dostanie wkrótce nowe zadania.
Wąż syknął na znak, że zrozumiał i wypełzł z pomieszczenia przez okno. Ja zaś skierowałam się ku drzwiom. Musiałam przekazać Ruce, nowej obywatelce Królestwa, że i ona niedługo otrzyma swoją pierwszą misję.
<Haze? Wybacz, że tak krótko>

Od Aramisy CD. Ezry

Przyglądałam się z grzbietu Mavericka, jak dziewczyna bez problemu wykonuje moje polecenie. Miała dobrą kondycję. Po skończonym ćwiczeniu podbiegła do mnie, czekając na kolejne polecenia.
- Ćwiczenia rozciągające, trzy serie - powiedziała. Ezra bez słowa zaczęła robić skłony i inne ćwiczenia tego typu. I tutaj radziła sobie bez problemów.
- Dziesięć pompek - rozkazałam. Pierwsze pięć poszło całkiem sprawnie. Kolejne - już niezbyt. Dziewiątą dziewczynka musiała powtórzyć dwukrotnie. Gdy w końcu wykonała całe ćwiczenie, zeskoczyłam na ziemię. Podeszłam do jednego z drzew i wyciągnęła z jego dziupli dwa drewniane miecze. Poza materiałem nie różniły się niczym od prawdziwych. Podałam jeden Ezrze.
- Spróbuj wybić mi miecz z ręki albo zadać mi cios, który normalnie wykluczyłby mnie z walki - poleciłam.
- Ale tak bez przygotowania? - zapytała zaskoczona dziewczynka.
- Tak. Atakuj.
Po chwili wahania Ezra skoczyła w moją stronę, wymachując mieczem. Blokowałam z łatwością każdy cios. Po niedługim czasie uczennica zorientowała się, że jej metoda nie jest skuteczna i zaczęła bardziej zważać na celność. Choć ani razu mnie nie trafiła, to radziła sobie całkiem nieźle, dopóki nie przeszłam do ofensywy. Zablokowała pierwsze trzy ciosy, ale przy czwartym wytrąciłam jej miecz z ręki. Dziewczyna natychmiast cofnęła się.
- Dobrze - pochwaliłam. - Ogólnie nieźle sobie radzisz. Będziemy musiały popracować nad techniką, ale jestem pewna, że szybko to ogarniesz. Masz ochotę na naleśniki?
<Ezra?>

Od Aramisy CD. Haka

Wyrwałam rękę z dłoni chłopaka i spojrzałam na niego chłodno.
- Niemal wszyscy są tacy sami - powiedziałam cicho. - Myślą, że księżniczka potrzebuje nieustannej ochrony, jakby nie potrafiła sobie sama poradzić.
- Wcale tak nie myślę! - zaprotestował Hak.
- Tak? To dlaczego tego nie pokazujesz? Przez lata mieszkałam w tym zamku. Radziłam sobie bez nieustannej opieki. Teraz też sobie poradzę.
Powiedziawszy to, odwróciłam się i zaczęłam odchodzić. Gdy zamykałam za sobą drzwi, dostrzegłam, jak chłopak nadal stoi w miejscu. Jednak nie wróciłam się.
***
Ponownie spotkałam Haka dopiero wieczorem. Wcześniej zajmowałam się końmi ze stajni i treningiem Ezry. Gdy wypełniłam obowiązki swojego stanowiska, skierowałam się do głównej zamkowej kuchni. Byłam zaskoczona, widząc, jak znajomy chłopak rozmawia z kucharzem. Wziął od niego jakąś siatkę. Na jego twarzy dostrzegłam zdziwienie, gdy mnie ujrzał.
- Co tu robisz? - zapytałam bezbarwnym głosem.
- U wojowników zabrakło mięsa - wyjaśnił i ruszył ku wyjściu. Poczęstowałam się jabłkiem i również opuściłam kuchnię. Szybko dogoniłam Haka.
- Przepraszam za to w bibliotece. Doceniam twoją... troskę, ale... ciągłe uwagi na temat bezpieczeństwa strasznie mnie męczą.
- Rozumiem - odpowiedział. Uśmiechnęłam się delikatnie.
- Cieszę się.
<Hak?>

Od Aramisy CD. Haka

Nim przybyli strażnicy, którzy zajęli się pokonanymi, Dexter i Rhine ponownie przemienili się w Alaina i Dorian. Potem wszyscy wróciliśmy do zamku. Hak poszedł do swojej komnaty, a ja z braćmi ruszyliśmy wpierw do jadalni, a potem do kuchni. Uznaliśmy, że posiłek zjemy w moim apartamencie. Wzięliśmy po tacy i zaczęliśmy "obrabowywać" lodówkę i szafki. Rhine zrobił sobie sałatkę i włożył ją wraz z białym serem między dwie kromki chleba. Dexter zabrał pomidora, mozzarellę i jakieś wędliny z bułką, a do tego talerz zupy. Do picia wzięli po kubku kawy z miodem. Ja zaś wzięłam sałatę z pomidorem i sosem, tosty z ziołami i masłem, jakąś wędlinę, pączka oblanego czekoladą, pierniczki, kawałek babki cytrynowej i olbrzymi kubek herbaty.
- Siostra, ty nie przesadzasz? - rzucił Dexter, widząc moją kolację.
- Potrzebuję cukru - odparłam.
- Po tych cukierkach? Nie przesadzasz? Nie będziesz mogła spać - odparł Rhine z uśmiechem. Zaśmiałam się cicho.
Wzięliśmy tace i ruszyliśmy w kierunku moich apartamentów.
***
Jakieś dwie godziny później bracia poszli, a ja zdrzemnęłam się na jakieś pół godziny. Po przebudzeniu przypomniałam sobie, że jeszcze nie podziękowałam Hakowi i pozostałym za pomoc. Ruszyłam więc w kierunku mieszkania chłopaka. Po jakimś czasie zapukałam w solidne drewniane drzwi. Czekałam chwilę, aż z pokoju wyjrzał Hak. Miał rozczochrane włosy. Wszystko wskazywało na to, że spał.
- Przepraszam, że przychodzę tak w nocy. Obudziłam cię?
- Tak, ale w sumie się wyspałem. Wejdź - odpowiedział chłopak, gestem zapraszając mnie do środka. Weszłam do pokoju, a gospodarz zamknął drzwi.
- Chciałam podziękować ci za pomoc w schwytaniu tych moich niedoszłych zabójców.
<Hak?>

Od Aramisy CD. Haze

- Tia, dzięki - mruknęłam, rzucając przelotne spojrzenie na dziewczynę. - Mam nadzieję, że wpadniesz na koronację. Szerokiej drogi - pożegnałam się. Haze skinęła głową i dosiadła Zefira. Już po chwili oddalała się, jadąc galopem. Przez chwilę śledziłam wzrokiem jej postać, a potem westchnęłam cicho i zawróciłam do zamku. Przeszłam przez solidne drewniane drzwi wzmacniane stalą i szybkim krokiem przemierzyłam kilka korytarzy. Wspięłam się po kamiennych schodach, a potem ruszyłam kolejnym korytarzem. Następne schody.
W końcu, po dłuższej wędrówce, trafiłam do celu. Wyciągnęłam z kieszeni niepozorny klucz, włożyłam do zamka i przekręciłam. Otworzyłam drzwi i wśliznęłam się do komnaty przez niezbyt dużą szparę. Ponownie przekręciłam klucz w zamku i zostawiłam go tam. Odwróciłam się w stronę sali.
Znajdowałam się w jasnym, przestronnym pomieszczeniu. Stało tu jedno proste krzesło, ściany były niemal pozbawione ozdób. Przy jednej z nich stało zwierciadło i szafka, a naprzeciw wisiało kilka map królestwa. Usiadłam przed lustrem na wytartym dywaniku i zamknęłam oczy.
- Zmarli krewni i przodkowie, gdy te zdania wypowiem, nie odmówcie mi pomocy. Obojętne, czy to w dzień, czy w nocy - wyrecytowałam. Choć okna były zamknięte, poczułam na twarzy wiatr. Otworzyłam oczy i wstałam. W zwierciadle nie widziałam już swojego odbicia, tylko od dawna nieżywą postać, mego prapradziadka. Za nim pojawiło się jeszcze kilka osób, wszyscy w wilczej postaci. Przemieniłam się w waderę.
- O co chodzi, Aramiso? - zapytał przodek. - Nie cieszysz się z nowej funkcji?
- Cieszę... chyba. Po prostu nie wiem, czy sprawdzę się dobrze w roli władcy. Czy sobie poradzę.
- I my tego nie wiemy. Jeśli ci to pomoże, możesz udać się do Wieszczki z Lasu.
- Wiem.
- No, a od czego chcesz zacząć? - zapytał brat mego dziadka.
- Sama nie wiem. Może od spaceru po Mieście? Albo odwiedzenia Leśnych Łap? Jeszcze się zastanowię. I będę musiała chyba wybrać nowych Doradców...
- Wszystko po kolei - przypomniał prapradziadek.
- Pamiętam. Dzięki za rozmowę. Do zobaczenia.
Przodkowie znikli, a ja znów zobaczyłam moje odbicie. Westchnęłam cicho i położyłam się. Ciekawe, co tam u Haze...
<Haze?>

Od Aramisy CD. Haze

Maverick szybko zrównał się z Zefirem. W oddali słyszałam krzyki mężczyzn poganiających konie. Były to zapewne zwierzęta przypominające konie posłańców - szybkie, zwinne i wytrzymałe.
- Pytałaś się, dlaczego to tobie poleciłam to zadanie. Rozwinę więc moją odpowiedź - nie miałam innego wyjścia. Szpiegów aktualnie nie mamy.Ty zaś jesteś zarówno informatorką, jak i zabójcą. Informowanie mnie to twoja praca, a gdyby w ostateczności trzeba był zabić Sarę, mogę chyba być pewna, że zrobi to specjalistka.
- Oczywiście - mruknęła Haze. Spojrzałam na dziewczynę kątem oka, a potem przekierowałam wzrok z powrotem na ścieżkę. W chwilę później Maverick gwałtownie się zatrzymał, Zefir również. Przez drogę przebiegło wpierw kilka jeleni, następnie w pewnym odstępie kilku jeźdźców na koniach. Tylko jeden nas zauważył i skinął głową. Tętent kopyt szybko ucichł, a my ruszyłyśmy dalej, tym razem kłusem, by uniknąć podobnych zdarzeń.
- Swoją drogą, jakim cudem nas wyprzedzili? - zapytała moja towarzyszka.
- Ścieżka zakręcała, a oni zapewne jechali prosto - odpowiedziałam. - Ale rzeczywiście, to było nieco... hm... nietypowe.
<Haze? U mnie też>

Od Aramisy CD. Ezry

Odprowadziłam wzrokiem Ezrę, a potem zajęłam się sprowadzaniem koni do stajni. Niektóre z ostatnich nocy były już zbyt zimne, by pozostawiać konie na zewnątrz. Zaczęłam od Grave, spokojnej piętnastoletniej kasztanki rasy szetland. Zakończyłam zaś na Allegro, Apollinie, Mavericku i Hektorze. Trzej pierwsi potrzebowali trochę więcej ruchu i ostatnie chwile na pastwisku spędzili na wyścigu. Hektor zaś był okropnie uparty i zazwyczaj musiałam spędzić minimum dwadzieścia minut, by przejść jakieś sto metrów, czasami dwieście.

***

Skończywszy pracę i zamknąwszy stajnię od środka na zasuwkę (którą Maverick potrafił otworzyć), wyszłam przez specjalne drzwi. Przez kilka minut przemieszczałam się ciemnymi i wyludnionymi korytarzami, aż dotarłam do swoich apartamentów. Weszłam do salonu i przemieniłam się w wilka. Na stole, jak mogłam się spodziewać, czekała kolacja - grzanki z łososiem i ciepła herbata. Szybko spożyłam posiłek i przeszłam do sypialni. Wskoczyłam na gładko zasłane łóżko, zwinęłam się w kłębek i zasnęłam.

***

Obudziłam się po kilku godzinach snu. Zegar wskazywał trzecią nad ranem. Ziewnęłam szeroko i zeskoczyłam na ziemię, a potem się przeciągnęłam. Po chwili namysłu stwierdziłam, że rozpocznę swój plan mniej więcej o czwartej. Pozostała mi niecała godzina na przygotowanie potrzebnych przedmiotów. Do skórzanej torby, powiększonej zaklęciem, spakowałam prowiant, koc i kilka innych rzeczy. Przemieniłam się w człowieka i przebrałam w ciemnozieloną tunikę, obcisłe spodnie w ziemistym kolorze oraz wysokie i praktyczne skórzane buty. Do tego ciemna peleryna i torba na ramię - cóż, chyba byłam gotowa. Spojrzałam na zegarek. Za dwadzieścia czwarta. Cóż, jak zacznę realizację planu odrobinę wcześniej, chyba nic się nie stanie, prawda? Przed wyjściem wzięłam jeszcze nieduże wiaderko z wodą, a potem ruszyłam w stronę kwater wojowników.

***

Potrząsnęłam śpiącą dziewczynką, która jednak tylko coś mruknęła. Tak jak się spodziewałam. Miałam niewielką nadzieję, że ta woda nie będzie mi potrzebna, ale nie chciało mi się szukać innego wyjścia. Przechyliłam wiadro nad leżącą na łóżku postacią.

- Co ty robisz!? - wrzasnęła Ezra, siadając.

- Wyjeżdżamy. Pakuj się i idź osiodłać Seraphinę. Czas start.

- Że co?

- Radziłabym się pośpieszyć - powiedziałam. Dziewczynka zwlekła się z łóżka i zaczęła przygotowywać. Wciąż była lekko przymulona po śnie i najwidoczniej nie funkcjonowała jeszcze normalnie. Nim w końcu opuściłyśmy zamek, minęła trochę ponad godzina. Świtało. Wjechałyśmy na leśną ścieżkę.

- Dlaczego musiałam tak wcześnie wstać? - zapytała naburmuszona Ezra, już całkowicie przytomna.

- Wojownicy muszą być gotowi na każde wezwanie, o każdej porze dnia i nocy - odpowiedziałam. - Czas abyś zaczęła się przyzwyczajać.

<Ezra?>

Od Aramisy CD. Amiszy

- Jasne. Uważam, że dam radę ci pomóc. Chodź ze mną, przejdziemy w jakieś bardziej dogodne miejsce do nauki.
Przemieniłam się we wilka i ruszyłam w kierunku wejścia do wnętrza Zamku. Amisza podreptała za mną. Pokonałyśmy kilka klatek schodowych i korytarzy, aż dotarłyśmy do obszernego pomieszczenia wypełnionego najróżniejszymi książkami - do zamkowej biblioteki. Wzięłam z regałów kilka pozycji i przeszłam przez nieduże drzwi do znacznie mniejszego pokoju. Stał tam stary stolik i dwa krzesła, a na jednej ze ścian wisiało olbrzymie, choć pęknięte z jednego boku lustro.
- Tutaj będziemy ćwiczyć - poinformowałam towarzyszkę, odkładając książki na stolik. - Stań przed lustrem.
Wilczyca szybko spełniła moje polecenie.
- Dobrze, a teraz zamknij oczy i wyobraź sobie siebie jako człowiek - powiedziałam. - Ważne jest, aby obie postacie były dość podobne, wtedy powinno pójść prościej.
- Zrobione - szepnęła Amisza, nie otwierając oczu.
- A teraz wyobraź sobie, że przemieniasz się z jednej postaci w drugą.
<Amisza?>

Od Aramisy CD. Haze

- Haze! Haze! - wołałam, podjeżdżając do dziewczyny. Spojrzała ona w moją stronę, nieco zdziwiona i podniosła się z kucek. Szukałam jej od pewnego czasu. Jakiś szlachcic z Miasta właśnie urządził sobie konne polowanie z bronią, więc na chwilę obecną przejażdżki nie były zbyt bezpieczne. I oczywiście jegomość powiadomił mnie o tym tuż po wyjeździe Haze, na pół godziny przed rozpoczęciem wydarzenia.
- Coś się stało? - zapytała dziewczyna.
- W okolicy odbywa się polowanie, więc musisz przerwać przejażdżkę. Wybacz, ale w ostatniej chwili mnie o tym poinformowano. No i mam jeszcze dla ciebie zadanie - odpowiedziałam i przyjrzałam się krytycznie płynącemu za Haze strumieniowi. - On tu był wcześniej?
- Nie-e... - mruknęła wymijająco dziewczyna. - Co to za zadanie?
- Wsiadaj na Zefira, opowiem ci w drodze.
Haze nie trzeba było dwa razy powtarzać. Szybko dosiadła konia i ruszyłyśmy szybkim stępem w kierunku Zamku.
- Przez jakiś czas przebywała tu wilczyca imieniem Sara - zaczęłam.
- Kojarzę. Spotkałyśmy się dzień czy dwa temu. Dziwnie się zachowywała i twierdziła, że śmierdzę.
- Cóż, ja nic nie czuję. W każdym razie Amisza również doniosła o jej dziwnym zachowaniu. Sara zniknęła i słuch po niej zaginął. Problem tkwi w tym, że z kimś się kontaktowała i mamy przypuszczenia, że być może jest szpiegiem. Mówisz, że kiedy ją widziałaś?
- Wczoraj lub przedwczoraj. Szła na północ.
- Na północ... Jest tam jedno stado, walczące od lat o tereny z ludźmi. Nie ma między nami konfliktu, ale do dobrych przyjaciół również nie należymy... Na północ... To bardzo pomoże... Jak już wspominałam, uważamy, że Sara może być jakimś szpiegiem. Z racji, iż własnych szpiegów jeszcze nie mamy, chcę powierzyć tobie zadanie śledzenia tej wadery. Polecą z tobą dwaj lotni informatorzy, przez których na bieżąco będziesz przekazywać mi informacje. Co ty na to?
<Haze?>

Od Aramisy CD. Haze

Przyglądałam się, jak dziewczyna głaszcze Zefira po chrapach. Widać było, że ten Nico coś jej zrobił... Mało brakowało, a sytuacja mogłaby się podtórzyć, jakkolwiek wyglądała. Tym razem z moim udziałem. Nie patrzyłam na zabijanego chłopaka, usiłowałam nie zwracać uwagi na jego jęki i wrzaski... Po kilku minutach zapadła cisza. Spojrzałam kątem oka na to, co zostało z Nico. A co, jeśli wydałam pochopny osąd? Miałam jednak przeczucie, że ten wyrok był w pełni uzasadniony.
- Czy... mogłabyś to sprzątnąć? - zapytałam. Haze spojrzała najpierw na mnie, a potem na zakrwawione i poszarpane ciało. Kiwnęła głową i cienie, które zabiły chłopaka, zniknęły wraz z nim.
- Wiesz, jeśli potrzebujesz pomocy... - zaczęłam, ale Haze mi przerwała.
- Poradzę sobie - odpowiedziała, choć nie do końca pewnie.
- Skoro tak twierdzisz. Masz może ochotę pojeździć? Zefirowi przydałaby się przejażdżka.
<Haze?>

Od Aramisy CD. Haka

Niezbyt się przejęłam niezmiernie długim wykładem Haka. Może i było to niebezpieczne, ale na zamku też mogłam się zabić albo ktoś mógł mnie zabić. A tak... Przynajmniej oderwałam się od dworskiego życia. Dłuższa wycieczka z własnej woli raz na jakiś czas chyba jeszcze nikomu nie zaszkodziła, prawda?
*przenosimy się do aktualniejszych wydarzeń*
Otoczyliśmy ściganą grupkę, która najwidoczniej uznała, że nas wykiwała i że są bezpieczni. Błąd. I łatwiejsze zadanie dla nas. Wyczułam na sobie czyiś wzrok i spojrzałam w bok. Stał tam Hak i patrzył na mnie wyczekująco. Czyżby oczekiwał rozkazu? Cóż... Przepełniona euforią nie miałam zbytnio pomysłów - jedynie atak. Cóż... Może i mieli przewagę liczebną, ale my po mojej stronie byli najlepsi obywatele Królestwa i element zaskoczenia.
- Atak - stwierdziłam.
- Atak? Tak po prostu? - zdziwił się Hak.
- Musisz jej wybaczyć - wtrącił się Rhine, podchodząc do nas. - Przejadła się cukierkami.
- Słyszałam - mruknęłam z uśmiechem.
- Bo miałaś słyszeć - oznajmił brat. - Atakujemy?
- A jak myślisz? - zapytałam i dobyłam miecza. Wyszłam z kryjówki i zaczęłam zbiegać po zboczu. Usłyszałam za plecami głos Dextera:
- Ona naprawdę przesadziła z cukrem.
Zaskoczeni obozujący zwrócili głowy w moją stronę, a wtedy od drugiej strony zaatakowali Fio, Vivian i Will. Zaraz dołączyli do nas pozostali. Początkowo planowałam po prostu ich obezwładnić i związać, ale grupka wyciągnęła broń i zaczęła stawiać opór. Zajęłam się walką z jakimś mężczyzną, który chyba był przekonany, że z łatwością wygra. Przez pierwsze kilka chwil starałam się sprawiać wrażenie niewprawionej we walce, jednak szybko rozwiałam to wrażenie. Po pół minucie zraniłam przeciwnika w ramię i wytrąciłam mu miecz z ręki. Złapałam broń i odwróciłam się, szybko oceniając sytuację. Część z moich towarzyszy walczyła z jednym przeciwnikiem, ale Rhine, Hak i Will z dwoma jednocześnie. Dostrzegłam jednak kolejnych dwóch, tym razem zaczajonych nieopodal, mężczyzn. Szeptali między sobą, chyba coś o łapaniu i "Grzmiącej Bestii". Nie dali mi jednak czasu na namyślenie się, gdyż opuścili kryjówkę i zaczęli zakradać się od tyłu do Haka. Jeden z nich miał właśnie wbić w niego ostrze od tyłu, gdy zablokowałam jego cios mieczem. Skupiłam uwagę na dalszej walce i umknął mi pewien szczegół - drugi z mężczyzn. Na szczęście Hak powalił go na ziemię.
<Hak?>

Od Aramisy CD. Haze

Wyszłam na kilkanaście minut ze stajni, musząc coś załatwić. Gdy wróciłam, spostrzegłam jakiegoś chłopaka. Odwrócił się w moją stronę.
- Nie było tu może Haze? Nigdzie nie mogę jej znaleźć.
Chciałam odpowiedzieć, jednak usłyszałam głos poszukiwanej przez przybysza wilczycy.
- Ara, uciekaj!
Twarz chłopaka zmieniła się.
- Obie będziecie... - zaczął, jednak w tej samej chwili kopnęła go w brzuch. Zgiął się w pół, a wtedy uderzyłam go z łokcia w nos. Coś chrupnęło i po twarzy chłopaka zaczęła lecieć krew. Ostrożnie minęłam i podeszłam do Haze, która wyjrzała z boksu Zefira.
- Kto to jest? - szepnęłam.
- Nico. On... On...
- Nie kończ - mruknęłam. Chłopak wyprostował się i otarł krew z twarzy. Otworzył usta, by coś powiedzieć, jednak wtedy z boksu wybiegł Zefir i zafundował mu opuchliznę na twarzy i spotkanie z ziemią. Nico jęknął i spojrzał na nas.
- Wy... - wybełkotał.
- Chcesz go zabić? - zapytałam. - Jeśli tak, to masz moje pozwolenie.
<Haze?>

Od Aramisy CD. Amiszy

Przez cały ranek, gdy załatwiałam pewne sprawy w Mieście i polowałam, miałam wrażenie, że ktoś mnie obserwuje. Uczucie czasem znikało, a czasem nasilało się, szczególnie, gdy przemieniałam się z wilczycy w dziewczynę i na odwrót. Po udanym polowaniu i smacznym posiłku pod ludzką postacią ruszyłam na zamek. Dziwne wrażenie zniknęło i pojawiło się dopiero, gdy przechodziłam przez dziedziniec. Wchodząc do stajni rzuciłam ukradkowe spojrzenie na plac... i wtedy dostrzegłam jakiś cień. Postać widoczna była zaledwie przez ułamek sekundy, ale mogła być dowodem na to, że rano faktycznie byłam obserwowana. Cóż...
Właśnie napełniałam wiadro wodą, gdy kątem oka znów dostrzegłam cień.
- Kim jesteś? - zapytałam.
- Skąd wiesz o mojej obecności? - usłyszałam delikatny głos jakiejś wilczycy.
- Zobaczyłam cię teraz. Śledzisz mnie od rana?
- Tak - przyznał głos.
- Doskonale sobie radzisz. Widziałam cię dopiero na zamku. i to tylko przez chwilkę.
- Dziękuję. Jestem Amisza - powiedziała wilczyca i wyszła zza drzwi. Była niska, wyglądała na młodą, a na głowie miała bujną rudą czuprynę.
- Aramisa. Obejdzie się bez tytułów. Śledziłaś mnie od rana, mogę wiedzieć, dlaczego?
<Amisza?>

Od Aramisy CD. Ezry

- Cóż, jeśli nie będzie chciała, byś ją złapała, na pewno ci się nie uda - stwierdziłam. - Zawsze możesz spróbować podstępem.
I myślisz, że się nabiorę? - zarżała Seraphina. Wzruszyłam ramionami i przeskoczyłam płot. Położyłam się w trawie obok Ezry. Miałam jeszcze co prawda zająć się Hektorem, ale uznałam, że ten osioł może jeszcze trochę poczekać.
- Podobała się przejażdżka? - zapytałam.
- Bardzo - odpowiedziała Ezra. Chciała chyba jeszcze coś dodać, ale Seraphina pochyliła się nad nią. Moja uczennica zaśmiała się i złapała klacz za szyję.
- Mam cię - zawołała. - Teraz ty gonisz!
Dziewczyna poderwała się i zaczęła uciekać. Seraphina zaś dotknęła mnie pyskiem.
Berek - stwierdziła, odbiegając. Wstałam i rozejrzałam się. Klacz była bliżej, ale to Ezra była wolniejsza... Pobiegłam w stronę uczennicy, która zaczęła odbiegać. Po drodze jednak napatoczył się Apollo i przekazałam mu berka. Koń był zdziwiony, ale dołączył do zabawy. Z wielkim entuzjazmem zaczął gonić Seraphinę. Ja tymczasem oddaliłam się na bezpieczną odległość.
<Ezra?>

Od Aramisy CD. Haze

Orion ocknął się jeszcze przed naszym dotarciem do zamku. Wymamrotał "co się stało?" i zsunął się z grzbietu Mavericka. Zeskoczyłam na ziemię i pomogłam mu wstać. Do stajni dotarliśmy dopiero po pół godzinie. Kuzyn cały czas opierał się o mojego wierzchowca, jednak na szczęście nie zwymiotował. I dobrze.
Po dotarciu na Zamek przywiązałam Mavericka do ogrodzenia i zaprowadziła kuzyna do stajni.
- Orion, co ty wyprawiasz? - zapytałam, gdy znaleźliśmy się sami.
- Jestem dorosły, nie musisz mnie niańczyć. Mam prawo wyskoczyć na piwo.
- No dobra, ale nie musisz zaczepiać innych. Prawie się pobiliście.
- I co z tego?
- Orion, jesteś księciem. Powinieneś być odpowiedzialny.
- No dobra, to się nie powtórzy - mruknął kuzyn. - Dasz mi już spokój? Głowa mnie boli od uderzenia.
- To była nauczka. A teraz idź się może wyspać, co?
Orion mruknął coś jeszcze i opuścił stajnię. Ja tymczasem wróciłam po Mavericka. Idąc w stronę jego boksu, napotkałam Haze. Stała przy Zefirze. Koń zarżał.
Pogłaskała mnie. Mnie! - pochwalił się. Uśmiechnęłam się do niego delikatnie.
- Witaj - powiedziałam, przechodząc obok Haze.
- Dobry - mruknęła dziewczyna. Wprowadziłam ogiera do boksu i nalałam mu świeżej wody. Potem wróciłam do Haze.
- Potrzebujesz czegoś? - zapytałam.
<Haze?>

Od Aramisy CD. Haka

Westchnęłam cicho i odwróciłam się do chłopaka.
- Ile razy mam powtarzać? - zapytałam chłodno, jednak spokojnie. - Zapewne spotkaliśmy się gdzieś na zamku. Koniec tematu, męczy mnie.
- Skoro tak twierdzisz - mruknął chyba nie przekonany do końca Hak, siadając na ziemi. Ja zaś oparłam się o jakieś drzewo i zaczęłam lustrować wzrokiem teren, nasłuchując przy okazji. Miałam nadzieję, że poszukiwana przez nas grupka szybko zjawi się w chatce. Nie miałam ochoty zapuścić tam korzeni.
***
Pochyliłam głowę, by uniknąć bliskiego spotkania z gałęzią. Gnaliśmy przez las tuż za poszukiwaną przez nas grupką. Choć ścigani nie spodziewali się zasadzki, jednak zareagowali szybko. Gdy w końcu udało się nam odwiązać konie, niemal zniknęli nam z oczu. Teraz jednak już prawie ich doganialiśmy. Drogę przeciął nam potok. Maverick przeskoczył go bez trudu. Pościg trwał.
Nagle dostrzegłam, że koń ostatniego ze ściganych skoczył w miejscu, gdzie nie było żadnej przeszkody. Jeździec wypadł z siodła i spadł na ziemię. Jego wierzchowiec zatrzymał się kilka metrów dalej. Hak i Fio popędzili konie.
- Stójcie! - zawołałam. - To może być pułapka!
Za późno. Koń Haka potknął się o rozciągnięty między pniami niemal niedostrzegalny sznurek. W ostatniej chwili chłopak wypadł z siodła i odturlał się, unikając zgniecenia. Klacz Fio wpierw stanęła dęba, a potem wykonała nagły skręt, zrzucając dziewczynę na ziemię. W tym czasie ostatni ścigany podniósł się i wyciągnął z pochwy sztylet. Podszedł do oszołomionego Haka.
- Nie radzę - odezwał się Dorian, mierząc w mężczyznę z łuku. - Odrzuć broń.
Ścigany z kwaśną miną spełnił żądanie. Chyba nie chciał rozstawać się ze swoim życiem.
Alain z Dorianem zakneblowali go i przywiązali do drzewa. W tym czasie Vivian zajęła się Hakiem i Fio, a ja poszłam obejrzeć wierzchowca chłopaka. Miał zranioną nogę i otarty bok. Cieszyłam się, że nie stało mu się nic poważniejszego. Felix był jednym z najlepszych koni i nie chciałam go stracić. Podobnie jak nie chciałam, by opuścił nas ktokolwiek z drużyny.
***
- Jesteś pewny, że to tutaj? - zapytałam Alaina.
Staliśmy przed niemal pionową skalną ścianą. Wokół widać było ślady kopyt.
Noc spędziliśmy w lesie, a następnego dnia spróbowaliśmy śledzić ściganą grupę po ich śladach. Hak i Fio wyszli z całego wypadku z paroma zadrapaniami i siniakami, lecz chłopak musiał się przesiąść na pozyskanego na wrogu konia. Felix powinien oszczędzać nogę. Ślady doprowadziły nas pod skalną ścianę, po której najwidoczniej wspięli się ścigani.
- Nie, ale na to wygląda - mruknął Alain.
- Mamy sprzęt do wspinaczki - poinformował Will. - Co robimy?
- Idziemy, chyba nie zostawimy tak tej sprawy - stwierdził Hak.
- Popieram - oznajmiła Fio. - Mieliśmy za zadanie ich złapać, czyż nie?
Coś się zbliża - zarżał niespokojnie Maverick.
- Zachowajcie czujność - ostrzegłam cicho. Dorian założył strzałę na cięciwę. Do naszych uszu dotarły odgłosy cichej kłótni. Rozróżniłam trzy młode głosy. Ich właściciele zmierzali w naszym kierunku. Przez chwilę panowała cisza, a potem naszym oczom ukazały się trzy barwne szczeniaki - jeden zielono-brązowy, drugi brązowo-pomarańczowy, a trzeci niebiesko-żółty.
- Kim jesteście? - zapytała Vivian, wpatrując się w maluchy. Szczenięta zadrżały i zaczęły uciekać. Zeskoczyłam z grzbietu Mavericka, w locie przemieniając się we wilka. Przecięłam drogę wilczkom i zmusiłam je do wyhamowania.
- Co tu robicie? - zapytałam.
- Podróżowaliśmy z rodzicami. Mieli coś sprawdzić w górach i szybko wrócić, ale nie przyszli...
- Możemy wam pomóc - stwierdziłam. - Podróżujemy w tamte strony, może dowiemy się czegoś o waszych rodzicach. Jeśli nie, zajmiemy się wami. Zamieszkacie w Mieście albo nawet na Zamku.
- Naprawdę?
Kiwnęłam głową. Szczeniaki zgodziły się i po kilku minutach zaczęliśmy zakładać uprzęże.
***
Gdy wspinaczka była już za nami, przemieniliśmy się we wilki. Znajdowaliśmy się wysoko nad ziemią. Wokół wznosiły się strome skalne ściany i jedyne drogi prowadziły w dół, w powietrze lub do wąwozu, przez który wiodła niezbyt szeroka ścieżka. Skierowaliśmy się właśnie w tę ostatnią stronę. Wielkie było nasze zaskoczenie, gdy trzy zakręty dalej stanęliśmy przed pionową skałą. Z niewielkiej szczeliny sączyła się woda do niewielkiego jeziorka, skąd spływała strumieniem w dół.
- Co to jest? - zapytała Fio, podchodząc do dziwnej ściany. Vivian stanęła obok i położyła łapę na kamieniu. Przymknęła na chwilę oczy.
- To jezioro zaporowe zwane Jeziorem Prawdy. Stąd wypływa jeden z dopływów Rzeki Jedności - poinformowała. - Zmywa każde przebranie.
Przełknęłam ślinę. Musiałam uważać, by się nie zdradzić.
- No proszę, kogo my tu mamy - usłyszeliśmy głos. - Jeszcze nie doścignęliście moich sług?
W powietrzu nad nami unosiła się skrzydlata wilczyca o czarnym futrze. W łapach trzymała drewnianą laskę zakończoną onyksem.
- Kim jesteś? - zapytałam, wpatrując się w nieznajomą.
- Szkoda, że się nie dowiecie. Za chwilę woda was pochłonie! - zawołała. Dotknęła laską skały, w której powstała rozległa szczelina. Wilczyca zniknęła, my jednak mieliśmy większe zmartwienie - z dziury zaczęła sączyć się woda.
- Ta zapora nie wytrzyma długo - stwierdziła Vivian. - Co zrobimy?
- Musimy tu zostać. Nie zdążymy zejść na dół ani nie damy rady wejść wyżej niż na tamtą półkę - stwierdził Will.
- Co z końmi? - zapytał Hak.
- Maverick wyczuje niebezpieczeństwo i poprowadzi je. Przecież tym razem ich nie wiązaliśmy - powiedziałam.
- Masz rację. Ty, Vivian i szczeniaki powinniście się schronić na tamtej najwyższej półce. Reszta będzie piętro niżej.
- Skoro jest możliwe, że zginę, to wolałabym z wami - stwierdziłam. - Niech Hak zajmie moje miejsce. To... mój rozkaz, jako przywódcy grupy.
Po chwili protestów zrobiliśmy po mojemu... I wtedy zapora pękła. Woda prawie nas porwała, jednak jakimś cudem udało się nam utrzymać na półce...
***
Po kilku minutach strumień znacznie osłabł i poziom wody obniżył się. Zagrożenie minęło. Podniosłam się z ziemi, z mojego futra kapała woda. Rozejrzałam się wokół nieco nieprzytomnym wzrokiem. Dostrzegłam dwie osoby, których nie powinno tam być.
- Księżniczka?! - usłyszałam okrzyk Haka. Teraz, gdy woda z Jeziora Prawdy zmyła z mojego futra farbę, ponownie wyglądałam jak Aramisa. Byłam skupiona jednak na dwóch basiorach. Jeden pomagał wstać drugiemu, z którego łapy lała się krew.
- Dexter? Rhine? - zapytałam cicho. Oboje spojrzeli na mnie.
- Wybacz, siostro - powiedział pierwszy, odwracając wzrok. - Tak byłaś bezpieczniejsza...
- Ale... Jak to...? Zaginęliście tyle lat temu...
- A wtedy pojawili się Dorian i Alain. Chcieliśmy cię chronić. Po śmierci rodziców i Dariana... Nie mogłaś zginąć również ty.
- Ktoś mi wyjaśni, o co tu chodzi? - zapytała Fio. - Aramiso, ty nie jesteś jedynaczką?
- Jak widzisz. Moi drodzy, przedstawiam wam moich braci... Dextera i Rhine'a.
<Hak? Co ty na to? ^^>

Od Aramisy CD. Ezry

Tym razem naprawdę nie wiedziałam, dlaczego Seraphina przeskoczyła tą przepaść z Ezrą na grzbiecie. Przecież ta dziewczyna dopiero się uczy! Jedna znając tę klacz, był to zapewne test. Pytanie tylko czyj - Ezry czy mój. Upewniwszy się, że z towarzyszką wszystko dobrze, poklepałam Seraphinę po pysku i dosiadłam Mavericka.
- Jedziemy dalej?
- Oczywiście - odparłam z uśmiechem. - Chciałaś przejażdżkę to ją masz!
Ezra wstała, mrucząc coś pod nosem. Wdrapała się na grzbiet swego wierzchowca i podjechała do mnie. Bez słowa ponagliłam przyjaciela do galopu.
- Kto ostatni na zamku, ten myje Hektora!
Ów Hektor był jednym z trzech osłów trzymanych na zamku. Zawsze, gdy był na pastwisku, tarzał się w pyle, trawie, błocie... Czymkolwiek. I zawsze wracał bardzo brudny. Ezra popędziła Seraphinę i po chwili zrównała się ze mną, a chwilę później wysunęła się na prowadzenie. Zaśmiała się radośnie. Ale i tak nie zamierzałam dać jej wygrać. Seraphina może i była szkolonym koniem doskonałym do nauki jazdy i doskonalenia jej, ale w lesie i górach nie mogła równać się z Maverickiem. Dlatego też, gdy z łąki wjechaliśmy w rzadki las, ponownie wysunęłam się na prowadzenie, ku zdziwieniu mojej uczennicy. Mój kopytny przyjaciel jednym susem przesadził potok. Chwilę później usłyszałam również pełne gracji lądowanie Seraphiny.
Po kilku minutach konie wybiegły z lasu i zaczęły galopować po trawie porastającej Royal Hill. Pierwsza dotarłam do stajni i zawróciłam konia. Ezra podjechała do mnie kłusem.
- To nie fair. Wystartowałaś wcześniej.
- Przypominam, że udało ci się mnie wyprzedzić. To spore osiągnięcie. I nie martw się, ja wyczyszczę Hektora. Wystarczy, że zajmiesz się Seraphiną. Chyba, że bardzo chcesz?
<Ezra?>

Od Aramisy CD. Oriona

Na mocy nadanej mi przez Haze odpisuję Orionowi zamiast niej.

Tak się złożyło, że przez przypadek usłyszałam rozmowę Haze i mego kuzyna. Złożyło się również, że akurat dosiadałam Mavericka, toteż pognałam za oddalającymi się na motorze ludźmi. Zajechaliśmy do Miasta, a Haze i Orion wstąpili do jednego z klubów. Na całe szczęście miałam na sobie pelerynę, toteż nasunęłam kaptur na głowę i zeskoczyłam na ziemię. Poleciłam kopytnemu przyjacielowi się oddalić, a sama, odczekawszy w ciemnym zaułku kilka minut, wstąpiłam do klubu. Zamówiwszy miód pitny, który na szczęście był dość rozpowszechniony w Królestwie, zajęłam stolik w kącie i pod osłoną kaptura zaczęłam obserwację Haze i kuzyna. Oboje pili mocne piwo. Gdy skończyli, zabrali się za kolejne. Towarzyszka Oriona wsparła głowę na dłoni.
- Łoo, ty się jeszcze trzymasz? - zapytała.
- Mam twardy łeb - mruknął mój kuzyn i poprosił o napełnienie kufla. Ta sytuacja powtórzyła się jeszcze raz, aż w końcu chłopak stał się... po prostu pijany. Co gorsza, wstał i zaczął zaczepiać jakiegoś innego klienta lokalu. Doszło do wymiany kilku ostrych słów, a potem zaczepiony wstał i wyciągnął nóż z pochwy. Wstałam i podeszłam do mężczyzn, którzy byli na skraju bójki.
- Natychmiast się pogódźcie, panowie - powiedziałam rozkazującym tonem.
- Nie mieszaj się, panienko - warknął klient. - To sprawy między facetami.
- Chyba jednak się wmieszam - oznajmiłam i znokautowałam Oriona, który runął nieprzytomny na ziemię. Zewsząd rozległy się krzyki. W odpowiedzi zsunęłam kaptur, ukazując znajomą minimum większości obecnych twarz.
- Jestem księżniczka Aramisa - powiedziałam głośno. - I nie życzę sobie w moim królestwie tego typu zajść. Co do tego tu - wskazałam nogą kuzyna - to zabieram go ze sobą.
- Księżniczko? - odezwała się Haze. - Pomogę ci go przenieść.
Kiwnęłam głową na zgodę i z pomocą dziewczyny wyniosłam Oriona na zewnątrz. Przewiesiłam go przez grzbiet Mavericka.
- Dziękuję za pomoc - zwróciłam się do Haze.
- E tam. Cieszę się, że w końcu mogę się go pozbyć.
- Za to ja znowu będę przy nim uziemiona - westchnęłam. - Czasem jest jak małe dziecko. A zresztą, pora już na mnie. Jeszcze raz dzięki za pomoc - powiedziałam, dosiadając Mavericka. Jedną ręką chwyciłam za grzywę, drugą zaś przytrzymałam kuzyna. Dałam znak wierzchowcowi, by ruszył. Miałam tylko nadzieję, że Orion nie zwymiotuje mi na konia.
<Haze?>

Od Aramisy CD. Haka

Z samego rana, jeszcze przed wschodem słońca, wyprowadziłam Mavericka i dwa inne konie z boksów. Sprawdziłam jeszcze raz, czy aby na pewno nic im nie dolega, po czym załadowałam na nie wszelkie bagaże. Wskoczyłam na grzbiet mojego wierzchowca i opuściłam Zamek. Przefarbowane na rudo włosy spięłam uprzednio w warkocz. Nim wyruszyłam na wyprawę, przemieniłam się nie do poznania. Nie byłam już Aramisą, tylko Lily - dziewczyną o jaśniejszej cerze, mnóstwie piegów i oczywiście ognistorudych włosach. Zmierzałam w umówione miejsce, na polanę w ciemniejszej części lasu. Tam miałam spotkać się z pozostałymi członkami wyprawy, w tym z Fio, zaufaną informatorką, oraz z Hakiem. Ta dwójka miała przybyć razem, przy czym mój nowy znajomy nie wiedział o moim udziale. No cóż...
***
Kilka godzin później siedzieliśmy na polanie, ja oraz czterech zaufanych "współspiskowców" - tropiciel Alain, odkrywca i kartograf Dorian, łowca potworów Will oraz uzdrowicielka i szpieg Vivian. Konie pasły się nieopodal, a ja miałam zamiar ponownie sprawdzić, która godzina, gdy spomiędzy drzew wychynęli Fio i Hak.
- Dłużej się nie dało? - mruknęłam pod nosem. Hak wodził oczami ode mnie do swej przewodniczki i z powrotem. Zaśmiałam się cicho. Już wcześniej byłyśmy podobne, a też, po mojej zmianie wizerunku, wyglądałyśmy jak siostry.
- Wy jesteście spokrewnione? - zapytał strażnik po chwili.
- Daleko - odpowiedziałam. - Jestem Lily. To Alain, Dorian, Will i Vivian.
- Hak uważa, że ścigani mogą kryć się w lesie - oznajmiła Fio.
- To całkiem możliwe - stwierdził Alain. - Jadąc tu, widziałem trop, jakieś pół mili na południe. Kilka koni na biegło tamtędy pół dnia temu. To mało uczęszczane ścieżki, prowadzące aż do Miasta.
- Powinniśmy to sprawdzić - powiedział Will.
- Jestem za - dodał Hak. Wymieniliśmy jeszcze kilka uwag i odwiązaliśmy konie. Podałam Hakowi wodze Felixa, kasztanowego ogiera. Sama dosiadłam Mavericka.
- Jeździsz na oklep? - zapytał zdziwiony strażnik. Skinęłam głową
- Tak jest prościej - wyjaśniłam, nie zdradzając, o co dokładnie mi chodzi. - Ruszajmy.
Popędziliśmy konie i wjechaliśmy na jedną ze ścieżek. Alain prowadził, a Dorian zamykał pochód.
<Hak?>