Event Halloweenowy

Niedługo Halloween, dzień, w którym wilki straszą siebie nawzajem i rozdają słodycze szczeniętom. Z tej okazji postanowiłam zorganizować pierwszy event, który będzie trwał od dzisiaj (14.10) do 31.10, kiedy podsumujemy całe zdarzenie.

1. Zbieranie cukierków.
Jak sama nazwa wskazuje, polega na zbieraniu cukierków, które otrzymuje się za każde opowiadanie, udział w konkursie, odnalezienie obrazka i odpowiedź na pytanie. Wszyscy zbierający otrzymają, w zależności od ilości cukierków, większe lub mniejsze nagrody. Ilość cukierków zebranych przez poszczególne wilki będzie można skontrolować tu.

2. Szukanie kota, konkurs wiedzy.
Codziennie wieczorem mała zmiana, nie codziennie, tylko gdy ktoś znajdzie w innym miejscu pojawiać się będzie pewien związany z wydarzeniem obrazek przedstawiający m.in. kota. Za samo wysłanie mi jego położenia wszystkie postacie danej osoby otrzymają po cukierku. Dodatkowo obrazek będzie przenosił do pytań o tematyce związanej z KJ i jego sojusznikami. Za poprawną odpowiedź postacie również otrzymają cukierka.

3. Tajemnica Jeźdźca Widmo - konkurs literacki.
Wiele księżyców temu, gdy do Królestwa nie docierały jeszcze nowoczesne wynalazki ludzkości, mieszkańcy Miasta bawili się na festynie. Nagle jednak latarnie pogasły, a zewsząd wypłynęła mgła. Przerażone wilki zbiły się w ciasną gromadkę i wtedy pojawił się on - tajemniczy jeździec na czarnym jak noc rumaku. Całą jego postać okrywała ciemna peleryna. Mrocznym głosem ujawnił, że jest młodzieńcem niesłusznie ukaranym przez władze karą śmierci... Ostrzegł, że kiedyś wróci.
Po jego zniknięciu przez kilka lat mieszkańcy bali się świętować. Naukowcy rozpatrywali dziwne i nielogiczne słowa jeźdźca... Lecz wkrótce stał się jedynie legendą.
Nadszedł kolejny festyn, na którym zebrali się wszyscy mieszkańcy Miasta i Zamku, również Księżniczka i Książę. Jednak nagle światła gasną, muzyka się urywa, ulice zakrywa mgła... I tajemniczy jeździec znów się pojawia. Tym razem jednak działa błyskawicznie i porywa Księżniczkę.
Postanawiasz wziąć sprawę w swoje łapy, ocalić Księżniczkę i odkryć tajemnicę mrocznego Jeźdźca Widmo.

Opowiadanie powinno być spójne, poprawne ortograficznie i w miarę możliwości interpunkcyjne. Oceniać będę estetykę, długość oraz ciekawość. Dla wszystkich uczestników przewidziane nagrody.

Wszelkie pytania należy kierować do graczki Heroica na howrse bądź hobbithommik@gmail.com.
Zachęcam do brania udziału w evencie! Liczę na Wasz udział!

Pozdrawiam, Aramisa

Od Aramisy CD. Haka

Westchnęłam cicho i odwróciłam się do chłopaka.
- Ile razy mam powtarzać? - zapytałam chłodno, jednak spokojnie. - Zapewne spotkaliśmy się gdzieś na zamku. Koniec tematu, męczy mnie.
- Skoro tak twierdzisz - mruknął chyba nie przekonany do końca Hak, siadając na ziemi. Ja zaś oparłam się o jakieś drzewo i zaczęłam lustrować wzrokiem teren, nasłuchując przy okazji. Miałam nadzieję, że poszukiwana przez nas grupka szybko zjawi się w chatce. Nie miałam ochoty zapuścić tam korzeni.
***
Pochyliłam głowę, by uniknąć bliskiego spotkania z gałęzią. Gnaliśmy przez las tuż za poszukiwaną przez nas grupką. Choć ścigani nie spodziewali się zasadzki, jednak zareagowali szybko. Gdy w końcu udało się nam odwiązać konie, niemal zniknęli nam z oczu. Teraz jednak już prawie ich doganialiśmy. Drogę przeciął nam potok. Maverick przeskoczył go bez trudu. Pościg trwał.
Nagle dostrzegłam, że koń ostatniego ze ściganych skoczył w miejscu, gdzie nie było żadnej przeszkody. Jeździec wypadł z siodła i spadł na ziemię. Jego wierzchowiec zatrzymał się kilka metrów dalej. Hak i Fio popędzili konie.
- Stójcie! - zawołałam. - To może być pułapka!
Za późno. Koń Haka potknął się o rozciągnięty między pniami niemal niedostrzegalny sznurek. W ostatniej chwili chłopak wypadł z siodła i odturlał się, unikając zgniecenia. Klacz Fio wpierw stanęła dęba, a potem wykonała nagły skręt, zrzucając dziewczynę na ziemię. W tym czasie ostatni ścigany podniósł się i wyciągnął z pochwy sztylet. Podszedł do oszołomionego Haka.
- Nie radzę - odezwał się Dorian, mierząc w mężczyznę z łuku. - Odrzuć broń.
Ścigany z kwaśną miną spełnił żądanie. Chyba nie chciał rozstawać się ze swoim życiem.
Alain z Dorianem zakneblowali go i przywiązali do drzewa. W tym czasie Vivian zajęła się Hakiem i Fio, a ja poszłam obejrzeć wierzchowca chłopaka. Miał zranioną nogę i otarty bok. Cieszyłam się, że nie stało mu się nic poważniejszego. Felix był jednym z najlepszych koni i nie chciałam go stracić. Podobnie jak nie chciałam, by opuścił nas ktokolwiek z drużyny.
***
- Jesteś pewny, że to tutaj? - zapytałam Alaina.
Staliśmy przed niemal pionową skalną ścianą. Wokół widać było ślady kopyt.
Noc spędziliśmy w lesie, a następnego dnia spróbowaliśmy śledzić ściganą grupę po ich śladach. Hak i Fio wyszli z całego wypadku z paroma zadrapaniami i siniakami, lecz chłopak musiał się przesiąść na pozyskanego na wrogu konia. Felix powinien oszczędzać nogę. Ślady doprowadziły nas pod skalną ścianę, po której najwidoczniej wspięli się ścigani.
- Nie, ale na to wygląda - mruknął Alain.
- Mamy sprzęt do wspinaczki - poinformował Will. - Co robimy?
- Idziemy, chyba nie zostawimy tak tej sprawy - stwierdził Hak.
- Popieram - oznajmiła Fio. - Mieliśmy za zadanie ich złapać, czyż nie?
Coś się zbliża - zarżał niespokojnie Maverick.
- Zachowajcie czujność - ostrzegłam cicho. Dorian założył strzałę na cięciwę. Do naszych uszu dotarły odgłosy cichej kłótni. Rozróżniłam trzy młode głosy. Ich właściciele zmierzali w naszym kierunku. Przez chwilę panowała cisza, a potem naszym oczom ukazały się trzy barwne szczeniaki - jeden zielono-brązowy, drugi brązowo-pomarańczowy, a trzeci niebiesko-żółty.
- Kim jesteście? - zapytała Vivian, wpatrując się w maluchy. Szczenięta zadrżały i zaczęły uciekać. Zeskoczyłam z grzbietu Mavericka, w locie przemieniając się we wilka. Przecięłam drogę wilczkom i zmusiłam je do wyhamowania.
- Co tu robicie? - zapytałam.
- Podróżowaliśmy z rodzicami. Mieli coś sprawdzić w górach i szybko wrócić, ale nie przyszli...
- Możemy wam pomóc - stwierdziłam. - Podróżujemy w tamte strony, może dowiemy się czegoś o waszych rodzicach. Jeśli nie, zajmiemy się wami. Zamieszkacie w Mieście albo nawet na Zamku.
- Naprawdę?
Kiwnęłam głową. Szczeniaki zgodziły się i po kilku minutach zaczęliśmy zakładać uprzęże.
***
Gdy wspinaczka była już za nami, przemieniliśmy się we wilki. Znajdowaliśmy się wysoko nad ziemią. Wokół wznosiły się strome skalne ściany i jedyne drogi prowadziły w dół, w powietrze lub do wąwozu, przez który wiodła niezbyt szeroka ścieżka. Skierowaliśmy się właśnie w tę ostatnią stronę. Wielkie było nasze zaskoczenie, gdy trzy zakręty dalej stanęliśmy przed pionową skałą. Z niewielkiej szczeliny sączyła się woda do niewielkiego jeziorka, skąd spływała strumieniem w dół.
- Co to jest? - zapytała Fio, podchodząc do dziwnej ściany. Vivian stanęła obok i położyła łapę na kamieniu. Przymknęła na chwilę oczy.
- To jezioro zaporowe zwane Jeziorem Prawdy. Stąd wypływa jeden z dopływów Rzeki Jedności - poinformowała. - Zmywa każde przebranie.
Przełknęłam ślinę. Musiałam uważać, by się nie zdradzić.
- No proszę, kogo my tu mamy - usłyszeliśmy głos. - Jeszcze nie doścignęliście moich sług?
W powietrzu nad nami unosiła się skrzydlata wilczyca o czarnym futrze. W łapach trzymała drewnianą laskę zakończoną onyksem.
- Kim jesteś? - zapytałam, wpatrując się w nieznajomą.
- Szkoda, że się nie dowiecie. Za chwilę woda was pochłonie! - zawołała. Dotknęła laską skały, w której powstała rozległa szczelina. Wilczyca zniknęła, my jednak mieliśmy większe zmartwienie - z dziury zaczęła sączyć się woda.
- Ta zapora nie wytrzyma długo - stwierdziła Vivian. - Co zrobimy?
- Musimy tu zostać. Nie zdążymy zejść na dół ani nie damy rady wejść wyżej niż na tamtą półkę - stwierdził Will.
- Co z końmi? - zapytał Hak.
- Maverick wyczuje niebezpieczeństwo i poprowadzi je. Przecież tym razem ich nie wiązaliśmy - powiedziałam.
- Masz rację. Ty, Vivian i szczeniaki powinniście się schronić na tamtej najwyższej półce. Reszta będzie piętro niżej.
- Skoro jest możliwe, że zginę, to wolałabym z wami - stwierdziłam. - Niech Hak zajmie moje miejsce. To... mój rozkaz, jako przywódcy grupy.
Po chwili protestów zrobiliśmy po mojemu... I wtedy zapora pękła. Woda prawie nas porwała, jednak jakimś cudem udało się nam utrzymać na półce...
***
Po kilku minutach strumień znacznie osłabł i poziom wody obniżył się. Zagrożenie minęło. Podniosłam się z ziemi, z mojego futra kapała woda. Rozejrzałam się wokół nieco nieprzytomnym wzrokiem. Dostrzegłam dwie osoby, których nie powinno tam być.
- Księżniczka?! - usłyszałam okrzyk Haka. Teraz, gdy woda z Jeziora Prawdy zmyła z mojego futra farbę, ponownie wyglądałam jak Aramisa. Byłam skupiona jednak na dwóch basiorach. Jeden pomagał wstać drugiemu, z którego łapy lała się krew.
- Dexter? Rhine? - zapytałam cicho. Oboje spojrzeli na mnie.
- Wybacz, siostro - powiedział pierwszy, odwracając wzrok. - Tak byłaś bezpieczniejsza...
- Ale... Jak to...? Zaginęliście tyle lat temu...
- A wtedy pojawili się Dorian i Alain. Chcieliśmy cię chronić. Po śmierci rodziców i Dariana... Nie mogłaś zginąć również ty.
- Ktoś mi wyjaśni, o co tu chodzi? - zapytała Fio. - Aramiso, ty nie jesteś jedynaczką?
- Jak widzisz. Moi drodzy, przedstawiam wam moich braci... Dextera i Rhine'a.
<Hak? Co ty na to? ^^>

Informacja - wydaleni

Z przykrością informuję, iż niżej wymienione osoby zostają wyrzucone z bloga z powodu braku aktywności:

Green

Nico

Dark Night

Betha

W związku z odejściem tych osób, nasze grono znacznie zmalało. Proszę więc członków o wysyłanie zaproszeń do znajomych z innych blogów, etc. Za każdego nowego członka KJ zapraszający otrzyma 50 lirów i 5 koron. Wymagane potwierdzenie.

Elandiel pilnie proszona o kontakt!

Pragnę również nagrodzić Haze za napisanie największej ilości opowiadań. Postać otrzymuje 50 lirów.

Pozdrawiam, Aramisa

Zagrożeni

Zagrożeni, czyli:

Amisza

Green

Nico

Dark Night

Ruben

Betha,

 

mają czas do 9.09, 12:00, na wysłanie opowiadania do któregokolwiek z dwóch administratorów. W przeciwnym razie zostaną wyrzuceni z bloga.

Elandiel proszona o kontakt z graczką Heroica bądź napisanie opowiadania!

 

Pozdrawiam, Aramisa

Od Haze CD. Aramisy

Odprowadziłam ich wzorkiem, po czym stworzyłam sobie motor. Wsiadłam na niego i z uśmiechem odpaliłam. Po 'alkoholu' nie powinno się jeździć, ale co tam. W nielegalnych wyścigach też się nie powinno brać udziału. Nie byłam (jeszcze)całkiem pijana, droga się nie rozmazywała, więc no co. Mogę sobie chyba pojeździć. Chociaż, co to za przyjemność jeździć samemu. Ewentualnie, mogę sobie zmienić motor na konia i pojeździć z...
Nie, Haze, stop. Chyba się lekko zagalopowałaś...
Ruszyłam się w końcu z miejsca i przejechałam parę kilometrów, gdy nagle na drodze wyskoczył wilk. Znajomy wilk.
Wyhamowałam, o mało nie uderzając w niego i w drzewa.
- Nico! Pie**zony zje***! - wrzasnęłam na niego, kiedy zeskoczyłam z siedzenia.
- Nagle się odważna zrobiłaś? Oboje wiemy, że jesteś słaba. - wysyczał. Wywróciłam wściekła oczami.
- Odczep się. Zrobiłeś, co chciałeś i myślisz, że się tym przejmę? Już dawno znęcanie się przestało robić na mnie wrażenie.
- Możesz udawać przed nimi. Ale mnie nie oszukasz. - powoli do mnie podchodził.
Kur... Ma rację... On zna moje słabości... Czas się zbierać - pomyślałam, wycofując się do tyłu.
Szybkim ruchem wskoczyłam na motor z powrotem i przejechałam obok basiora. Słyszałam, jak mnie goni.
***
Dojechałam do tego zamku, czy jak oni to nazywali. Słyszałam rżenie koni. Ok, może tam ktoś będzie...
Skręciłam w stronę dźwięku i stanęłam przed samymi drzwiami. Motor znikł, a sama pobiegłam do środka.
- Ym... Przepraszam? - cofnęłam się o krok, gdy zobaczyłam jak "Księżniczka" kłóci się z "Księciem". Najwyraźniej nawet mnie nie usłyszeli.
Machnęłam na to ręką i podeszłam do jednego z boksów. Koń, który w nim był, wystawił głowę w moją stronę. Pogłaskałam go po chrapach.
Z ręką na jego czole, wróciłam w myślach do czasu kiedy jeszcze jeździłam w jednej ze stajni...


< Aramisa? >

Od Ezry CD. Aramisy

- Nie, nie, nie, nie - zaprzeczyłam machając dłońmi z uśmiechem. - Seraphina z pewnością mi wystarczy do opieki - zaśmiałam się patrząc na klacz stojącą obok mnie.
- No, to bierz się do pracy - powiedziała odprowadzając swojego konia do boksu.
Po krótkim namyśle, poszłam odprowadzić Seraphinę na pastwisko. Wypuszczając ją, dostrzegłam jak z entuzjazmem biegnie do innych koni. Pokręciłam głową z uśmiechem i udałam się do stajni.
***
Wchodząc do stajni od razu uchwyciłam w dłonie taczki oraz widły do gnoju. Zaczęłam sprzątać w całym boksie klaczy, co zajęło mi około piętnastu minut. Następnie wzięłam świeżą ściółkę i rozłożyłam ją gęsto w całym pomieszczeniu.
Porywając dwa wiaderka do jednego z nich nasypałam paszy, a do drugiego wlałam świeżą wodę, Z wszystkim ponownie weszłam do boksu i uzupełniłam pojemniki. Odkładając wiaderka w kąt postanowiłam, że to najwyższy czas, żeby iść po Seraphinę. Po drodze wzięłam cały sprzęt do czyszczenia konia, aby zająć się klaczą na dworze.
- Serapnina! - zawołałam z nadzieją, że raczy posłuchać i podejdzie do mnie.
Klacz tylko przechyliła w moją stronę głowę, żeby następnie ponownie skubnąć kawałek trawy. Przewróciłam oczami i niechętnie weszłam na pastwisko. Gdy już miałam uchwycić uzdę klaczy, ona niespodziewanie ruszyła uciekając przede mną.
- No ej, proszę Cię! - krzyknęłam ze znużeniem.
Koń prychnął wesoło i zaczął uciekać dalej. Nie miałam innego wyjścia, ruszyłam za nią. Sytuacja powtórzyła się, co działo się za każdą kolejną próbą złapania Seraphiny.
- Widzę, że bawicie się w berka? - usłyszałam głos Aramisy, która stała na płocie uśmiechając się.
- Za nic jej nie złapie! - powiedziałam kładąc się na trawie.
<Aramisa?>

Od Aramisy CD. Ezry

Tym razem naprawdę nie wiedziałam, dlaczego Seraphina przeskoczyła tą przepaść z Ezrą na grzbiecie. Przecież ta dziewczyna dopiero się uczy! Jedna znając tę klacz, był to zapewne test. Pytanie tylko czyj - Ezry czy mój. Upewniwszy się, że z towarzyszką wszystko dobrze, poklepałam Seraphinę po pysku i dosiadłam Mavericka.
- Jedziemy dalej?
- Oczywiście - odparłam z uśmiechem. - Chciałaś przejażdżkę to ją masz!
Ezra wstała, mrucząc coś pod nosem. Wdrapała się na grzbiet swego wierzchowca i podjechała do mnie. Bez słowa ponagliłam przyjaciela do galopu.
- Kto ostatni na zamku, ten myje Hektora!
Ów Hektor był jednym z trzech osłów trzymanych na zamku. Zawsze, gdy był na pastwisku, tarzał się w pyle, trawie, błocie... Czymkolwiek. I zawsze wracał bardzo brudny. Ezra popędziła Seraphinę i po chwili zrównała się ze mną, a chwilę później wysunęła się na prowadzenie. Zaśmiała się radośnie. Ale i tak nie zamierzałam dać jej wygrać. Seraphina może i była szkolonym koniem doskonałym do nauki jazdy i doskonalenia jej, ale w lesie i górach nie mogła równać się z Maverickiem. Dlatego też, gdy z łąki wjechaliśmy w rzadki las, ponownie wysunęłam się na prowadzenie, ku zdziwieniu mojej uczennicy. Mój kopytny przyjaciel jednym susem przesadził potok. Chwilę później usłyszałam również pełne gracji lądowanie Seraphiny.
Po kilku minutach konie wybiegły z lasu i zaczęły galopować po trawie porastającej Royal Hill. Pierwsza dotarłam do stajni i zawróciłam konia. Ezra podjechała do mnie kłusem.
- To nie fair. Wystartowałaś wcześniej.
- Przypominam, że udało ci się mnie wyprzedzić. To spore osiągnięcie. I nie martw się, ja wyczyszczę Hektora. Wystarczy, że zajmiesz się Seraphiną. Chyba, że bardzo chcesz?
<Ezra?>

Informacje

Za nami wrzesień. Przyszła jesień, do Królestwa przybyło kilku nowych obywateli. Zawiązaliśmy kilka sojuszy i napisaliśmy 72 posty.
Aktywność jednak nieco spadła, więc daję niżej wypisanym tydzień na napisanie opowiadania.
Haze
Amisza
Green
Nico
Dark Night
Ruben
Betha
Elandiel również jest proszona o napisanie opowiadania.
Teraz zaczął się październik, miesiąc, którym na dobre zawładnie jesień. Wraz z opadającymi liśćmi w fantastycznych kolorach pojawi się kilka nowych rzeczy. W połowie miesiąca planujemy rozpocząć pierwszy event, gdzie można będzie wykazać się kilkoma umiejętnościami i zdobyć nagrody... Więcej szczegółów już wkrótce :).