Od Nico do Aramisy

Hej, z tej strony Orion. Nico wszystko pięknie i klarownie ale, robisz bardzo dużo błędów. Nic tylko siąść i płakać. Poćwicz nad ortografią, proszę. :/ Wszystkie błędy poprawione, ale następnym razem opowieść odeślę do ciebie do poprawienia.

Przybyliśmy do brzegu
kapitan miał coś tu do załatwienia, a ja postanowiłem się po włóczyć. Parę godzin później oznajmił ojciec ze tu zostają, a on rzekł że wiem jak wrócić, na co miałem mu głowa. Okolica wydawała się być przyjemna, robiło się ciemno, a nie miałem gdzie spać. Nagle do moich oczu dotarł blask świateł z zamku.
-A gdyby tak...
Ruszyłem w stronę zamku po chwili znalazłem się pod jego murem. Wziąłem rozbieg i po chwili byłem już po drugiej stronie, skryłem się w gałęziach drzewa. Znalazłem nie daleko uchylone okno szybko przemknąłem do środka.
-Bingo.
Powiedziałem cicho gdy zauważyłem gdzie wyładowałem, była to spiżarnia. jedzenia i picia pod dostatkiem. Postanowiłem znaleźć sobie kryjówkę szybko się tam ulokowałem i zasnąłem.
***
Minęło już jakieś trzynaście dni odkąd tu siedzę i raz na jakiś czas stąd wychodzę. Leżałem i obserwowałem z kryjówki jak przychodzą po jedzenie w szybkim tempie.
-Pewnie coś ważnego się dzieje na górze.
Mówiłem do siebie w myślach. Do ,,piwnicy" weszła piękna wadera z błękitnym ogonem i towarzyszył jej basior czarno- szarej sierści, pech tak chciał ze polka o którą się oparłem załamała się i wylądowałem przed tą dwójką.
-,,Ale wpadłem."
Pomyślałem, po czym szybko się odwróciłem w ich stronę.
<Aramisa?>

Nico

 
 
Imię: Nico
Wiek: obchodzi urodziny, ale czasu nie liczył, ale prawdopodobnie ma 5,5 lat
Płeć: basior
Klan: Lisiego cienia uważany za zaginiony lub wymarły
Hierarchia: mieszkańcem.
Stanowisko/a: szpieg i strateg
Moce: 1Maat - materializacja i dematerializacja dowolnego przedmiotu.
2Mroki powoduje ze może się kontaktować telepatycznie i przenosić się do danej osoby.
3.Lisi ogień w 3 kolorach niebieski, zielony lub czerwony.
4.Lisia niespodzianka-Na każdego oddziałuje inaczej więc trudno powiedzieć co się stanie danej osobie.
5.Klori- Wtopienie się w tło i bezszelestne poruszanie. Jeśli wpadnie na kogoś musi zejść mu z punktu widzenia i odczekać 5 sekund by go nie zobaczył.
6.Arier- wtargniecie do czyjegoś umysłu, może czytać mu w myślach, ale też może spowodować ogromny ból.
7Deringer-Ta moc ma chyba 5 stopnie, ale głównie chodzi oto gdy jak mu spojrzysz w oczy paraliżuje cię strach i nic nie możesz zrobić. (Ma wtedy czerwone oczy i musisz chodź na chwilę na nie spojrzeć.


umiejętność:
*Siła 11
*Zabójczość 12
*Wytrzymałość 25
*Inteligencja 27
*Zwinność 20
Charakter: Nie udaje kogoś innego inie jest przed innymi. Innych sprawdza swoimi metodami, które rzadko co go zawodzą. Nie uważa się za kogoś lepszego od innych ale domaga się szacunku od młodszych i sam stara się szanować starszych chodź sam nie zawsze tak robi bo uważa ich za równych. Nico jest cwanym lisem uwielbiającym zasady, w drastycznych momentach zawierający pakty z przeciwnikiem. Nauczony jest cierpliwości, ale owa nie do każdej czynności posiada. Większości poznanych mu ,,ludzi" traktuje na równi. Jest zwariowany, a polecenia wykonuje po swojemu jak widzi w nich brak sensu. Wbrew pozoru jest dobrym strategiem, a jego słowa spełniają się w 99% mimo ze nie jest wyrocznia. Mimo ze czasem jest strasznym leniem to wykona co należy. Ale mimo wszystko ma jako taki szacunek dla władców nawet jeśli są od niego młodsi( chodź nie zawsze).
Cechy szczególne: Nico ma kolczyki w uszach, znamię klanu na lewym ramieniu.
Status: Wolny
Liri: 100
Korony: 5
Lubi: słodycze, wszystko co słodkie,zabawę, wyzwania, wspinać się
Nie lubi: nie przepada za białą czekoladą, co dziwne nie znosi pająków,
Głos: https://youtu.be/LLdYDZZqJfU

Rodzina: Żeglują po świecie
Historia: Nico urodził się na mozu Nanaboka, jego ojciec jest kapitanem załogi, od małego wychowywał się na statku i od czasu do czasu schodził na ląd. Gdy jego rodzina uzupełniała zapasy on bawił się z rówieśnikami. Pewnego razu podczas pierwszego sztormu Nico wypad za burtę, a jego rodzice byli ta wiadomością, a raczej widokiem wstrząśnięci. Wtedy Nico odkrył właśnie swoją moc i został nazwany Orir co oznacza szczęście. Zaczął swoje treningi, który pomogły mu w kontroli mocy i nabycia lepszej równowagi. Gdy jego statek przybył do jednego z brzegu Nico poszedł sprawdzić co u jego starych znajomych, a ci go nazwali go Kitsune bo gdy się zjawiał działy się u nich dobre rzeczy. I Tak po dłuższym czasie trafili tu.
Autor: yuki21

Od Haze cd. Ruki

Niesłyszalnie prychnęłam.
Rowan. Nie. Jest. Mój.
Jest dziki. Przybywa tylko wtedy, gdy go potrzeba. Nie będę ryzykować, że ta... Nowa, go zabije.
– Mam gdzieś rozkazy Aramisy. Trzymaj się z dala od Rowana. – warknęłam.
Nie czekając na odpowiedź Ruki, zmieniłam się w szarego szczurza i czmyhnęłam w cień.
     Pojawiłam się na dachu. Zmieniłam się w człowieka, tym razem iluzją, bo nie chciałam męczyć Cieni i usiadłam na murku, który oddzielał mnie od spadnięcia. 
Delikatnie ruszając skrzydłami, odgarniałam dłońmi śnieg. Zupełnie niespodziewanie, ten sam stopniał. Podniosłam głowę i szeroko się uśmiechnęłam.
– Fenek!
Ognisty ptak musnął dziobem me ramie. Zaśmiałam się.
– Co, mały? Zimno ci? Nie przytulę cię, bo... – mruknęłam, gdy coraz natarczywiej skubał moją rękę. Nagle jego pióra przestały płonąć.
Pokręciłam głową, a on wykorzystał okazję i wskoczył mi na kolana.
~ Czuję się zdradzony.
Akkur wsunął się na moją rękę. Fenek zaskrzeczał w jego stronę.
~ Jest niewychowany! Gdybyś słyszała, co właśnie powiedział...
Słowa węża zagłuszył mój śmiech. Zachwiałam się, i gdyby nie moje skrzydła, spadłabym na drogę.
– A moim zdaniem jest uroooczy! – zachichotałam, gdy feniks wzniósł się w powietrze, wyraźnie zdezorientowany nagłym łomotem skrzydeł.
~ Zachowujesz się jak dziecko
– No i co?

< Ruka? * zaczyna śpiewać* nie miałam pomysłu, nie, nie, nie... XD >

Od Ruki CD Haze

Zwróciłam dostrzegając złośliwe iskierki w oczach Haze. Wreszcie w pewnej dużej sali spotkałam Aramisę. Nie spuszczałam idącej za mną Haze z oka. Dopiero teraz zauważyłam ile ma przy sobie broni. Zawsze ufałam jedynie swym kłom, pazurom, zmysłom i instynktowi. Jednak taka broń to też niezła rzecz. Może kiedyś sobie taką skołuję.
Obie weszłyśmy do sali. Aramisa zaczęła ode mnie.
- Ruka, doniesiono mi o twoim dzisiejszym incydencie. Nie wiem czy ktoś Cię dobrze nie poinformował, ale w naszym królestwie nie polujemy na konie. Jest to wręcz zakazane. - patrzyła chłodno, ale zdążyłam się już do tego przyzwyczaić. Kątem oka dostrzegłam ukrywaną radość Haze. Pewnie cieszyła się z tego, że zaliczyłam wpadkę już pierwszego dnia.
- Tym razem nie poniesiesz konsekwencji, ale taka sytuacja nie może się powtórzyć. - westchnęła Aramisa. Haze wytrzeszczyła oczy. Pewnie myślała, że nieźle mi się dostanie.
- Dostaniesz swą pierwszą misję już w krótce, ale najpierw musisz się czegoś nauczyć - powiedziała Ara - Nauczysz się zaprzyjaźnić z koniem. Nieważne jakim. Masz mieć konie za przyjaciół, a nie łatwy posiłek. Koń z pewnością Ci się przyda jako informatorce.
Mówiła te słowa z pasją przecierając stare wazony na stoliku. Przyjaźń z koniem ? Heh, czuję, że to nie wypali, ale okej, sprzeciwiać się nie będę.
- Haze, Ty z kolei pomożesz jej razem z Rowanem. Jak już to zrobicie, obie dostaniecie naprawdę ważną misję. Czy wszystko jasne? - spytała. Haze chciała wyrazić sprzeciw, ale alfa natychmiast dała jej znak ostrzegawczy. Szczerze mówiąc mi też ten plan niezbyt się podobał. Nie chciało mi się wierzyć, że Haze mogłaby mi w czymś pomóc, no ale w sumie ona ma konia więc... Wadera z gniewem wyszła z sali. Ja również skierowałam się do wyjścia.
- Powodzenia - rzekła Ara.
Skinęłam głową na znak podziękowania i wyszłam, zastanawiając się jak się skończy ten dziwny i (według mnie) bezsensowny pomysł Ary.
< Haze? Wreszcie się zabrałam do pisania >

Wyniki Eventu Świątecznego

Ilość Śnieżynek posiadanych przez wilki:
Haze - 22
Ruka - 3
Aramisa - 3
Ezra - 1
Hak - 1

Cena jednej Śnieżynki - 20 L
Świąteczny Targ pojawi się wkrótce.

Konkurs na opowiadania walkowerem wygrywa Haze. W sprawie nagrody proszona jest o kontakt.

To tyle moich ogłoszeń.

Aramisa

Szczęśliwego Nowego Roku!

Od Ezry CD Aramisa

- Na górę naleśników - zaśmiałam się.
Zasiadłyśmy na swych koniach i ruszyłyśmy w drogę powrotną.
***
Już po niespełna godzinie, byłyśmy na miejscu. Odprowadziłyśmy konie do stajni, po czym udałyśmy się na zamek. Szłyśmy przez korytarze, aż do stołówki, która była umieszczona w południowych komnatach.
- Halo? - zapytała Aramisa, przyglądając się pustej sali.
- Chyba nikogo nie ma - powiedziałam, idąc tuż za nią.
- W takim razie, chodźmy do kuchni! - klasnęła w ręce.
Weszłyśmy do kuchni. Tutaj też nikogo nie było... Przecież to jest zamek! Służba powinna pracować dwadzieścia cztery na dobę...
- Coś za pusto tutaj... - szepnęłam, podchodząc do lodówki.
- Dzisiaj jest święto. Zapewne, wyszli wcześniej z pracy - odpowiedziała, sięgając do jednej z szafek. - W takim razie, naleśniki przygotujemy same!
Na samym początku, przygotowałyśmy wszystkie składniki. Mleko, jajka, mąka i kilka innych produktów. Wszystko wsypałyśmy do jednej miski w zgodnych ilościach.
- Jest tu gdzieś mikser... - mruknęłam pod nosem, przeglądając kolejną z szafek.
- Na dole - odpowiedziała dziewczyna, wskazując wzrokiem na wspomniane przed chwilą miejsce,
- Ach... - schyliłam się i wyciągnęłam urządzenie.
Mikser był włączony do czasu, aż masa stała się dosyć gęsta. Na rozgrzaną patelnię, Aramisa wlała chochelkę substancji, tym samym rozpoczynając smażenie.
Kilka minut później, na dwóch talerzach leżały ładnie przyozdobiony deser.
- Smacznego - powiedziałam, zaczynając jeść.
<Aramisa?>

Od Haze cd. Ruki

Jeden z Cieni usiadł na moim karku, a reszta rozpłynęła się w powietrzu.
– Dlaczego za mną idziesz?
– A zgadnij. – prychnęłam,
– Nie będę się bawić w zgadywanki. – odparła.
Ciekawe, ciekawe...
– Cóż... Istnieją dwa powody, ale ujawnię ci tylko jeden. – zaśmiałam się, ale w moim głosie nie było radości. – Możliwe, że już teraz będziemy musiały razem pracować przy jednej z misji. Albo Aramisie zabrakło czasu na dwa spotkania. Miałam cię przypomnieć, że masz się stawić u Królowej, ale sama się zjawiłaś.
  Wciąż szła do przodu. Zaczęłam bawić się wstążką, myśląc, kiedy zorientuje się, że dawno minęła drzwi do odpowiedniej sali.
   W końcu cicho odkaszlnęłam.
– Radziłbym zawrócić. – w moich oczach zabłysła iskierka złośliwości.

< Ruka? ¤.¤ Tylko jej nie atakuj, w piórach ma sztylety ¤.¤ >