od Oriona cd Nyks

Łoł. Wadera rzuciła mi się na szyję nazywając mnie swoim wybawicielem.
Cóż jestem księciem i moim obowiązkiem jest bronić innych. Wadera przy okazji zgodziła się dołączyć do Królestwa.
- Okey, musisz jeszcze wypełnić kilka dokumentów
Wadera pokiwała głową i poszliśmy obaj do pałacu
tam przywołałem zwitek pergaminu i pióro i zacząłem na nim pisać na temat wyglądu zewnętrznego wadery, jej imię, rasę i wiek i oczywiście przydzielenie jej stanowiska.
Po załatwieniu sprawy, spojrzałem na waderę
- Nooo... witaj w Królestwie- oznajmiłem z radością- czuj się jak u siebie
Wadera przytaknęła
- Hmmm... nie mam nikogo kto by mi po towarzyszył, czy wasza wysokość może?
- Mów mi Orion. Okey
Oczywiście opowiedziałem jej tutaj o wszystkim a wadera z uśmiechem słuchała wszystkiego co jej mówiłem. Czasem zdawało mi się, że to wadera rozrywkowego charakteru
Bo ani razu waderę nie opuszczał uśmiech

<Nyks?>

Od Nyks

Szłam pogwizdując jak gdyby nigdy nic.Nagle usłyszałam Skrzek harpii i bolesny krzyk Wadery : -Przestań ! Zostaw mnie! Orion ! Niekgin po pomooocccc! Ppppoooommmoooocccyyyy!
Basior , pędził wadając sprawia na mnie , ponieważ "zgrabnie" go przeskoczyłam.Zaatakowałam harpie ostrzem.
- Zostaw ją !
Krzyknęła z powodu takiego że była wadera za ładna żeby umierać , a błysk w jej oczach pokazywał że jest władczynią watahy.
Harpia zabrała się za mnie.Przykuwajac mnie do drzewa miałam jedno wyjście...
- Dobranoc !
Powiedziałam.Dotknęłam stwora rękawicami rażącymi prądem.
-Nie źle , podziwiam takie Wadery...
Powiedział Orion.
- Dziękuję za uratowanie życia.
Powiedziała wadera.
-Jak ci na imię ?
Pytali.
- Nyks...
Powiedziałam.
- M
No...takich wilków w królestwie potrzebujemy.Zawyjesz z nami...eeee....znaczy dołączysz ?
Rzuciła mu się na szyję i wrzasnełam : Mój ty wybawicielu !!!!!
Władczyni różowego futra i Królestwa cichotała.
- Myślałam że nie masz powodzenia u wader.... a tu proszę uścisk.
<Orion?>

Nyks taka mała uwaga do ciebie. Staraj się robić mniej błędów i rób spacje gdy zaczynasz dialog :3
Myślę że, pomogłem  

Nyks

 
Imię: Nyks
Wiek: 2 lata
Płeć: Wadera
Klan: Iluzja , mrok
Hierarchia: Mieszkanka
Stanowiska: łowca potworów . medyk
Moce:
mrok :
-może przywołać smoka
-rozmowa z demonami
-mogę przywołać płonące czarnym ogniem ostrze mroku
-Mogę przywołać węża który po ukąszeniu przypomina najgorsze momenty twojego życia do tego jesteś w szoku
iluzja:
-lewituje przedmioty
-co sobie wyobrażę urzeczywistnię (broń , rzecz itp.)
-będziesz miał halucynacje
Umiejętności:
*Siła: 25
*Zabójczość: 25
*Wytrzymałość : 10
*Inteligencja : 20
*Zwinność : 20
Charakter: Jestem waderą o sercu do innych, ale kiedy chcę mogę poderznąć Ci gardło. Często jest tak, że najpierw mowie... potem myślę. Czasem wolę marzenia od rzeczywistości. Wymądrzam się dość... no czasem, ale tylko kiedy mam powód... albo nie? Nie wiem w sumie :/ sam mnie musisz spotkać i poznać
Cechy szczególne: w nocy jest pod nocną formą to ją wyróżnia
Status: wolna , szuka ale ładny jest nawet orion ... ale znajdę
Liri: 100
Korony: 5
Lubi: majsterkować ! kocha to po prostu ! Lubi też basiory , bardziej od wader.Wiesz co jeszcze lubi ? Kryształy! a zwłaszcza szlachetne nie tanie podróbki ! najbardziej kwarc dymny.
Nie lubi: malowania )make-up) strojenia się , wło=oczenia sie bez powodu , przegrywania.
Głos: https://www.youtube.com/watch?v=Q1qNqwkO7R8
Rodzina: nie znalam...
Historia: Rodziców nie znałam.Zajmował się mną demon i samica, Kitsune Zenko.Wyruszyłam w świat i dotarła tutaj....eh rodziców znałam ale ojciec wysyłał mnie na wojny, a matka się mnie wstydziła, uciekłam.
Autor: na howsre : kola789
inne zdjęcia :
jako night form :

na hallowen
 
gry sie cieszy :

kuzynki mnie gotują ! :

Od Aramisy CD. Haze

- Tia, dzięki - mruknęłam, rzucając przelotne spojrzenie na dziewczynę. - Mam nadzieję, że wpadniesz na koronację. Szerokiej drogi - pożegnałam się. Haze skinęła głową i dosiadła Zefira. Już po chwili oddalała się, jadąc galopem. Przez chwilę śledziłam wzrokiem jej postać, a potem westchnęłam cicho i zawróciłam do zamku. Przeszłam przez solidne drewniane drzwi wzmacniane stalą i szybkim krokiem przemierzyłam kilka korytarzy. Wspięłam się po kamiennych schodach, a potem ruszyłam kolejnym korytarzem. Następne schody.
W końcu, po dłuższej wędrówce, trafiłam do celu. Wyciągnęłam z kieszeni niepozorny klucz, włożyłam do zamka i przekręciłam. Otworzyłam drzwi i wśliznęłam się do komnaty przez niezbyt dużą szparę. Ponownie przekręciłam klucz w zamku i zostawiłam go tam. Odwróciłam się w stronę sali.
Znajdowałam się w jasnym, przestronnym pomieszczeniu. Stało tu jedno proste krzesło, ściany były niemal pozbawione ozdób. Przy jednej z nich stało zwierciadło i szafka, a naprzeciw wisiało kilka map królestwa. Usiadłam przed lustrem na wytartym dywaniku i zamknęłam oczy.
- Zmarli krewni i przodkowie, gdy te zdania wypowiem, nie odmówcie mi pomocy. Obojętne, czy to w dzień, czy w nocy - wyrecytowałam. Choć okna były zamknięte, poczułam na twarzy wiatr. Otworzyłam oczy i wstałam. W zwierciadle nie widziałam już swojego odbicia, tylko od dawna nieżywą postać, mego prapradziadka. Za nim pojawiło się jeszcze kilka osób, wszyscy w wilczej postaci. Przemieniłam się w waderę.
- O co chodzi, Aramiso? - zapytał przodek. - Nie cieszysz się z nowej funkcji?
- Cieszę... chyba. Po prostu nie wiem, czy sprawdzę się dobrze w roli władcy. Czy sobie poradzę.
- I my tego nie wiemy. Jeśli ci to pomoże, możesz udać się do Wieszczki z Lasu.
- Wiem.
- No, a od czego chcesz zacząć? - zapytał brat mego dziadka.
- Sama nie wiem. Może od spaceru po Mieście? Albo odwiedzenia Leśnych Łap? Jeszcze się zastanowię. I będę musiała chyba wybrać nowych Doradców...
- Wszystko po kolei - przypomniał prapradziadek.
- Pamiętam. Dzięki za rozmowę. Do zobaczenia.
Przodkowie znikli, a ja znów zobaczyłam moje odbicie. Westchnęłam cicho i położyłam się. Ciekawe, co tam u Haze...
<Haze?>

Od Ezry CD Aramisy

Jeszcze raz przetarłam oczy dłonią i spojrzałam na wschodzące słońce. Niby taki ładny dzień, ale jestem pewna, że szybko pójdę spać... Nie przywykłam do takich pobudek.
- Dlaczego musiałam tak wcześnie spać? - zapytałam bardziej przytomnym głosem niż wcześniej.
- Wojownicy muszą być gotowi na każde wezwanie, o każdej porze dnia i nocy - wyjaśniła. - Czas abyś zaczęła się przyzwyczajać - dodała po chwili, lekko przechylając głowę w mą stronę.
- Chciałabym cierpieć na bezsenność - mruknęłam pod nosem.
- Z tego co wiem, nie jest to zbyt miłe - dostałam niespodziewaną odpowiedź.
- Milsze, niż zrywanie się tak niespodziewanie - powiedziałam prowadząc Seraphinę tuż obok konia Aramisy.
- Przestań marudzić. Kiedyś może to być twoja codzienność - pouczyła, przyspieszając kroku konia. - Za mną... - mruknęła tajemniczo.
Klacz sama z siebie ruszyła za kobietą, która prowadziła.
Jechałyśmy po niewielkiej ścieżce, dookoła której byłą rozsiana gąszcz leśna. Od czasu do czasu można było dostrzec jakieś dzikie zwierzęta, które biegają w krzakach.
- Gdzie mnie prowadzisz? - skierowałam pytanie w stronę Aramisy.
Odpowiedziała mi cisza. Westchnęłam cicho i postanowiłam się przymknąć.
Gdy w końcu dostrzegłam jak koń kobiety zwalnia, uśmiechnęłam się pod nosem. Znalazłyśmy się teraz na ogromnej polanie, na środku której było prowizoryczne boisko do treningów.
Zeskoczyłam z konia, po czym podeszłam do Aramisy. Spojrzałam na nią z zaciekawieniem.
- Czyli chcesz mnie trenować? - uśmiechnęłam się pod nosem.
- Pięć okrążeń dookoła boiska - powiedziała tylko.
Zmarszczyłam brwi i pokiwałam niewiernie głową.
- Co? - wypowiedziałam przez śmiech.
- Wykonać - stwierdziła twardo, patrząc na mnie poważnym wzrokiem.
- Aha... Rozgrzewka - mruknęłam pod nosem.
Ruszyłam przed siebie po wyznaczonej linii. Bieganie nie sprawiało mi najmniejszego problemu, ale o wiele bardziej interesowały mnie walki mieczem. Albo chociażby walka wręcz...
<Aramisa?>

Od Haze cd. Aramisy

- Wracając... - złapałam się jedną ręką siodła, drugą przetrzymując wodze - Możliwe, że dziś po zmroku wymknę się z Królestwa i ruszę za nią. W nocy nikt nie będzie mnie widział, a jakbym wyruszyła później, mogłaby zwiać lub zdradzić... - Przerwałam na chwilę szukając słowa - plany, czy coś, jeżeli jakieś zdobyła.
* Wiecie co, nie chce mi się pisać, kogo interesuje zbieranie broni- tepamy się w czasie*
- Gratuluję awansu. - Mruknęłam. Minął tydzień, w czasie którego zyskałam parę cennych informacji.
Aramisa drgnęła, wyraźnie zaskoczona, i zatrzymała konia.
-  Co tu robisz?
- Siedzę, oddycham, myślę... A tak na poważnie, to skończyłam robotę.
- Nie powiadomiłaś mnie?
- A po co? - Uśmiechnęłam się drwiąco, nadal strugając sztyletem kawałek drewna.
- Co z Sarą?
Ostrze zatrzymało się na zaledwie chwilę, bym mogła spojrzeć na dziewczynę.
- Cóż... Jeżeli ktoś by miał ją ożywić, musiałby załatwić jej nowe narządy wewnętrzne. - Zaśmiałam się na wspomnienie krwi. - Była łatwym celem, nawet jak na szpiega.
Szybko schowałam broń do kieszni i zaskoczyłam z gałęzi drzewa. Figurkę sarny rzuciłam w  krzaki. Podeszłam powoli do głowy konia i delikatnie go pogłaskałam.
- Czyli jednak...
- Tak, była wtyczką, bla, bla, bla. Za kilka godzin wracam na tamte tereny, muszę zobaczyć ich miny.
Nawet nie chciało mi się zmieniać zakrwawionej peleryny. Jedyne, co posłużyło mi do jej zabicia,  i nie miało na sobie śladów po walce, były dwa miecze, skrzyżowane na moich plecach, z rękojeściami skierowanymi ku niebu. 
- Tak więc, jeszcze raz gratuluję awansu - zmieniłam temat, patrząc na Aramisę spod kaptura.

< Ara? Bracus wenus nieskończonus :c >

Od Aramisy CD. Haze

Maverick szybko zrównał się z Zefirem. W oddali słyszałam krzyki mężczyzn poganiających konie. Były to zapewne zwierzęta przypominające konie posłańców - szybkie, zwinne i wytrzymałe.
- Pytałaś się, dlaczego to tobie poleciłam to zadanie. Rozwinę więc moją odpowiedź - nie miałam innego wyjścia. Szpiegów aktualnie nie mamy.Ty zaś jesteś zarówno informatorką, jak i zabójcą. Informowanie mnie to twoja praca, a gdyby w ostateczności trzeba był zabić Sarę, mogę chyba być pewna, że zrobi to specjalistka.
- Oczywiście - mruknęła Haze. Spojrzałam na dziewczynę kątem oka, a potem przekierowałam wzrok z powrotem na ścieżkę. W chwilę później Maverick gwałtownie się zatrzymał, Zefir również. Przez drogę przebiegło wpierw kilka jeleni, następnie w pewnym odstępie kilku jeźdźców na koniach. Tylko jeden nas zauważył i skinął głową. Tętent kopyt szybko ucichł, a my ruszyłyśmy dalej, tym razem kłusem, by uniknąć podobnych zdarzeń.
- Swoją drogą, jakim cudem nas wyprzedzili? - zapytała moja towarzyszka.
- Ścieżka zakręcała, a oni zapewne jechali prosto - odpowiedziałam. - Ale rzeczywiście, to było nieco... hm... nietypowe.
<Haze? U mnie też>

Od Aramisy CD. Ezry

Odprowadziłam wzrokiem Ezrę, a potem zajęłam się sprowadzaniem koni do stajni. Niektóre z ostatnich nocy były już zbyt zimne, by pozostawiać konie na zewnątrz. Zaczęłam od Grave, spokojnej piętnastoletniej kasztanki rasy szetland. Zakończyłam zaś na Allegro, Apollinie, Mavericku i Hektorze. Trzej pierwsi potrzebowali trochę więcej ruchu i ostatnie chwile na pastwisku spędzili na wyścigu. Hektor zaś był okropnie uparty i zazwyczaj musiałam spędzić minimum dwadzieścia minut, by przejść jakieś sto metrów, czasami dwieście.

***

Skończywszy pracę i zamknąwszy stajnię od środka na zasuwkę (którą Maverick potrafił otworzyć), wyszłam przez specjalne drzwi. Przez kilka minut przemieszczałam się ciemnymi i wyludnionymi korytarzami, aż dotarłam do swoich apartamentów. Weszłam do salonu i przemieniłam się w wilka. Na stole, jak mogłam się spodziewać, czekała kolacja - grzanki z łososiem i ciepła herbata. Szybko spożyłam posiłek i przeszłam do sypialni. Wskoczyłam na gładko zasłane łóżko, zwinęłam się w kłębek i zasnęłam.

***

Obudziłam się po kilku godzinach snu. Zegar wskazywał trzecią nad ranem. Ziewnęłam szeroko i zeskoczyłam na ziemię, a potem się przeciągnęłam. Po chwili namysłu stwierdziłam, że rozpocznę swój plan mniej więcej o czwartej. Pozostała mi niecała godzina na przygotowanie potrzebnych przedmiotów. Do skórzanej torby, powiększonej zaklęciem, spakowałam prowiant, koc i kilka innych rzeczy. Przemieniłam się w człowieka i przebrałam w ciemnozieloną tunikę, obcisłe spodnie w ziemistym kolorze oraz wysokie i praktyczne skórzane buty. Do tego ciemna peleryna i torba na ramię - cóż, chyba byłam gotowa. Spojrzałam na zegarek. Za dwadzieścia czwarta. Cóż, jak zacznę realizację planu odrobinę wcześniej, chyba nic się nie stanie, prawda? Przed wyjściem wzięłam jeszcze nieduże wiaderko z wodą, a potem ruszyłam w stronę kwater wojowników.

***

Potrząsnęłam śpiącą dziewczynką, która jednak tylko coś mruknęła. Tak jak się spodziewałam. Miałam niewielką nadzieję, że ta woda nie będzie mi potrzebna, ale nie chciało mi się szukać innego wyjścia. Przechyliłam wiadro nad leżącą na łóżku postacią.

- Co ty robisz!? - wrzasnęła Ezra, siadając.

- Wyjeżdżamy. Pakuj się i idź osiodłać Seraphinę. Czas start.

- Że co?

- Radziłabym się pośpieszyć - powiedziałam. Dziewczynka zwlekła się z łóżka i zaczęła przygotowywać. Wciąż była lekko przymulona po śnie i najwidoczniej nie funkcjonowała jeszcze normalnie. Nim w końcu opuściłyśmy zamek, minęła trochę ponad godzina. Świtało. Wjechałyśmy na leśną ścieżkę.

- Dlaczego musiałam tak wcześnie wstać? - zapytała naburmuszona Ezra, już całkowicie przytomna.

- Wojownicy muszą być gotowi na każde wezwanie, o każdej porze dnia i nocy - odpowiedziałam. - Czas abyś zaczęła się przyzwyczajać.

<Ezra?>