Od Sary ,, Odejście ze śladami "

 Z dedykacją do Haze ...

Od Sary ,, Odejście ze śladami "

Amisza mnie trochę wnerwiała. Nie podobało mi się tutaj. No i w tedy.... na drugi dzień coś mnie dźgnęło i poszłam pozwiedzać okolicę. No i w tedy... wyskoczyła wadera. Chociaż według mnie mogła by się wykąpać.
- Witam szanowną panią... dokąd się szanowna pani wybiera? - warknęła wadera. Serio. Mogła by się wykąpać. Nie wyglądała na pięknisię ale chyba wiedziała, że po zjedzeniu jelenia wręcz NALEŻY coś zrobić z krwią? W sumie.... mogła bym ją zamienić w tą złotą rybkę. Nie męczyły by ją w tedy pchły... Miała skrzydła.... czyli też może mieć malarię albo coś innego. W sumie ładnie wyglądała na pierwszy rzut oka ale jednak smród był wręcz NIEZIEMSKI.
- czy.... mogła byś... no wiesz. Iść się zanurzyć w rzece? - spytała odwracając głowę razem z nosem... Wadera wyglądała na zaskoczoną i wkurzoną.
- Ty... słuchaj. Nie masz żadnych praw na tych terenach.
- Mam.
- Nie masz.
- Oczywiście, że mam.
- A to niby jakim prawem!?
- Takim, że do tego królestwa nie należę. Nie jestem zobowiązana do waszych zasad. A i serio... może udzielić Ci kilka rad co do higieny osobistej? - Wadera się jeszcze bardziej wkurzyła i w ten sposób pomogła mi odczytać jej umysł.
- Haze.... czy ty się złościsz? - spytałam niewinnie. Wadera była chyba zaskoczona, ze znam jej imię.
- Skąd ty....
- Emmm... tak jakoś. No. A teraz muszę iść puki się jeszcze nie zatr.... spóźniłam. - powiedziałam omijając waderę, a gdy tylko to zrobiłam zaczęłam biec w stronę północy. Znałam tamte tereny. Była tam inna wataha w której miałam nadzieję się zatrzymać.
- Ej! Stój! - wrzasnęła wadera wzlatując w powietrze. Po kilkunastu metrach powaliła mnie na ziemię. Obie wylądowałyśmy parę metrów dalej. Widać było, ze uraziło ją to, ze mówiłam o higienie. Próbowała mnie ugryźć w szyję ale zadrapała ją w oko. Hazel zaskomlała a ja ja odepchnęłam i przeteleportowałam się 1 km dalej i wskoczyłam do najbliższego stawu odpływając.
< To moje ostatnie op. Sorry, ze tyle o higienie gadałam ale Haze chciała mnie jak coś zabić. Wyprzedziłam ją ale inaczej >

Od Sary ( wyjawiam moje imię )

Amisza mnie pilnowała przez parę dni. Myślałam, że to wataha. Bo to chyba jest wataha. Nie wiem. A czemu? Bo tu zamiast delta, omega i tp. To mówią Książę, księżniczka. To mnie trochę dezorientuje. Czy to normalne? Nie. Ja prawie nigdy nie mam dezorientacji. Tej nocy wadera spała nie pilnując mnie. Co za szczęście! Musiałam skontaktować się z bogiem wód. Był to mój przyjaciel. A no tak... on nie był bogiem tylko zastępcą w razie czego. Popatrzyłam na śpiącą Amisze i pobiegłam do jednego stawu który widziałam przychodząc na te tereny. Po 10 minutach dotarłam do celu. Skupiłam swoje myśli i przeszłam po wodzie. Była dość letnia ale jednak czuć było chłód. Gdy przeszłam wskoczyłam na kamień i zdjęłam mój medalion siadając. Miałam przez chwilę mętlik w głowie ale szybko się to uspokoiło.

- Emm... jesteś tam? - spytałam w myślach
- Nareszcie się odezwałaś - powiedział znajomy głos w mojej głowie. - Co tak długo?
- Trafiłam do jakiegoś... jak to nazywają... ,, Królestwa "
- Ludzkiego?
- Nie. Wilczego.
- Przecież wilki mają watahy.
- Tu jest inaczej. Może będę mogła się wyrwać i spełnić tą misję.
- Pamiętaj, że TO nie będzie czekać. Zwiędnie albo zapadnie się pod ziemię.
- Na kiedy mam przynieść?
- Jak najszybciej jest to możliwe.
- Nie wiem czy dam radę.... czekaj. Ktoś idzie. Rozłączam się. - to powiedziawszy urwałam kontakt telepatyczny i no... nie zdążyłam założyć medalionu bo zza krzaków wyłoniła się Amisza.
- Tu jesteś... CO TY ROBISZ? - spytała ze zdenerwowaniem.
- Nic. Kontaktuje się.
- Mówiłam, że nie można Ci ufać. Ale nie! - Wadera wyglądała na wściekłą.
- A tak w ogóle. Sara jestem. - mruknęłam zakładając medalion.

Od Sary

Obudziłam się w wodzie. A tak właściwie w stawie. Wiedziałam, ze mogę oddychać pod wodą wiec nie robiło na mnie wrazenia to, ze jeszcze żyję. Popatrzyłam w górę i wynurzyłam sie z wody. Ale od razu skoczył na mnie wilk.
- Kim jesteś. - warknęła wadera.
- Nikim. -powiedziałam. Nie lubię sie kłucić więc.... udawałam głupią.
- Skąd jesteś.
- Z nikąd.
- Ta jasne. Widać, że nie jesteś z tąd.
- Oczywiście, ze nie.
- Pójdziesz ze mną. - powiedziała. Dobra. Pójdę. Co mi szkodzi? Jak będzie coś nie tak to zmienię ich w rybki. albo koniki wodne ewentualnie w glony. Poszłam za waderą i usłyszałam czyjś głos
- Amisza. Gdzieś ty była?
- Orion.... nigdzie.
- Kto to jest? - teraz zobaczyłam wilka w całości. Był to basior co też zauważyłam po imieniu.
- Ta wadera była na naszych terenach.
- gdzie dokładnie?
- W górach kryształowych. W tej rzece.
- Kim jesteś? - spytał mnie basior ale ja na wszystko mam odpowiedź. No cóż. Ale tylko jedną.
- Nikim
- Z kąd pochodzisz?
- Z nikąd.
- To nic nie da. Próbowałam się czegoś dowiedzieć ale jest mało rozmowna.
- Aha... - mróknoł wilk w zamysleniu. Czułam się jak intruz. Tak też było w rzeczywistości.

<Amisza?>