Od Ezry CD. Aramisy

Podeszłam bliżej boksu i zamieniłam się w człowieka. Delikatnie pogłaskałam ją po przedniej części pyska.
- Jestem Ezra - powiedziałam z uśmiechem. - Z tego co mi wiadomo, to ty Seraphina? - klacz pokiwała głową z entuzjazmem. - Może chciałabyś się przejść ze mną na spacer? - zapytałam nie przestając jej głaskać. Ponownie pomachała łbem w górę i w dół. "Mają tutaj bardzo inteligentne zwierzęta" - pomyślałam powoli otwierając boks. Klacz wyszła z niego i stanęła obok.
- Poczekaj chwilę - powiedziałam podchodząc do półki, gdzie leżała uzda. Założyłam ją klaczy i wyprowadziłam ze stajni.
Na dworze dostrzegłam Aramisę, która skrobała kopyta jednemu z koni. Razem z koniem podeszłam do niej.
- Mogę przejść się z nią na spacer? - zapytałam lekko się uśmiechając.
- Możesz, pod warunkiem, że będziesz uważać - odpowiedziała przechylając głowę w moją stronę.
- Wrócę za pół godziny - dodałam odchodząc w stronę polany.
Idąc przez wydeptaną ścieżkę, oglądałam otaczające mnie widoki. "To królestwo jest naprawdę piękne" - pomyślałam spoglądając na przelatujące ptaki.
- Wiesz gdzie jest jakiś zbiornik wodny? - zapytałam rozglądając się.
Klacz pokiwała głową i ruszyła szybszym krokiem. Szłam za nią, przy tym bacznie jej pilnując.
Po kilkunastu minutach dotarłyśmy do niewielkiego jeziorka. Usiadłam na jednym z większych kamieni i spoglądnęłam na Seraphinę.
- Jak myślisz, czy będzie ze mnie dobra wojowniczka? - zapytałam kładąc się na kamieniach. Patrzyłam w niebo... Usłyszałam szczęśliwe rżenie klaczy, co chyba oznaczało odpowiedź pozytywną.
Po kilkunastu minutach leżenia szepnęłam do klaczy:
- Chyba musimy się już zbierać... Ściemnia się - powiedziałam otrzepując się.
***
Gdy byłyśmy już obok stajni, dostrzegłam Aramisę, która czekała na nas. Podbiegłyśmy do niej.
- Już idę ją odstawić - zażartowałam przy tym śmiejąc się.
Tak jak mówiła, tak i zrobiłam. Nalałam Seraphinie świeżej wody do poidła i nasypałam trochę paszy. Odchodząc, jeszcze raz ją poklepałam po łbie.
- Em... To gdzie będę spać? - zapytałam stojąc już przed kobietą.
< Aramisa?>

od Oriona cd Haze

Wadera która odeszła, była bardzo niespokojna gdy odchodziła, może miała z czymś problem~pomyślałem i wróciłem do swoich spraw, gdy nagle zachciało mi się spać... ziewnąłem więc głośno, przeciągnąłem się i padłem na łóżko...

*****
Śniło mi się, że wraz z moją kuzynką Aramisą biegliśmy przez łąkę za dzikiem...
dzik kwicał biegnąc ile sił w swoich małych raciczkach
Wtedy Aramisa chciała się popisać i wykonała pierwsza atak, dorwała i rozerwała zwierze, dumna cała we krwi zwierzaka, wystawiła mi język. Wyszczerzyłem się i rzuciłem się na nią...kuzynka piszczała ze śmiechu ponieważ postanowiłem ukarać ją swoimi łaskotkami, łaskotałem ją pod pachami, po brzuchu...ta wybuchała niekontrolowanym śmiechem, po czym przystąpiliśmy do jedzenia...
****
Obudziło mnie dziwne syknięcie, zaniepokojony włożyłem rękę pod poduszkę, tam w ręku zmaterializował się sztylet długości o ostrzu długości żebra, udałem że, śpię...
Kroki były powolne, i ciche ale moim niezawodnym słuchem wyczułem, że mój przeciwnik już jest blisko, przygotowuje się na skok...skoczył. Zerwałem się do przodu, dając mojemu przeciwnikowi aby padł na łóżko. Wtedy wykręciłem się i krzyknąłem
-Fiery Blend- w mojej lewej ręce pojawiła się energia a w drugiej płomienie... odskoczyłem na dobrą odległość aby móc spokojnie wytworzyć kulę ognistej energii... stanąłem spokojnie...
Demon lub wampir już się zbliżał... wyczerpałem sporo energii aby móc wytworzyć kulę do końca.
Kiedy demon przygotowywał się do kolejnego skoku, cisnąłem w niego kulę, która zetknęła się z ciałem demona jak z magnezem, piorunująca eksplozja nie tylko poraziła demona, ale też i mnie w małym stopniu
Zmaterializowany sztylet wypuściłem z palców robiąc silny zamach. Sztylet pomknął ku mojemu celowi, ale demon zniknął. Pojawił się za mną. Było za późno na zmaterializowanie broni, więc owinąłem ręką szyję demona... podskakując wykorzystałem swoją całą siłę ręki i trzasnąłem pyskiem demona o podłogę, pięścią przywaliłem mu w tył głowy i stopą przygwoździłem go do ziemi. Zmaterializowałem długi miecz i już przygotowałem się do przebicia głowy demonowi. Jednak był zbyt silny i zwalił mnie z siebie...
Demon po raz pierwszy zaryczał nienaturalnym głosem, jakby połączenie ryku jelenia i wycia wilka.
Podszedłem szybko jak tylko mogłem i szybkim kopniakiem sprzedałem go w pysk demona, przywaliłem go do ziemi
-Zaraz zobaczymy co z ciebie za franca-warknąłem przykładając sztylet do szyi demona, a on tylko ryczał bezradnie, jednym zamachnięciem wbiłem sztylet w szyję demona, gdzie wtedy buchnęła krew.
Demon zniżył już głos... zmienił się na dźwięk krztuszącej się wadery, a ciemne coś co wydostało się z ciała nieszczęśnicy wyłoniło się, wstając na równe nogi, demon w którym dalej trzymałem sztylet w szyi przywierał mnie do ściany a siła z jaką pędził była nie do powstrzymania, w końcu puściłem demona i czym prędzej popędziłem do wadery, w kierunku demona posłałem trzy chichotki które osłabiły ją swoją eksplozją... wziąłem waderę na ramię. I pędząc ku oknu skierowałem ręce na demona
-fiery right canine!!- przed moimi rękami pojawiła się runa a nad demonem pojawił się smoczy pysk z rozwartą szczęką
-NIEEEEEE!!!!-ryknął demon i paszcza smoka zamknęła się. Wyskoczyłem z okna a za mną pociągnęła się wielka eksplozja rozwalając ściany zamku. Spadając uderzałem o gałęzie drzew i w końcu spadłem twardo na ziemię wraz z zakrwawioną waderą
-Haze...to ty, nie no nie wierzę, wytrzymaj....
Wydałem z siebie donośne wycie. Po czym przytrzymałem rękami na ranie po wbitym sztylecie, zacisnąłem mocno, aby wadera nie krwawiła, pojawiła się moja kuzynka Aramisa
-Zawołaj medyka, szybko...PRĘDZEJ!!!-warknąłem i trzymałem tak długo do puki nie pojawił się medyk.

*****
Będąc przy łożu Haze,, stałem czekając aż się ona obudzi, stałem ze skrzyżowanymi rękami
zacisnąłem zęby starając się nie krzyknąć z gniewu
wadera zbudziła się
-Nie masz mi nic do powiedzenia, mów mi prawdę...

<Haze?> Opowiesz Orionowi co zaszło xD

Od Aramisy CD. Ezry

Tego dnia zajmowałam się moimi obowiązkami na stanowisku stajennej. Aktualnie nasze stajnie nie były aż tak imponujące jak za panowania moich rodziców - większość boksów stała pustych, ale i tak uwielbiałam tam przychodzić. Stacjonowało około dwudziestu koni - mniej niż połowa ilości, którą mieścił cały budynek. Wpierw zajęłam się szkoleniem dwóch przyszłych koni bojowych, następnie uprzątnęłam boksy i zajęłam się pielęgnacją jednej z klaczy, która zraniła sobie nogę. Poszłam po zioła do gabinetu uzdrowicieli, z racji, iż nie przenieśliśmy ich jeszcze w okolice stajni. Oczywiście ziół, maści i tym podobnych, nie uzdrowicieli. Wracałam właśnie przez dziedziniec do mojego miejsce pracy, gdy na kamienny podłoży wylądowała nieduża skrzydlata wilczyca, chyba jeszcze szczeniak. Prędko zmieniłam kierunek marszu i podeszłam do nieznajomej. Moje przypuszczenia potwierdziły się - wadera nie była jeszcze dorosła, miała około roku.
- Kim jesteś? - zapytałam, spoglądając na nią z góry.
- Nazywam się Ezra - odpowiedziała.
- Co tutaj robisz? - zadałam kolejne pytanie.
- To dłuższa historia - odparła wymijająco.
- Książę Orion ma czas, jeśli oczywiście chcesz tu zostać. W przeciwnym razie zobowiązana jestem wyprowadzić cię poza granice tego królestwa - powiedziałam.
- Zostanę - mruknęła Ezra po chwili namysłu. - Zaprowadzisz mnie do księcia?
- To mój obowiązek. Chodź za mną.
Zawróciłam i poprowadziłam młodą wilczycę do sali tronowej, gdzie tego dnia kwitnął mój kuzyn. W tych godzinach poddani mogli przychodzić do jednego z nas z wszelkimi pytaniami, stąd miałam pewność, że go tam zastanę. I nie myliłam się - siedział na tronie, wyraźnie znudzony. Ożywił się na nasz widok. Wzrokiem przekazałam mu, by nie ujawniał mej pozycji. W ten sam sposób dał mi znać, że wykona mą prośbę. Skłoniłam się więc lekko.
- Panie, chcę przedstawić ci Ezrę. Ma zamiar dołączyć do nas.
- Zbliżcie się proszę.
Podeszłyśmy bliżej, a wtedy mój kuzyn zapytał skrzydlatą waderkę o wiek i klan oraz kierunek kształcenia. Szybko załatwił wszelkie formalności i poprosił mnie, bym zapoznała Ezrę z wszystkim, co przyda jej się w nowym życiu. Opuściłyśmy salę, kłaniając się lekko i wyszłyśmy na powrót na dziedziniec.
- Cóż, witaj w Królestwie Jedności - zaczęłam. - Z chęcią wszystko ci wyjaśnię, ale wpierw chciałabym dokończyć pracę. To zajmie około godzinę. Przy okazji, jak już książę wspominał, jestem Aramisa.
- A kim jesteś z zawodu? - zapytała Ezra.
- Stajenną i strategiem. Muszę zająć się końmi. A z racji, iż chcesz zostać wojowniczką, będziesz musiała umieć jeździć konno. Ja zajmę się pracą, a ty w tym czasie możesz zaznajomić się z Seraphiną.
Młoda wilczyca kiwnęła głową, więc zaprowadziłam ją do boksu izabelowatej klaczy. Zostawiłam je, mówiąc, żeby w razie problemów wołały. Ezra spojrzała na mnie nieco dziwnie, ale nie protestowała. Zajęłam się pracą.
<Ezra?>

Nowy sojusz

Hej, tu Książe Orion, chciałbym poinformować, że zawieramy sojusz z
 http://wataha-przeznacznia.blogspot.com
Otoczmy miłymi i spokojnymi zamiarami naszego sojusznika :)
 

Od Haze Cd Oriona

~ Nie udawaj tak przesłodzonej. Obie wiemy, że taka nie jesteś.
~ Zamknij. Już. Ryja.
~ Ale ciekawie z tego wybrnęłaś. Szpieg w postaci mrówki?
~ Trzeba umieć korzystać z tego co się ma, nie? Zresztą musiałam zmienić się w człowieka. Jakoś. No to padło na...
~ Dobra, wiem.
Potruchtałam z zamku na zewnątrz i spokojnie skierowałam się w stronę południowych granic.
~ Zmień się w człowieka. - Głos Demona odezwał się nagle w mojej głowie, dobre kilometry od siedziby.
~ Co?
~ To. Albo poczekaj jeszcze. Poczekaj na mój sygnał...
W tym momencie czarna mgła zaczęła się pojawiać dosłownie wszędzie wokół. Demonica zaczęła panować nad moim ciałem. Futro stało się czarne, a oczy czerwone. W mgle pojawiła się zamazana, stojąca postać o równie krwistych oczach.
~ Klękaj.
~ Nie.
~ Nie chcesz po dobroci, to będzie siłą.
Coś zaczęło przygniatać mnie w okolicach szyi, ciągnąc w dół. Łapy zaczęły się pode mną momentalnie trząść. W końcu ustąpiłam, i zgięłam łapy, w 'ukłonie' przed nieznaną istotą. Jedno było pewne- był to demon.
- Zdobyłaś kolejną ofiarę?
- Tak. - mimowolnie odpowiedziałam... Znaczy, nie ja, tylko demon, który mną kierował. Dziwny stwór wbił we mnie spojrzenie.
- Wilk i wampir w jednym? Wiesz, jak rzadko się to zdarza?
- Podejrzewam. - odpowiedziałam, wciąż klęcząc.
- Powtórz za mną, bo od dziś to ja jestem twoim panem. "Jesteś demonem"
- Jestem demonem... - przymknęłam oczy, a gdy znów je otworzyłam, po demonie została tylko mgła. Moje stare, niebieskie futro też wróciło. Zerwałam się z ziemi i rozejrzałam. Żeby nikt tego nie widział...
~ Po co mówiłaś mi, żebym się zmieniła?
~ Zmień się, bo możesz mieć problemy. I przygotuj sobie karabin. I kły na ucztę... - zaśmiała się, a ja już wiedziałam o co chodzi. Kły wydłużyły się. Czyli on tu jest... I to zapewne widział... Jeszcze nie próbowałam krwi wilkołaka. Sami ludzie, wilki lub inne wampiry...


< Orion? 8) Obiadku, szykuj się XD >

Od Ezry

Urodziłam się w watasze na skraju gór Wilendel. Moi rodzice byli parą Beta, przez co stałam się szanowanym przez innych szczeniakiem. Ogólnie żyło mi się jak w bajce, bo mama przyjaźniła się z Alfą. Co wam będę opowiadać o rodzinie i znajomych? Może przejdźmy do wydarzenia, które zmieniło moje życie...

***Osiem miesięcy później, gdy ojciec Ezry umarł...***

Obudziłam się rano z dziwnym przeczuciem... Nie wyczuwałam, ojca. Rozglądnęłam się nerwowo po jaskini i spojrzałam na matkę, która stała nad martwym ciałem. Powoli podeszłam i spoglądnęłam na twarz ojca... On nie żył... 

- Ojcze... - szepnęłam rzucając mu się na szyję i przytulając do siebie. - Nie opuszczaj mnie! - krzyknęłam ze łzami w oczach.

- Ezra... - zaczęła mama.

- Co mu się stało!? - wydarłam się na całą jaskinię, wciąż płacząc.

- Otruto go... - szepnęła patrząc na mnie smutnym wzrokiem.

- To nie prawda, on musi żyć! - krzyknęłam odchodząc do kamiennej ściany i uderzając w nią łapą z całej siły. "Nie zostawiaj mnie..." - pomyślałam ze łzami w oczach patrząc na skaleczoną kończynę. 

- Ezra, ty krwawisz... - szepnął Eron podchodząc do mnie.

- Ale on nie żyje! - wskazałam na ojca nie przestając płakać...

- Spokojnie... - przytulił mnie do siebie.

Eron, to był mój "brat". Rodzice przygarnęli go kiedy był mały, przed naszymi narodzinami. Był ode mnie starszy o rok. Wychowywałam się z nim, ale nie traktowałam go jak brata, lecz jak przyjaciela. Bardzo bliskiego przyjaciela...

- Ja nie potrafię bez niego żyć... - szepnęłam wtulając się w niego.

- Masz jeszcze mnie, mamę i rodzeństwo - przytulił mnie do siebie mocniej.

***Dwa miesiące później...***

Obudziłam się wtulona w Eron'a. Dziś w nocy znów miałam koszmar o ojcu... W nocy tylko Eron się obudził i uspokoił mnie. Otwierając oczy, ujrzałam, że mama stoi przy wyjściu do jaskini i rozmawia z jakimś basiorem. 

- Kto to? - mruknęłam wstając. Najwyraźniej Eron też to poczuł i również podniósł się z ziemi.

- Tak jakoś wyszło, że... - zaczęła mama z uśmiechem.

- Jesteśmy parą. Nazywam się Wild - dokończył basior przytulając do siebie matkę.

- P-P-P-parą? - jąkałam się patrząc na nich z odrazą.

- No tak... - szepnęła.

- Nie będę mieszkać pod jednym dachem z jakimś debi*em - mruknęłam odsuwając się w stronę przyjaciela.

- No to masz problem - odpowiedział mi Wild, patrząc ze złośliwym uśmiechem. Wystawiłam w jego stronę język i odeszłam w stron spiżarni. 

***

No cóż... Nie polubiłam tego całego "Wild'a". Ledwo co ojciec umarł, a matka już sobie zanjduje pocieszenie w innym - niedorzeczne. Jak osiągnę wiek dwóch lat, to przysięgam, że ucieknę stąd. Razem z Eron'em.

***Dwa tygodnie później***

- Wstawaj... - usłyszałam w uchu głos Wild'a.

- Czego chcesz? - mruknęłam chowając pyszczek w łapach.

- A tego! - zakrył mi usta szmatką i chwycił za skórę na karku. W takiej pozycji wyniósł mnie na dwór i pobiegł przed siebie. 

Po kilku minutach nie wiedziałam gdzie on mnie prowadzi, a raczej ciągnie. Wyrzucając mnie z pyska, wgryzł się w moje skrzydło.

- Lepiej się stąd wynoś! - mruknął wypluwając z ust moje pióra.

- Nigdzie się nie wybieram! - powiedziałam z trudem.

- Ah tak!? WON! - krzyknął jednoznacznie i zaczął warczeć.

- Jeszcze tego pożałujesz... - szepnęłam oddalając się.

***

I tak właśnie rozpoczęła się moja podróż... Wyrzucana przez ojczyma zaczęłam iść... Przed siebie! Nie widziałam innej drogi, nie było powrotu. Jak Eron się dowie, to skopie Wild'owi dupę...

***

Wędrowałam tak przez kilka tygodni. W sumie to straciłam rachubę czasu, więc nie wiem ile minęło. Idąc przez nieznane mi tereny, dostrzegłam ogromny zamek na dziwnej górze. Spojrzałam na swoje skrzydło, "Czy dam radę tam podlecieć?" - pomyślałam spoglądając jeszcze raz na budowlę. 

- Raz kozie śmierć! - powiedziałam do siebie i powoli wzniosłam się w powietrze. 

O dziwo rana nie bolała tak jak wcześniej, ale coś jeszcze zostało... Lecąc do zamku starałam się utrzymać równowagę, co było trudne w moim wykonaniu. Będąc już na odpowiedniej wysokości, stanęłam niepewnie na ziemi. Rozglądnęłam się, nie dostrzegłam nikogo oprócz... Dostrzegłam, że w moją stronę zaczyna się zbliżać jakaś bardzo ładna wadera. Wyglądała bardzo młodo i miała różowe futro. Chyba szła w moim kierunku, bo cały czas patrzyła na mnie...

<Aramisa?>

Powitajmy Elandiel

Zdj człowieka

Imię: Ponad 20 lat temu nazwano ją Elandiel. Mimo wszystko, czasem przedstawia się jako Miu lub Hanshi.
Wiek: Żyje już 4 wilcze lata. Zaś jako człowiek, przeżyła już 23 wiosny.
Płeć: Niewiasta.
Klan: Matka władała krwią, ojciec metalem. Mieszanka tych genów rzadko kiedy przychodziła na świat, bo kobietom z jej wioski z reguły nie udawało się donosić ciąży.
Hierarchia: Mieszkaniec.
Stanowisko: Upodobała sobie miejsce Strażniczki oraz Uzdrowicielki.
Moce:
► Zasklepianie ran. Potrafi ją zamknąć, jednak nie uzupełnia to utraconej krwi.
► Przywołanie ekwipunku jednym machnięciem dłoni. "Ekwipunek" czyli lekka, płytowa zbroja oraz: dwuręczny miecz, dwa sztylety, rapier LUB kuszę. Może przywołać tylko jedną broń jednocześnie.
► Stworzenie Krwistego Ostrza. Może je zrobić tylko po zranieniu się, z jej własnej krwi. Dotkliwie parzy każdego, kto nie jest jego właścicielem.
► Wstrzymanie bądź przywrócenie biegu krwi. Kosztuje ją to wiele energii, temu też tego nie używa. Poza tym, nauczyła się tej mocy niedawno i przez przypadek. To drugi powód.
► Władanie każdym rodzajem metalu. Jeśli ktoś zaatakował ją strzałą - potrafi zmienić jej tor lotu. Może również zatrzymać ostrze pędzące na nią, bądź stworzyć tarczę z resztek czyjejś broni.
► O dziwo, jej mocą jest również bezszelestne poruszanie się.
► Zmiana w człowieka.
Umiejętności: Miu jest wytrawną zielarką. Ponadto zna się na wyrobie broni oraz doskonale posługuje się niektórymi brońmi białymi. Potrafi również dość ładnie malować oraz śpiewać, jednak tego ostatniego prawie nigdy nie prezentuje. Zaś podczas pobytu w Elfiej Wiosce nauczyła się grać na Fletni Pana oraz skrzypcach.
○ Siła - 5
○ Zabójczość - 35
○ Wytrzymałość - 10
○ Inteligencja - 30
○ Zwinność - 20
Charakter: Zacznijmy od tego, że panna Elandiel to (tak trochę) introwertyczka. Nie przepada za towarzystwem obcych jej osób, więc rzadko kiedy można ją znaleźć w mieście. Zdecydowanie bardziej woli otoczenie lasów, gór czy mórz. Jak przystało na anielicę - jest cierpliwa, ale i ciekawa. A ciekawość, to przecież pierwszy stopień do piekła, prawda? Mimo wszystko stara się sprawiać dobre wrażenie. Zawsze grzecznie się przedstawia, nie zważając na to, jak bardzo zdenerwowała ją druga osoba. Wskazuje to na jej inteligencję. Nie zniża się do poziomu osoby, która krytykuje ją za jej plecami. Kieruje się tym, aby o swoich wrogach mówić dobrze, bądź nie mówić wcale. Podobno to ich najbardziej rozjusza. Potrafi uczyć się na własnych błędach, i jak każdy człowiek - trochę ich popełniła. Zdarza jej się działać intuicyjnie, co nie zawsze jest przemyślane. Można by rzec, że jest lekką indywidualistką. Lojalna w stosunku do przyjaciół. Zawsze stara się im pomóc, nawet jeśli ceną za ów pomoc byłoby jej życie. Zdarza jej się nawet brać za nich odpowiedzialność, co niektórzy mogą potwierdzić. Odważna. Proszę jednak nie mylić z głupotą, czy szpanem. Racjonalistka, która mimo wszystko lubi czasem pobujać w obłokach. Ojciec uważał, że jest ona patriotką. Nikt nie usłyszał z jej ust złego słowa na temat jej kraju. Jednak jej zdecydowaną wadą jest niesprawiedliwość, co uniemożliwia jej bycie dobrym zastępcom przywódcy. Nie lubi ranić uczuć innych. Może się pochwalić tym, że nigdy nie doprowadziła kogoś do płaczu. Ale do wściekłości owszem. Jeśli się zdenerwuje, zaczyna pyskować i być chamska. Zna bardzo dużo ripost, temu jej przyjaciele z nią nie zaczynają. Nie waha się, gdy trzeba krzyknąć, by udowodnić swoją rację. Czy te cechy się wzajemnie wykluczają? Być może. I co z tego?
Cechy szczególne: Na jej ciele znajduje się wiele blizn. W ciele wilka ukryte są pod gęstym, ciemnym futrem. Zaś gdy przybierze postać człowieka, zmieniają one położenie. Najbardziej widoczna jest ta na górnej wardze oraz lewym łuku brwiowym. Ponadto, na plecach są dwie, skrzyżowane ze sobą. Ostatnia (i chyba największa) znajduje się na prawym boku dziewczyny. Zaczyna się pod piersią, biegnie przez żebra i kończy się na biodrach.
Status: Jeszcze nikt nie zdobył chłodnego serca tej niewiasty.
Liri: 100
Korony: 5
Lubi: Zimę | Chłód | Jazdę na łyżwach | Śnieg | Ćwiczenie fechtunku i strzelania | Spacery | Zachód i wschód słońca | Astronomię | Mitologię | Towarzystwo zaufanych przyjaciół | Miętę | Konwalie | Konewki | Sowy | Oglądanie filmów | Książki | Prawdomówność
Nie lubi: Infantylności | Kłamstwa | Cynizmu | Zadufanych ludzi.
Głos: Porcelain Black - One Woman Army
Rodzina:
► Ojciec - Dimitr | Zawód - Kowal | Stan - Martwy.
► Matka - Selena | Zawód - Guślarka | Stan - Martwa.
Historia: Wojna. Starałam się wypchnąć rodziców z domu, jednak się nie udało. Ojciec przyjął śmiertelny cios na siebie, po czym padł martwy na dębową podłogę w kuchni. Matka zasłoniła mnie własnym ciałem i kazała uciekać. Nie chciałam się zgodzić, więc wypchnęła mnie z niego brutalnie. Wypadając zza drzwi, upadłam, niefortunnie skręcając kostkę. Oni byli ostatnimi żywymi. Teraz nie miałabym nawet czego tu szukać. Powietrze rozdarł jej krzyk i śmiech żołnierza wrogiej mi armii. Nie ukrywałam łez. Nie miałam na to siły. Po prostu biegłam przed siebie, nie chcąc myśleć o śmierci tak bliskich mi osób. Jednak nie dawało mi to spokoju. Pogrążona w melancholii nie zauważyłam ciemnowłosego mężczyzny. Spojrzałam na niego, przestając bezmyślnie wlepiać wzrok w ziemię i bąknęłam ciche "przepraszam", przełykając łzy. Przed nim kroczyła blondyna o inteligentnych oczach. Obydwoje się odwrócili w moją stronę. Jedno z nich, teraz nie wiem już które, spytało o to, co się stało. Ja jednak uparcie milczałam. Nie chciałam, aby ktoś mówił mi to głupie "ojej, współczuję" albo "moje kondolencje". To nic nie poprawiało, a tylko denerwowało. Kobieta po pewnym czasie zaczęła opowiadać o miejscu, w którym przypadkiem się znalazłam. Po słowach "może zechciałabyś dołączyć?" skinęłam głową. I w ten sposób zaczęłam pisać na nowo swoją historię. Jako panna, której zna się tylko imię.
Autor: Diffidentiae

od Oriona CD Haze

Wadera wyglądała jakby prowadziła w myślach jakąś dyskusję, większość spotkałem takie przypadki które umysłowo prowadziły rozmowę z demonami. Zaniepokoiło mnie to troszkę
Ale mam nadzieję, że to tylko moje przeczucia... gdy poszliśmy do zamku gdzie w moim pokoju siedziała moja ukochana kuzynka, zamknęliśmy się w oddzielnym pokoju. Pstryknąłem i nagle zza rogu wyłonił się długi pergamin i pióro kruka, bardzo lubiłem ten kolor, tą czerń...
Przyfrunął też kałamarz z niebieskim atramentem. Musiałem się zmienić chwilowo w człowieka i ona też to uczyniła, zwróciła uwagę na tatuaż otaczający moje oko...
-Masz na imię Haze, wiek... na moje oko... 2,6...
-2,7... na ludzkie 20- poprawiła wadera
-No dobra,-burknąłem i naskrobałem piórem informacje na pergaminie- klan?
-Cień i Krew, z domieszką Iluzji
Naskrobałem kilka zdań w pergaminie i krzyżykiem kazałem jej się tam podpisać, zostawiłem swój piękny podpis xD... pstryk!!! pergamin sam zwinął się i wraz z kałamarzem i piórem odleciały zza róg pokoju
Klasnąłem głośno
-Więc... Haze, witam cię serdecznie
-Dziękuję serdecznie, a teraz proszę, żeby pokazać mi, gdzie granica, muszę dołączyć do mojej ekipy
-Na południu-rzekłem szybko
Kiwnęła wadera i zmieniona w wilka wyszła z pokoju i na pożegnanie pomachała, odwzajemniłem czyn.

<Haze?>