Od Haze cd. Aramisy

- Okay. I tak nie mam nic do roboty. - mruknęłam. Czułam, jak wąż zaciska się mocniej na mojej ręce. Czyżby się denerwował? - Mogę ją zabić?
- Jeżeli sytuacja będzie tego wymagała...
- Wiadomo. Bez specjalnego powodu nie atakuję.
- W każdym razie, musicie być ostrożni. Mogą zaatakować was tam w każdej chwili...
- To już jest u mnie norma. - Wtrąciłam. - Zresztą, wszędzie mogą wyskoczyć, nawet na waszych terenach.  Swoją drogą... Dlaczego padło na mnie? Są przecież łowcy i strażnicy.  Wiesz o mnie tylko tyle, ile inni. Imię, stanowisko i ewentualnie wiek. Nie masz pojęcia, kim jestem i czy wolno mi ufać.
- Nie mamy  innego wyjścia. - Wzruszyła ramionami.
- A kiedy...
Gwałtownie zatrzymałam Zefira. Cienista łania podbiegła do naszych koni.
- Zaczęli polowanie. - Mruknęłam, wysłuchując jeleniowatej. Potem bez słów przekazałam lejce Aramisie, rozwiając skrzydła. Wzniosłam się ponad gałęzie i rozejrzałam. Stado biegnące w naszą stronę pokazało, gdzie znajduje się człowiek. Zleciałam na dół.
- Jest blisko, tylko tyle jestem w stanie powiedzieć. - fuknęłam, dosiadając ogiera i w parę sekund przyśpieszając do galopu.

< Ara? Wenus bracus xd >

Od Aramisy CD. Amiszy

- Jasne. Uważam, że dam radę ci pomóc. Chodź ze mną, przejdziemy w jakieś bardziej dogodne miejsce do nauki.
Przemieniłam się we wilka i ruszyłam w kierunku wejścia do wnętrza Zamku. Amisza podreptała za mną. Pokonałyśmy kilka klatek schodowych i korytarzy, aż dotarłyśmy do obszernego pomieszczenia wypełnionego najróżniejszymi książkami - do zamkowej biblioteki. Wzięłam z regałów kilka pozycji i przeszłam przez nieduże drzwi do znacznie mniejszego pokoju. Stał tam stary stolik i dwa krzesła, a na jednej ze ścian wisiało olbrzymie, choć pęknięte z jednego boku lustro.
- Tutaj będziemy ćwiczyć - poinformowałam towarzyszkę, odkładając książki na stolik. - Stań przed lustrem.
Wilczyca szybko spełniła moje polecenie.
- Dobrze, a teraz zamknij oczy i wyobraź sobie siebie jako człowiek - powiedziałam. - Ważne jest, aby obie postacie były dość podobne, wtedy powinno pójść prościej.
- Zrobione - szepnęła Amisza, nie otwierając oczu.
- A teraz wyobraź sobie, że przemieniasz się z jednej postaci w drugą.
<Amisza?>

Od Aramisy CD. Haze

- Haze! Haze! - wołałam, podjeżdżając do dziewczyny. Spojrzała ona w moją stronę, nieco zdziwiona i podniosła się z kucek. Szukałam jej od pewnego czasu. Jakiś szlachcic z Miasta właśnie urządził sobie konne polowanie z bronią, więc na chwilę obecną przejażdżki nie były zbyt bezpieczne. I oczywiście jegomość powiadomił mnie o tym tuż po wyjeździe Haze, na pół godziny przed rozpoczęciem wydarzenia.
- Coś się stało? - zapytała dziewczyna.
- W okolicy odbywa się polowanie, więc musisz przerwać przejażdżkę. Wybacz, ale w ostatniej chwili mnie o tym poinformowano. No i mam jeszcze dla ciebie zadanie - odpowiedziałam i przyjrzałam się krytycznie płynącemu za Haze strumieniowi. - On tu był wcześniej?
- Nie-e... - mruknęła wymijająco dziewczyna. - Co to za zadanie?
- Wsiadaj na Zefira, opowiem ci w drodze.
Haze nie trzeba było dwa razy powtarzać. Szybko dosiadła konia i ruszyłyśmy szybkim stępem w kierunku Zamku.
- Przez jakiś czas przebywała tu wilczyca imieniem Sara - zaczęłam.
- Kojarzę. Spotkałyśmy się dzień czy dwa temu. Dziwnie się zachowywała i twierdziła, że śmierdzę.
- Cóż, ja nic nie czuję. W każdym razie Amisza również doniosła o jej dziwnym zachowaniu. Sara zniknęła i słuch po niej zaginął. Problem tkwi w tym, że z kimś się kontaktowała i mamy przypuszczenia, że być może jest szpiegiem. Mówisz, że kiedy ją widziałaś?
- Wczoraj lub przedwczoraj. Szła na północ.
- Na północ... Jest tam jedno stado, walczące od lat o tereny z ludźmi. Nie ma między nami konfliktu, ale do dobrych przyjaciół również nie należymy... Na północ... To bardzo pomoże... Jak już wspominałam, uważamy, że Sara może być jakimś szpiegiem. Z racji, iż własnych szpiegów jeszcze nie mamy, chcę powierzyć tobie zadanie śledzenia tej wadery. Polecą z tobą dwaj lotni informatorzy, przez których na bieżąco będziesz przekazywać mi informacje. Co ty na to?
<Haze?>

Od Sary ,, Odejście ze śladami "

 Z dedykacją do Haze ...

Od Sary ,, Odejście ze śladami "

Amisza mnie trochę wnerwiała. Nie podobało mi się tutaj. No i w tedy.... na drugi dzień coś mnie dźgnęło i poszłam pozwiedzać okolicę. No i w tedy... wyskoczyła wadera. Chociaż według mnie mogła by się wykąpać.
- Witam szanowną panią... dokąd się szanowna pani wybiera? - warknęła wadera. Serio. Mogła by się wykąpać. Nie wyglądała na pięknisię ale chyba wiedziała, że po zjedzeniu jelenia wręcz NALEŻY coś zrobić z krwią? W sumie.... mogła bym ją zamienić w tą złotą rybkę. Nie męczyły by ją w tedy pchły... Miała skrzydła.... czyli też może mieć malarię albo coś innego. W sumie ładnie wyglądała na pierwszy rzut oka ale jednak smród był wręcz NIEZIEMSKI.
- czy.... mogła byś... no wiesz. Iść się zanurzyć w rzece? - spytała odwracając głowę razem z nosem... Wadera wyglądała na zaskoczoną i wkurzoną.
- Ty... słuchaj. Nie masz żadnych praw na tych terenach.
- Mam.
- Nie masz.
- Oczywiście, że mam.
- A to niby jakim prawem!?
- Takim, że do tego królestwa nie należę. Nie jestem zobowiązana do waszych zasad. A i serio... może udzielić Ci kilka rad co do higieny osobistej? - Wadera się jeszcze bardziej wkurzyła i w ten sposób pomogła mi odczytać jej umysł.
- Haze.... czy ty się złościsz? - spytałam niewinnie. Wadera była chyba zaskoczona, ze znam jej imię.
- Skąd ty....
- Emmm... tak jakoś. No. A teraz muszę iść puki się jeszcze nie zatr.... spóźniłam. - powiedziałam omijając waderę, a gdy tylko to zrobiłam zaczęłam biec w stronę północy. Znałam tamte tereny. Była tam inna wataha w której miałam nadzieję się zatrzymać.
- Ej! Stój! - wrzasnęła wadera wzlatując w powietrze. Po kilkunastu metrach powaliła mnie na ziemię. Obie wylądowałyśmy parę metrów dalej. Widać było, ze uraziło ją to, ze mówiłam o higienie. Próbowała mnie ugryźć w szyję ale zadrapała ją w oko. Hazel zaskomlała a ja ja odepchnęłam i przeteleportowałam się 1 km dalej i wskoczyłam do najbliższego stawu odpływając.
< To moje ostatnie op. Sorry, ze tyle o higienie gadałam ale Haze chciała mnie jak coś zabić. Wyprzedziłam ją ale inaczej >

Od Haka CD. Aramisy

Powaliłem zakradającego się do mnie mężczyznę. Jednak wrogowie nadal dzielnie walczyli, dwoje uzbrojonych w miecze bandytów rzuciło się na mnie, ale odparłem ich atak swoim ostrzem. Mężczyźni padli na ziemię oszołomieni, a ja zająłem się następnymi zbirami. Czasem któregoś zraniłem, czasem tylko ogłuszyłem. Cały czas miałem oko na Księżniczkę, która równie dobrze walczyła. Nagle jeden z bandytów wyjął łuk i wycelował we mnie broń jednak nie zrobiło to na mnie wielkiego wrażenia. Lecąca szczała wydała głośny świst i może by mnie trafiła, ale złapałem ją i zmiażdżyłem z uśmieszkiem.

- Słabo...-Skomentowałem i ruszyłem na łucznika.
Lubiłem walczyć, a szczególnie adrenalinę związaną z tym wszystkim. Nawet małe potknięcie się mogło zakończyć twój żywot.
Po dłuższej walce, w końcu pokonaliśmy wszystkich wrogów i zasłużyliśmy na odpoczynek. Oczywiście to było nic, w porównaniu z prawdziwą wojną, ale niektórzy opadali z sił po przygodach z ostatnich kilku dni.
- Musimy kogoś wysłać do zamku by przysłali strażników.-Odezwała się Księżniczka.
Fio zgłosiła się i uzyskała zgodę od Aramisy, dziewczyna ruszyła odnaleźć konia, a ja podszedłem do siedzącej na kamieniu Księżniczki.
- Jesteś cała?-Spytałem kucając przy niej, obserwując przy tym leżących na ziemi nieprzytomnych bandytów.
- Taa...-Mruknęła i rozciągnęła się.-W końcu ich złapaliśmy.
- I pobiliśmy...-Dodałem z lekkim uśmiechem, a dziewczyna się zaśmiała.
~~*~~
Po tym jak zjawiła się spora grupa strażników, wróciliśmy wszyscy do zamku. Ja udałem się do komnaty, a Księżniczka wraz z braćmi udała się chyba do jadalni by tam coś zjeść i porozmawiać. Ja nie miałem na nic ochoty. Wolałem się zdrzemnąć na wyrku i na chwilę zapomnieć o wszystkim. No i kiedy spałem sobie już dobre trzy godziny, rozległo się pukanie do drzwi. Otworzyłem oczy i przetarłem je kilka razy, następnie wstałem z łóżka i otworzyłem drzwi.

< Księżniczko? :) >

Ogłoszenie

Witam was wszystkich. Z tego co wiedzie ankieta na władcę zamknięta i nowym władcą jest Aramisa. Szczere i wysokie gratulacje dla Królowej Aramisy




KSIĄŻE ORION

Od Haze cd. Aramisy

– Dlaczego by nie?  – Wzruszyłam ramionami.
– Przygotujesz go sama czy...
– Poradzę sobie. – przerwałam jej.
***
Grzywa Zefira podskakiwała. Patrzyłam na nią, jednocześnie obserwując drogę. Już niemal zapomniałam, jak to jest wsiąść na konia.
Koń postawił uszy. Był wyraźnie zaciekawiony. Zwolniłam do stępua. Dróżkę przecinał strumień. Zmarszczyłam brwi. Nie było go wcześniej...
W wodzie przemknęło coś. To coś, było ciemne i długie. Zrobiło to tak nagle, że Zefir próbował stanąć dęba. Pochyliłam się do przodu. Znowu stanął na czterech nogach, ale uszy i chrapy go zdradzały.
- Oj, przecież jesteś dzielny... No dawaj, do przodu. - Szepnęłam, głaszcząc ogiera.
Westchnęłam. Nie pójdzie dalej. Nie ma co liczyć. Zsiadłam i oplatając wokół ręki wodze, kucnęłam przy rzeczce. Postukałam patykiem w taflę. No chodź tu...
Za piątym razem  to coś zatopiło zęby w drewnie. Szybko je wyjęłam. Wąż. Ale jaki piękny...
- Aha? - Mruknęłam pod nosem.
~ Wypuść mnie! Obiecuję, że cię nie ugryzę! - Zaczął się wydzierać.
Przez chwilę miałam problem, by zorientować się kto to. Obstawiałam demona, ale ten głośno zaprzeczył. Zmrużyłam oczy, patrząc na zwierzę. Tak. To on gada.
- Obiecujesz?
~ Tak!
Odczepiłam gałązkę od kłów.
- Poczekaj. To ty zrobiłeś ten strumień? - Mruknęłam, kiedy wił się w mojej dłoni.
~ Tia. Piękny, no nie?
- Nie możesz ich tworzyć wszędzie. To zakłóciłoby porządek na brzegach rzek.
~ Oj tam...
Obejrzałam tęczowe łuski zwierzaka. Był piękny. Całość dopełniły jego zielone oczy, jak szmaragdy.
- Chwila. Czy ja z tobą gadam? - Uświadomiłam sobie, gdy już miałam go wypuścić.
~ Tsa... - Wyskoczył z mojej ręki.
Zefir, który pochylił łeb na naszą wysokość, teraz gwałtownie odskoczył.
- A może masz ochotę mi potowarzyszyć? - zapytałam. Wąż wystawił głowę znad wody.
~ Że co?
- No... - Zawahałam się- Czasami nudzę się kiedy nie mam zleceń... A sympatię do węży zdobyłam dawno...
~ Hm... Ok, ale tylko dlatego, by nie próbowali mnie zabić. - fuknął.


< Ara? Ni mam pomysła co dalej xd >

od Oriona Władza cz 2

Sokół który wylądował na moim ramieniu zatrzepotał wesoło skrzydłami, chlastając mnie po twarzy...
Masując twarz, spojrzałem na nóżkę ptaka, miał przywiązaną do niej list. To za pewne od Rubena
ale musiałem się upewnić. Wyjąłem list i na do widzenia dałem sokołowi ziarenko ryżu. To był jego przysmak. Rozwiązałem list i zacząłem czytać
Myliłem się, to nie od Rubena tylko od Aramisy

" Kuzynie chciałabym cię widzieć na północnych pustkowiach, mamy towarzystwo ze strony innego królestwa. Resztę opowiem ci po przybyciu"

To nie brzmiał jak żart. Skrawek papieru schowałem do kieszeni i w postaci wilka szybko dobiegłem w wyznaczone mi miejsce spotkania. Kiedy (w postaci człowieka) podszedłem do kuzynki i czterech tajemniczych osobników. Szczerze po raz pierwszy ich widzę
- Żądamy abyście odeszli z tego...
- Ale wy nie macie prawa niczego żądać...
- Wy dzikusy nie macie prawa, a nas właśnie nas prawo chroni- przerwał i wypowiedział się tajemniczy
- Skąd to przypuszczenie, że jesteśmy dzikusami?
- A to, że w futrzane wilki zmieniać się potraficie, odmieńcy
- A my się jakoś nie wtrącamy w wasze przemiany, nie przemiany, gusty i nie gusty, po prostu macie spokój to dajcie i nam
- Poza tym, na mapie nie jest w ogóle napisane że, te tereny w ogóle do kogoś należą
- Gówno prawda, te ziemie to rdzenne włości naszych rodziców, wy tępe młoty, omyłkowo nazywane człowiekiem!!!
- Orion daj na wstrzymanie, spokój- uspokoiła mnie kuzynka- A panów żegnamy
- O nie...
- Już, radzę wam wynoście się stąd, kimkolwiek jesteście, nie napinajcie mojej cierpliwości- zacisnąłem zęby
- Ten osobnik jest groźny!!!- oburzył się jeden z nich- Trzeba ich stąd usunąć!
- Oczywiście, nie mamy zamiaru trzymać kogoś takiego jak wy
- Za kogo się uważacie, jesteśmy suwerennym królestwem i mamy równe prawa, i teraz mam tylko jedno do powiedzenia- żegnam- powiedziała spokojnie Aramisa i wskazała ręką kierunek z którego przybyli. Oburzyli się, jeden splunął i odeszli
- Co za chamy, jak oni w ogóle śmiali się tu przychodzić i gadać nam, że to nie dla nas to ziemie!
Aramisa tylko poklepała mnie po plecach i razem poszliśmy na zamek aby złagodzić nerwy