Aramisa
poniedziałek, 31 października 2016
Od Aramisy CD. Haka
Niezbyt się przejęłam niezmiernie długim wykładem Haka. Może i było to niebezpieczne, ale na zamku też mogłam się zabić albo ktoś mógł mnie zabić. A tak... Przynajmniej oderwałam się od dworskiego życia. Dłuższa wycieczka z własnej woli raz na jakiś czas chyba jeszcze nikomu nie zaszkodziła, prawda?
*przenosimy się do aktualniejszych wydarzeń*
Otoczyliśmy ściganą grupkę, która najwidoczniej uznała, że nas wykiwała i że są bezpieczni. Błąd. I łatwiejsze zadanie dla nas. Wyczułam na sobie czyiś wzrok i spojrzałam w bok. Stał tam Hak i patrzył na mnie wyczekująco. Czyżby oczekiwał rozkazu? Cóż... Przepełniona euforią nie miałam zbytnio pomysłów - jedynie atak. Cóż... Może i mieli przewagę liczebną, ale my po mojej stronie byli najlepsi obywatele Królestwa i element zaskoczenia.
- Atak - stwierdziłam.
- Atak? Tak po prostu? - zdziwił się Hak.
- Musisz jej wybaczyć - wtrącił się Rhine, podchodząc do nas. - Przejadła się cukierkami.
- Słyszałam - mruknęłam z uśmiechem.
- Bo miałaś słyszeć - oznajmił brat. - Atakujemy?
- A jak myślisz? - zapytałam i dobyłam miecza. Wyszłam z kryjówki i zaczęłam zbiegać po zboczu. Usłyszałam za plecami głos Dextera:
- Ona naprawdę przesadziła z cukrem.
Zaskoczeni obozujący zwrócili głowy w moją stronę, a wtedy od drugiej strony zaatakowali Fio, Vivian i Will. Zaraz dołączyli do nas pozostali. Początkowo planowałam po prostu ich obezwładnić i związać, ale grupka wyciągnęła broń i zaczęła stawiać opór. Zajęłam się walką z jakimś mężczyzną, który chyba był przekonany, że z łatwością wygra. Przez pierwsze kilka chwil starałam się sprawiać wrażenie niewprawionej we walce, jednak szybko rozwiałam to wrażenie. Po pół minucie zraniłam przeciwnika w ramię i wytrąciłam mu miecz z ręki. Złapałam broń i odwróciłam się, szybko oceniając sytuację. Część z moich towarzyszy walczyła z jednym przeciwnikiem, ale Rhine, Hak i Will z dwoma jednocześnie. Dostrzegłam jednak kolejnych dwóch, tym razem zaczajonych nieopodal, mężczyzn. Szeptali między sobą, chyba coś o łapaniu i "Grzmiącej Bestii". Nie dali mi jednak czasu na namyślenie się, gdyż opuścili kryjówkę i zaczęli zakradać się od tyłu do Haka. Jeden z nich miał właśnie wbić w niego ostrze od tyłu, gdy zablokowałam jego cios mieczem. Skupiłam uwagę na dalszej walce i umknął mi pewien szczegół - drugi z mężczyzn. Na szczęście Hak powalił go na ziemię.
<Hak?>
*przenosimy się do aktualniejszych wydarzeń*
Otoczyliśmy ściganą grupkę, która najwidoczniej uznała, że nas wykiwała i że są bezpieczni. Błąd. I łatwiejsze zadanie dla nas. Wyczułam na sobie czyiś wzrok i spojrzałam w bok. Stał tam Hak i patrzył na mnie wyczekująco. Czyżby oczekiwał rozkazu? Cóż... Przepełniona euforią nie miałam zbytnio pomysłów - jedynie atak. Cóż... Może i mieli przewagę liczebną, ale my po mojej stronie byli najlepsi obywatele Królestwa i element zaskoczenia.
- Atak - stwierdziłam.
- Atak? Tak po prostu? - zdziwił się Hak.
- Musisz jej wybaczyć - wtrącił się Rhine, podchodząc do nas. - Przejadła się cukierkami.
- Słyszałam - mruknęłam z uśmiechem.
- Bo miałaś słyszeć - oznajmił brat. - Atakujemy?
- A jak myślisz? - zapytałam i dobyłam miecza. Wyszłam z kryjówki i zaczęłam zbiegać po zboczu. Usłyszałam za plecami głos Dextera:
- Ona naprawdę przesadziła z cukrem.
Zaskoczeni obozujący zwrócili głowy w moją stronę, a wtedy od drugiej strony zaatakowali Fio, Vivian i Will. Zaraz dołączyli do nas pozostali. Początkowo planowałam po prostu ich obezwładnić i związać, ale grupka wyciągnęła broń i zaczęła stawiać opór. Zajęłam się walką z jakimś mężczyzną, który chyba był przekonany, że z łatwością wygra. Przez pierwsze kilka chwil starałam się sprawiać wrażenie niewprawionej we walce, jednak szybko rozwiałam to wrażenie. Po pół minucie zraniłam przeciwnika w ramię i wytrąciłam mu miecz z ręki. Złapałam broń i odwróciłam się, szybko oceniając sytuację. Część z moich towarzyszy walczyła z jednym przeciwnikiem, ale Rhine, Hak i Will z dwoma jednocześnie. Dostrzegłam jednak kolejnych dwóch, tym razem zaczajonych nieopodal, mężczyzn. Szeptali między sobą, chyba coś o łapaniu i "Grzmiącej Bestii". Nie dali mi jednak czasu na namyślenie się, gdyż opuścili kryjówkę i zaczęli zakradać się od tyłu do Haka. Jeden z nich miał właśnie wbić w niego ostrze od tyłu, gdy zablokowałam jego cios mieczem. Skupiłam uwagę na dalszej walce i umknął mi pewien szczegół - drugi z mężczyzn. Na szczęście Hak powalił go na ziemię.
<Hak?>
od Amiszy cd Noah
Ten zboczeniec rzucił się na mnie i chce mnie zgwałcić, o nie... nie pozwolę mu na to.
Może i wyglądam na łatwą i słabą waderę, ale on nie wie czegoś o mnie.
Jakimś cudem zrzuciłam go z siebie. Grota była odpowiednio duża. Zmieniłam się w dużego smoka
-Co, jak to!!!- warknął Noah
-No co jest, nie masz już na mnie ochoty?
Swoją wielką łapą złapałam Noaha, ustawiłam nad swoim pyskiem, którym rozwarłam szeroko
-Co ty kur*a robisz?!
-Zjem cię...
-Nie, nie proszę, nie
-Widzisz, role się odwróciły, teraz ty błagaj mnie o litość-zaśmiałam się
Złapałam go za ogon i jednym rzutem Noah walnął w ścianę
Otworzyłam ciężkie wrota, byłam smokiem więc miałam dużo sił.
-Astalawista
Zaśmiałam się. Ale chociaż z drugiej strony nigdy nie robiłam tego z demonem. Zawróciłam i wzięłam Noaha ze sobą i wystrzeliłam w górę
-Co ty znowu robisz!!
-Zobaczysz
Wylądowałam w jakimś lesie i wylądowaliśmy, zmieniłam się w wilczycę
-Dalej masz na mnie ochotę?
-Taak, ale nie chciałaś
-Ale teraz chcę, ciekawa jestem jak to jest z demonem
<Noah?> Jak chcesz
Może i wyglądam na łatwą i słabą waderę, ale on nie wie czegoś o mnie.
Jakimś cudem zrzuciłam go z siebie. Grota była odpowiednio duża. Zmieniłam się w dużego smoka
-Co, jak to!!!- warknął Noah
-No co jest, nie masz już na mnie ochoty?
Swoją wielką łapą złapałam Noaha, ustawiłam nad swoim pyskiem, którym rozwarłam szeroko
-Co ty kur*a robisz?!
-Zjem cię...
-Nie, nie proszę, nie
-Widzisz, role się odwróciły, teraz ty błagaj mnie o litość-zaśmiałam się
Złapałam go za ogon i jednym rzutem Noah walnął w ścianę
Otworzyłam ciężkie wrota, byłam smokiem więc miałam dużo sił.
-Astalawista
Zaśmiałam się. Ale chociaż z drugiej strony nigdy nie robiłam tego z demonem. Zawróciłam i wzięłam Noaha ze sobą i wystrzeliłam w górę
-Co ty znowu robisz!!
-Zobaczysz
Wylądowałam w jakimś lesie i wylądowaliśmy, zmieniłam się w wilczycę
-Dalej masz na mnie ochotę?
-Taak, ale nie chciałaś
-Ale teraz chcę, ciekawa jestem jak to jest z demonem
<Noah?> Jak chcesz
od Noaha cd Amisza
To małe cus wciągnęło mnie do wody i nie chciało abym wyszedł.
Popatrzyłem na nią niemal morderczym spojrzeniem po czym złapałem i
zacząłem lekko podtapiać.
-Idioto !!
Pościłem ją a ona zaśmiała się moja mina była genialna.
W sumie to zrobiłem się głodny wyszedłem z wody a ona za mną.
-Chcesz iśc do mnie ?-spytałem
-Mogę ?
-Tak ..
Poszliśmy więc do mnie kiedy weszła wrota się zamknęły obejrzała się za siebie i przełknęła głośno ślinę.
-Em one muszą być zamknięte ?
-Tak nie chce nieproszonych gości-odpowiedziałem
Dotarliśmy do mojego "pokoju"
-Głodna ?
-Tak ..
Dałem jej kawał świeżego mięsa baraniny. Zjadłem trochę ale nie wiele
-Najadłaś się ?
-Tak ..
-To dobrze nie lubie pustych ofiar-oblizałem się i skoczyłem na nia
-Co ty robisz ? Noah !! żartujesz sobie
-Nie .. -mruknąłem pokładając się na niej
-Wiesz co najpierw zrobię ?
-Proszę nic mi nie rób ..
-Zgwałcę a potem zjem twoją duszę ..
-Nie proszę ..
-Chyba,że oddasz mi się z dobrej woli to oszczędzę Ci życie ..-uśmiechnąłem się
<Amisza>
-Idioto !!
Pościłem ją a ona zaśmiała się moja mina była genialna.
W sumie to zrobiłem się głodny wyszedłem z wody a ona za mną.
-Chcesz iśc do mnie ?-spytałem
-Mogę ?
-Tak ..
Poszliśmy więc do mnie kiedy weszła wrota się zamknęły obejrzała się za siebie i przełknęła głośno ślinę.
-Em one muszą być zamknięte ?
-Tak nie chce nieproszonych gości-odpowiedziałem
Dotarliśmy do mojego "pokoju"
-Głodna ?
-Tak ..
Dałem jej kawał świeżego mięsa baraniny. Zjadłem trochę ale nie wiele
-Najadłaś się ?
-Tak ..
-To dobrze nie lubie pustych ofiar-oblizałem się i skoczyłem na nia
-Co ty robisz ? Noah !! żartujesz sobie
-Nie .. -mruknąłem pokładając się na niej
-Wiesz co najpierw zrobię ?
-Proszę nic mi nie rób ..
-Zgwałcę a potem zjem twoją duszę ..
-Nie proszę ..
-Chyba,że oddasz mi się z dobrej woli to oszczędzę Ci życie ..-uśmiechnąłem się
<Amisza>
niedziela, 30 października 2016
Od Haka - Tajemnica Jeźdźca Widmo
Miałem dzisiaj wolne, więc postanowiłem pójść do biblioteki. Niedługo miał się odbyć festyn i wszyscy byli zabiegani, ale nie ja. Wszedłem do pustego pomieszczenia i od razu skierowałem się w stronę regałów z książkami. Zacząłem przeszukiwać różne księgi, ale żadna z nich nie była na tyle interesująca, by przykuć moją uwagę. Nagle dostrzegłem bardzo starą księgę i sięgnąłem po nią. Tytuł był zakurzony, więc przetarłem dłonią skórzaną okładkę.
- "Legendy"...-Wymruczałem, otwierając gdzieś na środku.- "Jeździec Widmo"... To może być ciekawe...
Zacząłem czytać tę oto legendę i muszę stwierdzić, że mnie to wciągnęło.
"Tego dnia każdy z nas dobrze się bawił na festynie, zapominając o wszelkich problemach. Jednak każde z nas miało dziwne przeczucie, że coś się zaraz wydarzy. I nie myliliśmy się. Nagle wszystkie latarnie w mieście zgasły i zapanowała cisza... Taka cisza, że słyszałem przyspieszone bicie serca mężczyzny stojącego obok... Jednak tą ciszę przerwał przerażający krzyk kobiety. Wszyscy spojrzeliśmy w stronę dziewczyny, która cała trzęsąca się pokazywała palcem wydobywającą się zewsząd mgłę. Ta mgła była tylko przykrywką, dal poruszającej się w ciemności postacie. Wszyscy zbiliśmy się w ciasną kupkę, oczekując co będzie dalej. Usłyszeliśmy rżenie czarnego jak noc rumaka, który powolnym krokiem wyłonił się za gęstej mgły. Zasiadała go tajemnicza postać, całą jej ciało okrywała ciemna peleryna. Od razu dostałem gęsiej skórki i cofnąłem się, depcząc przy tym komuś po stopie. Postać przemówiła mrocznym głosem i oznajmiła nam, że jest młodzieńcem niesłusznie ukaranym przez władze karą śmierci... Ostrzegł nas, że jeszcze powróci. Kiedy nagle zniknął, światła ponownie zaczęły oświetlać miasto, ale nikt już nie chciał świętować... Wszyscy przestraszeni wrócili do domów... Przez następne kilka lat nikt nie śnił, by ponownie urządzić festyn. Byliśmy zbyt przerażeni, by zrobić krok do przodu... By przezwyciężyć strach... Jednak naukowcy wiele razy podejmowali się rozwiązania zagadki tajemniczego jeźdźca... Lecz po jakimś czasie to wydarzenie stało się tylko legendą, w którą nikt nie uwierzy..."
Odłożyłem księgę na miejsce, a moją głowę zaprzątały nielogiczne myśli, związane z tym całym jeźdźcem...
Eh... Trudno... Pójdę zobaczyć, czy nie potrzebują pomocy do przygotowania festynu...
~~*~~
Nie miałem zamiaru bawić się jak wszyscy wokół mnie. Miałem zadanie, by chronić Księżniczkę i Księcia, którzy również przybyli na to widowisko. Impreza dopiero się rozkręcała, ale już było widać zadowolenie na twarzach mieszkańców. Niepewnie spojrzałem w stronę Księżniczki, która rozmawiała ze swoim kuzynem. Nie wiem czemu, ale cały czas miałem dziwne przeczucie, że zaraz stąd zniknie... Pokręciłem głową, by pozbyć się pesymistycznych myśli. Nagle podeszła do mnie trójka dzieciaków przebranych za jakieś potwory.
- Daaa Pan cukierka?-Odezwała się dziewczynka i wraz z dwoma chłopcami podsunęła mi pod nos koszyk.
Dyskretnie zajrzałem do koszyka, gdzie leżały jakieś niezbyt dobre słodycze...
- Obawiam się, że nie mam żadnych przy sobie...-Na ich twarzach pojawiło się rozczarowanie.- Ale mam to...-Wyciągnąłem z kieszeni garść złotych monet i wręczyłem każdemu po kilka.
Przynajmniej teraz będą sobie mogły kupić jakieś dobre słodycze albo coś innego...
- Dziękujemy!-Odpowiedziały chórkiem i odeszły w podskokach.
Uśmiechnąłem się pod nosem i oparłem się o pobliską latarnie. Nagle podeszła do mnie Aramisa.
- Jak tam festyn?-Uśmiechnęła się do mnie.
- Jak dla mnie to może być...-Odwzajemniłem gest.-Słyszałaś może o legendzie Tajemniczego Jeźdźca?
- Hmm...-Zamyśliła się, a po chwili niepewnie dodała.- Coś kojarzę, ale nie za bardzo...
- Rozumiem...-Westchnąłem.- Nie zbierasz cukierków?
- Nie jestem dzieckiem!-Oburzyła się.
- Naprawdę?-Zaśmiałem się.
- Palant...-Mruknęła pod nosem. Spojrzałem w stronę ciemnej uliczki.
Jakiś dwóch pijanych mężczyzn, zaczynało się bić.
- Zaraz wracam...-Odparłem, podążają w stronę pijaczków.
Podszedłem do nich i spojrzałem na nich od stóp do głów.
- Ej Panowie proszę się nie bić, kiedy dama patrzy...-Wskazałem w miejsce gdzie powinna stać Księżniczka.
- Ale tam nikogo nie ma...-Spojrzeli na mnie jak na idiotę.
Obejrzałem się gwałtownie za siebie.
- Rzeczywiście... Co?!-Zignorowałem mężczyzn i wróciłem na miejsce, gdzie przed chwilą rozmawiałem z Księżniczką.- Gdzie ona jest?!
Trochę się tym zaniepokoiłem, ale po chwili stwierdziłem, że pewnie wróciła do Księcia. Westchnąłem i ruszyłem powoli w stronę wielkiej grupy mieszkańców. Niektórzy tańczyli, inni pili, a jeszcze inni pokazywali jakieś sztuczki... Już chciałem znaleźć Księcia, lecz wszystkie światła zgasły...
Co jest? Awaria czy co?
Ludzie zaczęli coś między sobą rozmawiać, jednak wszyscy zamilkli, kiedy pojawiła się dziwna, gęsta mgła... Kiedy reszta zaczynała panikować, ja starałem się znaleźć Księcia i Księżniczkę, jednak znalazłem tylko Oriona... Nagły stukot kopyt zmusił mnie, bym spojrzał co się dzieje dookoła. Czarny rumak pędził w stronę mieszkańców, którzy skupili się w wielką grupkę. Koń zarżał i zahamował gwałtownie. Dopiero teraz zauważyłem siedzącego na nim jeźdźca w czarnym odzieniu, a za nim siedzącą postać...
No chyba żartujecie... To niemożliwe, żeby to był on...
- Mam waszą Księżniczkę!-Odezwał się zachrypniętym głosem.
Że co kur*a?!
- Zabiję ją, żeby moja zemsta się dopełniła!
Zagryzłem wargę i analizowałem wszystko po kolei. Ta postać siedząca za nim... To Aramisa?!
Zacząłem się przepychać przez tłum, w stronę tajemniczej postaci. Jednak ta widząc mnie, wycofała konia i popędziła go.
- Czekaj!-Krzyknąłem za nim, dalej próbując wydostać się z tego tłumu.
Lecz po koniu został tylko unoszący się kurz. Światła znowu zaczęły świecić. Zatrzymałem się i przez chwilę miałem w głowie pustkę, jednak szybko się ogarnąłem i zacząłem obmyślać już swój mały plan. Poinformowałem Księcia, że powinniśmy się zbierać, na co on przytaknął głową, trochę dalej tym wszystkim zaskoczony. Wróciliśmy do zamku, gdzie odstawiłem Oriona do komnaty, a ja sam osiodłałem konia i ruszyłem w ciemny las...
~~*~~
Koń szedł powoli, a ja analizowałem wszystko, począwszy od legendy, aż do dzisiejszych wydarzeń.
Gdzie ona może być? Coś mi tu nie pasuje... Ale co?
Poczułem się obserwowany, więc pospieszyłem konia, który ruszył do kłusa.
W legendzie chyba nie było mowy o zemście...
Nagle wyjechałem na niewielką polankę.
- Nie mogę przecież jeździć w kółko...-Szepnąłem i zszedłem z wierzchowca. Usiadłem na dużym kamieniu i oparłem głowę na dłoni. Poczułem nagły chłód i zadrżałem z tego powodu.
Muszę ją znaleźć...
Spojrzałem na idealnie czyste niebo i gwiazdy delikatnie świecące na nim. Znalazłem z przyzwyczajenia kilka gwiazdozbiorów i zamknąłem oczy. Wokół mnie zerwał się silny wiatr, który przywołałem. Zawsze się odprężałem, kiedy wiał wiatr to przypominało mi kim jestem... Skąd pochodzę...
- Jesteś Grzmiącą Bestią?-Odezwała się tajemnicza postać.
Ścisnąłem drugą dłonią broń i zerwałem się na równe nogi.
- Kim jesteś?-Rozejrzałem się dookoła, ale nikogo nie było... Tylko koń, ja i ciemność...
Zmarszczyłem brwi i wyostrzyłem wszystkie zmysły.
- Jestem tylko duchem przeszłości...-Postać szepnęła.
Mgła pojawiła się i na polanę wkroczył czarny koń i jeździec...
- Gdzie jest Księżniczka?!-Już chciałem się na niego rzucić, jednak on uciszył mnie gestem.
- To nie byłem ja...
- A kto?!
- Ktoś, kto się pode mnie podszywa...
Otworzyłem szeroko oczy.
- Czyli jesteś duchem?-Mój ton złagodniał.
- Tak...
Czyli duchy istnieją... A może to on mnie oszukuje?
- Skąd mam wiedzieć, że mówisz prawdę i jesteś duchem?-Uniosłem jedną brew.
- W takim razie...-Czarna postać wyciągnęła do mnie rękę.-Dotknij i się przekonaj...
Podszedłem niepewnie i dotknąłem jego dłoni, która się rozpłynęła. Przez chwilę stałem w miejscu, ale nagły ból głowy zmusił mnie do cofnięcia się do tyłu. Przed moimi oczami zaczęły przelatywać różne scenki z życia pewnego młodzieńca. Od samych narodzin, aż do śmierci...
- Czy to...-Spojrzałem na jeźdźca.
- Tak... Moje wspomnienia...
- Dobra... Czyli wróciłeś by dokonać zemsty?
- Nie... Już dawno ją dokonałem...
- Więc co tu robisz?
- Sam nie wiem... Zapewne mam jeszcze coś do zrobienia, ale nie wiem co...
- W takim razie pomóż mi!-Wyprostowałem się i czekałem na jego odpowiedź.
Przez chwilę milczał, ale w końcu odpowiedział:
- Pomogę ci... Jedź za mną!
Wsiadłem szybko mojego wierzchowca i podążyłem galopem za młodzieńcem, który po chwili wraz z koniem zmienił się w czarnego kruka.
~~*~~
Kruk doprowadził mnie do niewielkiej chatki stojącej głęboko w lesie.
- To tu?-Przykucnąłem za krzakiem.
- Tak to tu...-Ptak usiadł mi na ramieniu.
- W takim razie czas zacząć imprezę...
Wstałem i po cichu zakradłem się pod drzwi chatki. Nie było słychać żadnych rozmów ani światła się nie paliły...
Walnąłem bronią w drzwi, które rozwaliły się w drobny mak.
Wpadłem do środka i rozejrzałem się po ciemnym pomieszczeniu. W kącie zauważyłem leżącą nieprzytomną Księżniczkę... Od razu do niej podbiegłem i uwolniłem od krępujących lin.
- Księżniczko... Obudź się...-Szturchałem ją lekko.
- Gdzie ja jestem?-Wymruczała, otwierając oczy.
- Już jest wszystko dobrze...-Wziąłem ją na ręce.
Już chciałem wychodzić, ale nagle do środka wszedł mężczyzna. W jednej chwili dostałem białej gorączki. Facet widząc mnie, cofnął się krok do tyłu i uciekł...
Serio?
- Nie gonisz go?-Odezwał się mój towarzysz.
- Niee...-Uśmiechnąłem się pod nosem.- I tak daleko nie ucieknie...
Kruk zaskrzeczał. Przez resztę drogi Księżniczka spała. Jak dotarliśmy do zamku, odniosłem ją do komnaty i złożyłem raport Księciu. Po zakończonym zadaniu wraz z moim nowym towarzyszem wróciłem do swojego pokoju.
- Może zdradzisz mi swoje imię?-Odezwałem się, siadając na łóżku i zerkając na ptaka siedzącego na moim ramieniu.
- Sanguis... (z łac. krew)
- Ładne imię...-Uśmiechnąłem się.- No więc San... Może odpoczniemy trochę?
Kruk skinął głową i usiadł na jednej z półek, po czym usiadł, zamykając oczy, ja również się położyłem i zasnąłem.
Tano dostałem wiadomość, że porywacz został pojmany i wszystko jest już w porządku.
- San! Chodź, idziemy!-Pogoniłem towarzysza.
- Gdzie?
- Jak to gdzie... Idziemy pilnować porządku...
Ptak usiadł na moim ramieniu. Czas festynu minął i znowu nastał czas pracy.
- "Legendy"...-Wymruczałem, otwierając gdzieś na środku.- "Jeździec Widmo"... To może być ciekawe...
Zacząłem czytać tę oto legendę i muszę stwierdzić, że mnie to wciągnęło.
"Tego dnia każdy z nas dobrze się bawił na festynie, zapominając o wszelkich problemach. Jednak każde z nas miało dziwne przeczucie, że coś się zaraz wydarzy. I nie myliliśmy się. Nagle wszystkie latarnie w mieście zgasły i zapanowała cisza... Taka cisza, że słyszałem przyspieszone bicie serca mężczyzny stojącego obok... Jednak tą ciszę przerwał przerażający krzyk kobiety. Wszyscy spojrzeliśmy w stronę dziewczyny, która cała trzęsąca się pokazywała palcem wydobywającą się zewsząd mgłę. Ta mgła była tylko przykrywką, dal poruszającej się w ciemności postacie. Wszyscy zbiliśmy się w ciasną kupkę, oczekując co będzie dalej. Usłyszeliśmy rżenie czarnego jak noc rumaka, który powolnym krokiem wyłonił się za gęstej mgły. Zasiadała go tajemnicza postać, całą jej ciało okrywała ciemna peleryna. Od razu dostałem gęsiej skórki i cofnąłem się, depcząc przy tym komuś po stopie. Postać przemówiła mrocznym głosem i oznajmiła nam, że jest młodzieńcem niesłusznie ukaranym przez władze karą śmierci... Ostrzegł nas, że jeszcze powróci. Kiedy nagle zniknął, światła ponownie zaczęły oświetlać miasto, ale nikt już nie chciał świętować... Wszyscy przestraszeni wrócili do domów... Przez następne kilka lat nikt nie śnił, by ponownie urządzić festyn. Byliśmy zbyt przerażeni, by zrobić krok do przodu... By przezwyciężyć strach... Jednak naukowcy wiele razy podejmowali się rozwiązania zagadki tajemniczego jeźdźca... Lecz po jakimś czasie to wydarzenie stało się tylko legendą, w którą nikt nie uwierzy..."
Odłożyłem księgę na miejsce, a moją głowę zaprzątały nielogiczne myśli, związane z tym całym jeźdźcem...
Eh... Trudno... Pójdę zobaczyć, czy nie potrzebują pomocy do przygotowania festynu...
~~*~~
Nie miałem zamiaru bawić się jak wszyscy wokół mnie. Miałem zadanie, by chronić Księżniczkę i Księcia, którzy również przybyli na to widowisko. Impreza dopiero się rozkręcała, ale już było widać zadowolenie na twarzach mieszkańców. Niepewnie spojrzałem w stronę Księżniczki, która rozmawiała ze swoim kuzynem. Nie wiem czemu, ale cały czas miałem dziwne przeczucie, że zaraz stąd zniknie... Pokręciłem głową, by pozbyć się pesymistycznych myśli. Nagle podeszła do mnie trójka dzieciaków przebranych za jakieś potwory.
- Daaa Pan cukierka?-Odezwała się dziewczynka i wraz z dwoma chłopcami podsunęła mi pod nos koszyk.
Dyskretnie zajrzałem do koszyka, gdzie leżały jakieś niezbyt dobre słodycze...
- Obawiam się, że nie mam żadnych przy sobie...-Na ich twarzach pojawiło się rozczarowanie.- Ale mam to...-Wyciągnąłem z kieszeni garść złotych monet i wręczyłem każdemu po kilka.
Przynajmniej teraz będą sobie mogły kupić jakieś dobre słodycze albo coś innego...
- Dziękujemy!-Odpowiedziały chórkiem i odeszły w podskokach.
Uśmiechnąłem się pod nosem i oparłem się o pobliską latarnie. Nagle podeszła do mnie Aramisa.
- Jak tam festyn?-Uśmiechnęła się do mnie.
- Jak dla mnie to może być...-Odwzajemniłem gest.-Słyszałaś może o legendzie Tajemniczego Jeźdźca?
- Hmm...-Zamyśliła się, a po chwili niepewnie dodała.- Coś kojarzę, ale nie za bardzo...
- Rozumiem...-Westchnąłem.- Nie zbierasz cukierków?
- Nie jestem dzieckiem!-Oburzyła się.
- Naprawdę?-Zaśmiałem się.
- Palant...-Mruknęła pod nosem. Spojrzałem w stronę ciemnej uliczki.
Jakiś dwóch pijanych mężczyzn, zaczynało się bić.
- Zaraz wracam...-Odparłem, podążają w stronę pijaczków.
Podszedłem do nich i spojrzałem na nich od stóp do głów.
- Ej Panowie proszę się nie bić, kiedy dama patrzy...-Wskazałem w miejsce gdzie powinna stać Księżniczka.
- Ale tam nikogo nie ma...-Spojrzeli na mnie jak na idiotę.
Obejrzałem się gwałtownie za siebie.
- Rzeczywiście... Co?!-Zignorowałem mężczyzn i wróciłem na miejsce, gdzie przed chwilą rozmawiałem z Księżniczką.- Gdzie ona jest?!
Trochę się tym zaniepokoiłem, ale po chwili stwierdziłem, że pewnie wróciła do Księcia. Westchnąłem i ruszyłem powoli w stronę wielkiej grupy mieszkańców. Niektórzy tańczyli, inni pili, a jeszcze inni pokazywali jakieś sztuczki... Już chciałem znaleźć Księcia, lecz wszystkie światła zgasły...
Co jest? Awaria czy co?
Ludzie zaczęli coś między sobą rozmawiać, jednak wszyscy zamilkli, kiedy pojawiła się dziwna, gęsta mgła... Kiedy reszta zaczynała panikować, ja starałem się znaleźć Księcia i Księżniczkę, jednak znalazłem tylko Oriona... Nagły stukot kopyt zmusił mnie, bym spojrzał co się dzieje dookoła. Czarny rumak pędził w stronę mieszkańców, którzy skupili się w wielką grupkę. Koń zarżał i zahamował gwałtownie. Dopiero teraz zauważyłem siedzącego na nim jeźdźca w czarnym odzieniu, a za nim siedzącą postać...
No chyba żartujecie... To niemożliwe, żeby to był on...
- Mam waszą Księżniczkę!-Odezwał się zachrypniętym głosem.
Że co kur*a?!
- Zabiję ją, żeby moja zemsta się dopełniła!
Zagryzłem wargę i analizowałem wszystko po kolei. Ta postać siedząca za nim... To Aramisa?!
Zacząłem się przepychać przez tłum, w stronę tajemniczej postaci. Jednak ta widząc mnie, wycofała konia i popędziła go.
- Czekaj!-Krzyknąłem za nim, dalej próbując wydostać się z tego tłumu.
Lecz po koniu został tylko unoszący się kurz. Światła znowu zaczęły świecić. Zatrzymałem się i przez chwilę miałem w głowie pustkę, jednak szybko się ogarnąłem i zacząłem obmyślać już swój mały plan. Poinformowałem Księcia, że powinniśmy się zbierać, na co on przytaknął głową, trochę dalej tym wszystkim zaskoczony. Wróciliśmy do zamku, gdzie odstawiłem Oriona do komnaty, a ja sam osiodłałem konia i ruszyłem w ciemny las...
~~*~~
Koń szedł powoli, a ja analizowałem wszystko, począwszy od legendy, aż do dzisiejszych wydarzeń.
Gdzie ona może być? Coś mi tu nie pasuje... Ale co?
Poczułem się obserwowany, więc pospieszyłem konia, który ruszył do kłusa.
W legendzie chyba nie było mowy o zemście...
Nagle wyjechałem na niewielką polankę.
- Nie mogę przecież jeździć w kółko...-Szepnąłem i zszedłem z wierzchowca. Usiadłem na dużym kamieniu i oparłem głowę na dłoni. Poczułem nagły chłód i zadrżałem z tego powodu.
Muszę ją znaleźć...
Spojrzałem na idealnie czyste niebo i gwiazdy delikatnie świecące na nim. Znalazłem z przyzwyczajenia kilka gwiazdozbiorów i zamknąłem oczy. Wokół mnie zerwał się silny wiatr, który przywołałem. Zawsze się odprężałem, kiedy wiał wiatr to przypominało mi kim jestem... Skąd pochodzę...
- Jesteś Grzmiącą Bestią?-Odezwała się tajemnicza postać.
Ścisnąłem drugą dłonią broń i zerwałem się na równe nogi.
- Kim jesteś?-Rozejrzałem się dookoła, ale nikogo nie było... Tylko koń, ja i ciemność...
Zmarszczyłem brwi i wyostrzyłem wszystkie zmysły.
- Jestem tylko duchem przeszłości...-Postać szepnęła.
Mgła pojawiła się i na polanę wkroczył czarny koń i jeździec...
- Gdzie jest Księżniczka?!-Już chciałem się na niego rzucić, jednak on uciszył mnie gestem.
- To nie byłem ja...
- A kto?!
- Ktoś, kto się pode mnie podszywa...
Otworzyłem szeroko oczy.
- Czyli jesteś duchem?-Mój ton złagodniał.
- Tak...
Czyli duchy istnieją... A może to on mnie oszukuje?
- Skąd mam wiedzieć, że mówisz prawdę i jesteś duchem?-Uniosłem jedną brew.
- W takim razie...-Czarna postać wyciągnęła do mnie rękę.-Dotknij i się przekonaj...
Podszedłem niepewnie i dotknąłem jego dłoni, która się rozpłynęła. Przez chwilę stałem w miejscu, ale nagły ból głowy zmusił mnie do cofnięcia się do tyłu. Przed moimi oczami zaczęły przelatywać różne scenki z życia pewnego młodzieńca. Od samych narodzin, aż do śmierci...
- Czy to...-Spojrzałem na jeźdźca.
- Tak... Moje wspomnienia...
- Dobra... Czyli wróciłeś by dokonać zemsty?
- Nie... Już dawno ją dokonałem...
- Więc co tu robisz?
- Sam nie wiem... Zapewne mam jeszcze coś do zrobienia, ale nie wiem co...
- W takim razie pomóż mi!-Wyprostowałem się i czekałem na jego odpowiedź.
Przez chwilę milczał, ale w końcu odpowiedział:
- Pomogę ci... Jedź za mną!
Wsiadłem szybko mojego wierzchowca i podążyłem galopem za młodzieńcem, który po chwili wraz z koniem zmienił się w czarnego kruka.
~~*~~
Kruk doprowadził mnie do niewielkiej chatki stojącej głęboko w lesie.
- To tu?-Przykucnąłem za krzakiem.
- Tak to tu...-Ptak usiadł mi na ramieniu.
- W takim razie czas zacząć imprezę...
Wstałem i po cichu zakradłem się pod drzwi chatki. Nie było słychać żadnych rozmów ani światła się nie paliły...
Walnąłem bronią w drzwi, które rozwaliły się w drobny mak.
Wpadłem do środka i rozejrzałem się po ciemnym pomieszczeniu. W kącie zauważyłem leżącą nieprzytomną Księżniczkę... Od razu do niej podbiegłem i uwolniłem od krępujących lin.
- Księżniczko... Obudź się...-Szturchałem ją lekko.
- Gdzie ja jestem?-Wymruczała, otwierając oczy.
- Już jest wszystko dobrze...-Wziąłem ją na ręce.
Już chciałem wychodzić, ale nagle do środka wszedł mężczyzna. W jednej chwili dostałem białej gorączki. Facet widząc mnie, cofnął się krok do tyłu i uciekł...
Serio?
- Nie gonisz go?-Odezwał się mój towarzysz.
- Niee...-Uśmiechnąłem się pod nosem.- I tak daleko nie ucieknie...
Kruk zaskrzeczał. Przez resztę drogi Księżniczka spała. Jak dotarliśmy do zamku, odniosłem ją do komnaty i złożyłem raport Księciu. Po zakończonym zadaniu wraz z moim nowym towarzyszem wróciłem do swojego pokoju.
- Może zdradzisz mi swoje imię?-Odezwałem się, siadając na łóżku i zerkając na ptaka siedzącego na moim ramieniu.
- Sanguis... (z łac. krew)
- Ładne imię...-Uśmiechnąłem się.- No więc San... Może odpoczniemy trochę?
Kruk skinął głową i usiadł na jednej z półek, po czym usiadł, zamykając oczy, ja również się położyłem i zasnąłem.
Tano dostałem wiadomość, że porywacz został pojmany i wszystko jest już w porządku.
- San! Chodź, idziemy!-Pogoniłem towarzysza.
- Gdzie?
- Jak to gdzie... Idziemy pilnować porządku...
Ptak usiadł na moim ramieniu. Czas festynu minął i znowu nastał czas pracy.
sobota, 29 października 2016
Asteria
Imię: Asteria
Wiek: 3 lata ,na ludzkie 19 lat
Płeć: Wadera - samica
Klan: Kosmosu,Eteru
Hierarchia: mieszkaniec
Stanowisko/a : Mag/Alchemik
Moce: Asteria włada magią kosmosu i eteru.
*Eterowa zbroja - Asteria robi z rąk krzyż,staje w lekkim rozkroku,przymyka oczy szepcząc pod nosem zaklęcie a wokół niej tworzy się osłaniające pole magnetyczne które nie przepuści żadnej materii
*Przeklęty pocisk - Asteria pstryka palcami i nagle w dłoni materializuje jej się bazuka.Pociski stworzone są z czarnej materii,potrafią zniszczyć wszystko.
*Flavius Dagaris - Asteria wzbija się w powietrze i wdycha wszelkie istniejące pierwiastki wszechświata.To najpotężniejsza broń która potrafi zniszczyć całą planetę.Wymaga poświęcenia całej many co oznacza nieodwracalną śmierć.
*Fortuna experientis : Asteria może władać czyimś lub swoim losem,budować jego fabułę.Na razie udaje jej się zapanować tylko nad czyimś snem.
*Cricitius magnaterius : Asteria potrafi zapanować nad czyimiś uczuciami ale również wpływać na czyjąś postawę życiową (pesymista,optymista,realista) lub moralność (dobry,zły,pośredni).Chwyty psychologiczne.
*Zmiana pory dnia : Asteria potrafi zmieniać zachód słońca we wschód,noc w dzień itd.
*Asteria poprzez odpowiednie wybicie tupaniem rytmu,potrafi układać na nieboskłonie gwiazdy w konstelacje jakie tylko chce,zmienia ich położenie.
Umiejętności:
*umie nieźle szkicować
*Out of body experience
*dobrze biega oraz lewituje w przestrzeni
*potrafi grać na skrzypcach
*Siła 10 pkt
*Zabójczość 20 pkt
*Wytrzymałość 20 pkt
*Inteligencja 30 pkt
*Zwinność 20 pkt
Charakter: Nie ufa nikomu.Trudno łapie język z kimkolwiek.Jest obojętnie nastawiona do życia,neutralna dla każdego póki jej nie wkurzy.Jest nerwowa,często wpada w furię.Nie raz nie potrafi zapanować nad swoimi uczuciami.Nie lubi wtrącać się do czyiś spraw,czyjegoś życia.Nieprzywiązuje sie do nikogo,boi się że zostanie zraniona.Nie wierzy w sprawiedliwość.
Cechy szczególne: blizna na udzie po walce z ojcem,naszyjnik z gwiazdą,galaktyczne oczy
Status: Wątpi w prawdziwą miłość
Liri: 100
Korony: 5
Lubi: róże,literaturę,spać,jesienne lub wiosenne długie spacery
Nie lubi: Boi się skorpionów,węży - wszystkiego co jadowite.Brzydzi się kłamstwem,nie lubi happy endów,monotonii.
Głos: https://www.youtube.com/watch?v=LWE6rwKCC80
Rodzina: Ojciec - Dather(nekromanta),Matka - Beritra(władała czasem) brat Nitro (władca zmarłych)
Historia:Urodziła się w pełnej,kochającej rodzinie.Gdy miała 10 lat,ojciec po powrocie z niebezpiecznej misji,ugryziony przez demona,zaślepiony nową maximą,przeszedł na ciemną stronę.Zabijał,zdradził swoją żonę,wygnał całą rodzinę ze swojego domostwa.Matka wielce załamana,w depresji cięła się.Próbowała popełnić samobójstwo lecz jej syn,zawsze ją od tego powstrzymywał.Asteria widziała cierpienie matki,co zdruzgotało jej psychikę.Postanowiła z bratem zemścić się na znienawidzonym basiorze,zamierzali go zabić gdyż nie zasługiwał na to by żyć.Niestety,jak to bywa Nitro zmanipulowany przeszedł na stronę ojca i z jego rozkazu musiał zabić Asterie.Wbiegła ona do krwawego lasu.Potknęła się i ze zranioną łapą nie mogła dalej biec.Nitro dogonił ją.Gdy już miał zadać ostateczny cios,w oczach Asterii coś dziwnie zabłyszczało,ten opanował się i darował jej życie.Młoda wadera nie wiedziała gdzie się znajduje.Nie potrafiła wrócić do matki,błądziła po najróżniejszych terenach,miastach pod postacią człowieka.Gdy zdobyła pełnoletność,uzyskała unikalne moce których opanować nauczył ją wędrowny szaman.
Autor: Inferno-Queen
czwartek, 27 października 2016
Od Haka CD. Aramisy
Co to ma wszystko znaczyć?! Lily okazała się być Księżniczką, a tamte basiory jej braćmi?! Aramisa podeszła do braci i zaczęła im opatrywać rany, a ja usiadłem na krawędzi półki skalnej.
Czemu mi nie powiedziała? Przecież takie wyprawy są niebezpieczne!
- Hak? Co jest?-Usłyszałem głos Księżniczki, która najwyraźniej skończyła swoją robotę.
Spojrzałem na nią zły.
- Czemu mi nie powiedziałaś?!-Wybuchłem, dalej patrząc na nią surowo.
- Jesteś zły?-Cofnęła się krok do tyłu.
- A mam być zadowolony?!
Wadera zaśmiała się nerwowo.
- Czemu mi nie powiedziałaś?-Zniżyłem trochę ton.- Czy ty wiesz,, jakie to niebezpieczne?
- Oj przestań... Gadasz jak jakiś staruch...-Mruknęła.
- Słucham?-Na mojej głowie wyskoczyły żyły, a moja krew, aż się gotowała.
~~*~~
*Kilka godzin później*
- Teraz rozumiesz powagę sytuacji?
- Tak...-Mruknęła Aramisa, delikatnie kładąc uszy po sobie.
- Ej! Musimy ruszać!-Zawołała nas Fio.
Dołączyłem do niej bez słowa, jak i Księżniczka.
- Idziemy dalej?-Odezwałem się patrząc kątem oka na Aramisę, która dołączyła do braci.
- Tak...-Odpowiedziała Fio i powoli zaczęliśmy wracać na naszą poprzednią trasę.
~~*~~
Wspinaliśmy się kilka godzin, byłem do tego przyzwyczajony, ale reszta grupy chyba nie bardzo, no przynajmniej część z nich. Kiedy dotarliśmy na szczyt, rozejrzeliśmy się zdziwieni. Ani śladu żadnych namiotów, ani jakiegokolwiek śladu po bandytach.
- Zrobili nas w balona!-Jeden z basiorów kopnął pobliski kamień, który przeleciał z 5 metrów.
- Musimy tu zostać na noc...-Stwierdziłem.- A następnego dnia ruszymy dalej...
Grupa poparła mnie. Kiedy reszta zaczęła przygotowywać się na nocleg, ja rozejrzałem się czy nie ma tu żadnych śladów. Jednak nic nie znalazłem... Najwyraźniej tamte ślady były tylko zmyłką, a tak naprawdę ruszyli w zupełnie inną stronę.
Wróciłem do grupy gdzie paliło się już niewielkie ognisko, a wszyscy rozmawiali gwarno. Usiadłem trochę dalej od nich i oparłem się o duży kamień. Słońce już powoli chowało się, a na jego miejsce powolnie na niebo wkraczał księżyc. Przymknąłem powieki. Inni byli przemienieni w ludzi, więc również się przemieniłem. Nagle podeszła do mnie Księżniczka i usiadła koło mnie.
- Czego chcesz?-Zerknąłem na nią.
- A nic...-Mruknęła.- Chciałam tylko porozmawiać...
- A o czym?
- Emm...
- Idź lepiej spać...-Westchnąłem i pogłaskałem ją po głowie.
- Nie chce...
Złapałem ją za nos, na co zaczęła marudzić. Po chwili z obrażoną miną odeszła i dołączyła się do braci, którzy chyba właśnie szykowali się do spania. Dziewczyna była szczęśliwa, było to widać nawet z daleka. Uśmiechnąłem się na ten widok.
Wszyscy poszli spać, a ja dalej siedziałem w panującej już ciemności. Pilnowałem ogniska, które dawało jedyne światło, oprócz księżyca i gwiazd. Nagle usłyszałem bardzo ciche kroki. Chwyciłem odruchowo broń i kucnąłem nasłuchując. Do ogniska podeszło niewielkie zwierzątko, które zwróciło moją uwagę.
http://images6.fanpop.com/image/photos/39700000/Yona-of-Dawn-Ao-akatsuki-no-yona-39780327-245-245.gif
Westchnąłem. Wiewiórka przydreptała do mnie i wskoczyła mi na ramię.
- Co jest?-Spojrzałem na nią zdziwiony.
Zwierzę, schowało się w mojej kieszonce, gdzie zwinęło się w kłębek. Byłem tym trochę zaskoczony, no ale cóż... Oparłem się ponownie o kamień i ponownie wsłuchałem się w ciszę panującą dookoła... No w sumie nie do końca ciszę, bo ktoś zaczął chrapać...
~~*~~
Z samego rana zaczęliśmy wędrówkę, w drogę powrotną. Zeszło nam to sprawniej i szybciej.
Będąc już na dole, zaczęliśmy szukać jakiś innych śladów. Księżniczka znalazła jakieś za niewielkimi krzakami. Nie mając innego tropu ruszyliśmy za śladami. Szliśmy pieszo. Szedłem na końcu, więc dyskretnie wyciągnąłem z kieszeni wiewiórkę, która o dziwo jeszcze tam była. Zwierzak zaczął machać łapką, co było nawet słodkie.
https://lh3.googleusercontent.com/-5aODe_yQgBE/Vjv8dvvyp0I/AAAAAAAAAWc/cmMCmrVr4Yg/s426/http%25253A%25252F%25252F38.media.tumblr.com%25252F7f9bfe410b5c37fcccd058fbed796822%25252Ftumblr_nkgs8abyS01rvva9so1_250.gif
Schowałem szybko rudą kitę, kiedy Aramisa zerknęła w moją stronę. Ślady zaprowadziły nas do niewielkiej doliny. Płynęła tu rzeczka i z każdej strony były rośliny i kwiatki. Do naszych uszy doszły głośny śmiech.
- Ale ich zrobiliśmy w konia!-Rżał głośno jeden z mężczyzn zebranych przy wypalonym już ognisku.
Schowaliśmy się za krzakami i przemieszaliśmy się tak, aby zrobić krąg wokół nich, by nie mogli uciec.
- No! Pewnie będą tam szukali przez pół dnia śladów, których nie ma! A my czmychniemy sobie tak daleko, że już nigdy nas nie znajdą!
- Ucisz się...-Mruknął drugi i napił się wody z kubka.- Była z nimi Grzmiąca Bestia...
- Grzmiąca co?-Skrzywił się.
- Grzmiąca Bestia! Na pewno o niej słyszałeś!
- Ale to był na pewno on?
- Tak, na 100%, będziemy mieć problem jeśli nas znajdą...
Spojrzałem na Księżniczkę, czekając na jakikolwiek rozkaz.
< Księżniczko? c: >
Czemu mi nie powiedziała? Przecież takie wyprawy są niebezpieczne!
- Hak? Co jest?-Usłyszałem głos Księżniczki, która najwyraźniej skończyła swoją robotę.
Spojrzałem na nią zły.
- Czemu mi nie powiedziałaś?!-Wybuchłem, dalej patrząc na nią surowo.
- Jesteś zły?-Cofnęła się krok do tyłu.
- A mam być zadowolony?!
Wadera zaśmiała się nerwowo.
- Czemu mi nie powiedziałaś?-Zniżyłem trochę ton.- Czy ty wiesz,, jakie to niebezpieczne?
- Oj przestań... Gadasz jak jakiś staruch...-Mruknęła.
- Słucham?-Na mojej głowie wyskoczyły żyły, a moja krew, aż się gotowała.
~~*~~
*Kilka godzin później*
- Teraz rozumiesz powagę sytuacji?
- Tak...-Mruknęła Aramisa, delikatnie kładąc uszy po sobie.
- Ej! Musimy ruszać!-Zawołała nas Fio.
Dołączyłem do niej bez słowa, jak i Księżniczka.
- Idziemy dalej?-Odezwałem się patrząc kątem oka na Aramisę, która dołączyła do braci.
- Tak...-Odpowiedziała Fio i powoli zaczęliśmy wracać na naszą poprzednią trasę.
~~*~~
Wspinaliśmy się kilka godzin, byłem do tego przyzwyczajony, ale reszta grupy chyba nie bardzo, no przynajmniej część z nich. Kiedy dotarliśmy na szczyt, rozejrzeliśmy się zdziwieni. Ani śladu żadnych namiotów, ani jakiegokolwiek śladu po bandytach.
- Zrobili nas w balona!-Jeden z basiorów kopnął pobliski kamień, który przeleciał z 5 metrów.
- Musimy tu zostać na noc...-Stwierdziłem.- A następnego dnia ruszymy dalej...
Grupa poparła mnie. Kiedy reszta zaczęła przygotowywać się na nocleg, ja rozejrzałem się czy nie ma tu żadnych śladów. Jednak nic nie znalazłem... Najwyraźniej tamte ślady były tylko zmyłką, a tak naprawdę ruszyli w zupełnie inną stronę.
Wróciłem do grupy gdzie paliło się już niewielkie ognisko, a wszyscy rozmawiali gwarno. Usiadłem trochę dalej od nich i oparłem się o duży kamień. Słońce już powoli chowało się, a na jego miejsce powolnie na niebo wkraczał księżyc. Przymknąłem powieki. Inni byli przemienieni w ludzi, więc również się przemieniłem. Nagle podeszła do mnie Księżniczka i usiadła koło mnie.
- Czego chcesz?-Zerknąłem na nią.
- A nic...-Mruknęła.- Chciałam tylko porozmawiać...
- A o czym?
- Emm...
- Idź lepiej spać...-Westchnąłem i pogłaskałem ją po głowie.
- Nie chce...
Złapałem ją za nos, na co zaczęła marudzić. Po chwili z obrażoną miną odeszła i dołączyła się do braci, którzy chyba właśnie szykowali się do spania. Dziewczyna była szczęśliwa, było to widać nawet z daleka. Uśmiechnąłem się na ten widok.
Wszyscy poszli spać, a ja dalej siedziałem w panującej już ciemności. Pilnowałem ogniska, które dawało jedyne światło, oprócz księżyca i gwiazd. Nagle usłyszałem bardzo ciche kroki. Chwyciłem odruchowo broń i kucnąłem nasłuchując. Do ogniska podeszło niewielkie zwierzątko, które zwróciło moją uwagę.
http://images6.fanpop.com/image/photos/39700000/Yona-of-Dawn-Ao-akatsuki-no-yona-39780327-245-245.gif
Westchnąłem. Wiewiórka przydreptała do mnie i wskoczyła mi na ramię.
- Co jest?-Spojrzałem na nią zdziwiony.
Zwierzę, schowało się w mojej kieszonce, gdzie zwinęło się w kłębek. Byłem tym trochę zaskoczony, no ale cóż... Oparłem się ponownie o kamień i ponownie wsłuchałem się w ciszę panującą dookoła... No w sumie nie do końca ciszę, bo ktoś zaczął chrapać...
~~*~~
Z samego rana zaczęliśmy wędrówkę, w drogę powrotną. Zeszło nam to sprawniej i szybciej.
Będąc już na dole, zaczęliśmy szukać jakiś innych śladów. Księżniczka znalazła jakieś za niewielkimi krzakami. Nie mając innego tropu ruszyliśmy za śladami. Szliśmy pieszo. Szedłem na końcu, więc dyskretnie wyciągnąłem z kieszeni wiewiórkę, która o dziwo jeszcze tam była. Zwierzak zaczął machać łapką, co było nawet słodkie.
https://lh3.googleusercontent.com/-5aODe_yQgBE/Vjv8dvvyp0I/AAAAAAAAAWc/cmMCmrVr4Yg/s426/http%25253A%25252F%25252F38.media.tumblr.com%25252F7f9bfe410b5c37fcccd058fbed796822%25252Ftumblr_nkgs8abyS01rvva9so1_250.gif
Schowałem szybko rudą kitę, kiedy Aramisa zerknęła w moją stronę. Ślady zaprowadziły nas do niewielkiej doliny. Płynęła tu rzeczka i z każdej strony były rośliny i kwiatki. Do naszych uszy doszły głośny śmiech.
- Ale ich zrobiliśmy w konia!-Rżał głośno jeden z mężczyzn zebranych przy wypalonym już ognisku.
Schowaliśmy się za krzakami i przemieszaliśmy się tak, aby zrobić krąg wokół nich, by nie mogli uciec.
- No! Pewnie będą tam szukali przez pół dnia śladów, których nie ma! A my czmychniemy sobie tak daleko, że już nigdy nas nie znajdą!
- Ucisz się...-Mruknął drugi i napił się wody z kubka.- Była z nimi Grzmiąca Bestia...
- Grzmiąca co?-Skrzywił się.
- Grzmiąca Bestia! Na pewno o niej słyszałeś!
- Ale to był na pewno on?
- Tak, na 100%, będziemy mieć problem jeśli nas znajdą...
Spojrzałem na Księżniczkę, czekając na jakikolwiek rozkaz.
< Księżniczko? c: >
środa, 26 października 2016
Od Ezry CD. Aramisy
Zaczęłam pędem uciekać od wszystkich. Przystanęłam przy płocie, który zagradzał mi dalszą drogę ucieczki. Odetchnęłam z ulgą i zaczęła lustrować sytuację dookoła. Z tego co wywnioskowałam berkiem była teraz Seraphina. Klacz rozejrzała się dookoła, zatrzymując wzrok na mnie. Na jej pysku pojawił się lekki uśmiech. Zanim cokolwiek uczyniłam, koń ruszył w moją stronę. Zaczęłam się cała chichrać uciekając przed nią. Nagle klacz przeskoczyła nade mną i stanęła naprzeciwko. Popatrzyłam na nią ze zdziwieniem, a z moich ust wydobyło się ciche "Wow...". Seraphina dotknęła mnie czubkiem nosa i odbiegła pędem w stronę drugiego konia.
- Dobra, poddaję się! - krzyknęłam zmęczona, padając na ziemię.
Zanim zdążyłam cokolwiek zrobić, klacz podbiegła do mnie i zniżyła łeb ku mojej twarzy. Delikatnie pogłaskałam ją po pysku, po czym chwyciłam za szyję.
- A teraz pora do stajni - uśmiechnęłam się smutno.
Seraphina prychnęła z niechęcią. Jeszcze raz przejechałam palcami po jej łbie, po czym wstałam.
- Robi się ciemno, a nie chcę zostawić Cię na pastwę zimna i złodziei - klacz posłusznie ruszyła za mną.
Odwróciłam się jeszcze na moment w stronę Aramisy.
- Do jutra! - pomachałam dłonią i ruszyłam z koniem w stronę stajni.
<Aramisa?>
- Dobra, poddaję się! - krzyknęłam zmęczona, padając na ziemię.
Zanim zdążyłam cokolwiek zrobić, klacz podbiegła do mnie i zniżyła łeb ku mojej twarzy. Delikatnie pogłaskałam ją po pysku, po czym chwyciłam za szyję.
- A teraz pora do stajni - uśmiechnęłam się smutno.
Seraphina prychnęła z niechęcią. Jeszcze raz przejechałam palcami po jej łbie, po czym wstałam.
- Robi się ciemno, a nie chcę zostawić Cię na pastwę zimna i złodziei - klacz posłusznie ruszyła za mną.
Odwróciłam się jeszcze na moment w stronę Aramisy.
- Do jutra! - pomachałam dłonią i ruszyłam z koniem w stronę stajni.
<Aramisa?>
Subskrybuj:
Posty (Atom)