Od Haka CD. Aramisy

Co to ma wszystko znaczyć?! Lily okazała się być Księżniczką, a tamte basiory jej braćmi?! Aramisa podeszła do braci i zaczęła im opatrywać rany, a ja usiadłem na krawędzi półki skalnej.
Czemu mi nie powiedziała? Przecież takie wyprawy są niebezpieczne!
- Hak? Co jest?-Usłyszałem głos Księżniczki, która najwyraźniej skończyła swoją robotę.
Spojrzałem na nią zły.
- Czemu mi nie powiedziałaś?!-Wybuchłem, dalej patrząc na nią surowo.
- Jesteś zły?-Cofnęła się krok do tyłu.
- A mam być zadowolony?!
Wadera zaśmiała się nerwowo.
- Czemu mi nie powiedziałaś?-Zniżyłem trochę ton.- Czy ty wiesz,, jakie to niebezpieczne?
- Oj przestań... Gadasz jak jakiś staruch...-Mruknęła.
- Słucham?-Na mojej głowie wyskoczyły żyły, a moja krew, aż się gotowała.
~~*~~
*Kilka godzin później*
- Teraz rozumiesz powagę sytuacji?
- Tak...-Mruknęła Aramisa, delikatnie kładąc uszy po sobie.
- Ej! Musimy ruszać!-Zawołała nas Fio.
Dołączyłem do niej bez słowa, jak i Księżniczka.
- Idziemy dalej?-Odezwałem się patrząc kątem oka na Aramisę, która dołączyła do braci.
- Tak...-Odpowiedziała Fio i powoli zaczęliśmy wracać na naszą poprzednią trasę.
~~*~~
Wspinaliśmy się kilka godzin, byłem do tego przyzwyczajony, ale reszta grupy chyba nie bardzo, no przynajmniej część z nich. Kiedy dotarliśmy na szczyt, rozejrzeliśmy się zdziwieni. Ani śladu żadnych namiotów, ani jakiegokolwiek śladu po bandytach.
- Zrobili nas w balona!-Jeden z basiorów kopnął pobliski kamień, który przeleciał z 5 metrów.
- Musimy tu zostać na noc...-Stwierdziłem.- A następnego dnia ruszymy dalej...
Grupa poparła mnie. Kiedy reszta zaczęła przygotowywać się na nocleg, ja rozejrzałem się czy nie ma tu żadnych śladów. Jednak nic nie znalazłem... Najwyraźniej tamte ślady były tylko zmyłką, a tak naprawdę ruszyli w zupełnie inną stronę.
Wróciłem do grupy gdzie paliło się już niewielkie ognisko, a wszyscy rozmawiali gwarno. Usiadłem trochę dalej od nich i oparłem się o duży kamień. Słońce już powoli chowało się, a na jego miejsce powolnie na niebo wkraczał księżyc. Przymknąłem powieki. Inni byli przemienieni w ludzi, więc również się przemieniłem. Nagle podeszła do mnie Księżniczka i usiadła koło mnie.
- Czego chcesz?-Zerknąłem na nią.
- A nic...-Mruknęła.- Chciałam tylko porozmawiać...
- A o czym?
- Emm...
- Idź lepiej spać...-Westchnąłem i pogłaskałem ją po głowie.
- Nie chce...
Złapałem ją za nos, na co zaczęła marudzić. Po chwili z obrażoną miną odeszła i dołączyła się do braci, którzy chyba właśnie szykowali się do spania. Dziewczyna była szczęśliwa, było to widać nawet z daleka. Uśmiechnąłem się na ten widok.
Wszyscy poszli spać, a ja dalej siedziałem w panującej już ciemności. Pilnowałem ogniska, które dawało jedyne światło, oprócz księżyca i gwiazd. Nagle usłyszałem bardzo ciche kroki. Chwyciłem odruchowo broń i kucnąłem nasłuchując. Do ogniska podeszło niewielkie zwierzątko, które zwróciło moją uwagę.

http://images6.fanpop.com/image/photos/39700000/Yona-of-Dawn-Ao-akatsuki-no-yona-39780327-245-245.gif

Westchnąłem. Wiewiórka przydreptała do mnie i wskoczyła mi na ramię.
- Co jest?-Spojrzałem na nią zdziwiony.
Zwierzę, schowało się w mojej kieszonce, gdzie zwinęło się w kłębek. Byłem tym trochę zaskoczony, no ale cóż... Oparłem się ponownie o kamień i ponownie wsłuchałem się w ciszę panującą dookoła... No w sumie nie do końca ciszę, bo ktoś zaczął chrapać...
~~*~~
Z samego rana zaczęliśmy wędrówkę, w drogę powrotną. Zeszło nam to sprawniej i szybciej.
Będąc już na dole, zaczęliśmy szukać jakiś innych śladów. Księżniczka znalazła jakieś za niewielkimi krzakami. Nie mając innego tropu ruszyliśmy za śladami. Szliśmy pieszo. Szedłem na końcu, więc dyskretnie wyciągnąłem z kieszeni wiewiórkę, która o dziwo jeszcze tam była. Zwierzak zaczął machać łapką, co było nawet słodkie.

https://lh3.googleusercontent.com/-5aODe_yQgBE/Vjv8dvvyp0I/AAAAAAAAAWc/cmMCmrVr4Yg/s426/http%25253A%25252F%25252F38.media.tumblr.com%25252F7f9bfe410b5c37fcccd058fbed796822%25252Ftumblr_nkgs8abyS01rvva9so1_250.gif

Schowałem szybko rudą kitę, kiedy Aramisa zerknęła w moją stronę. Ślady zaprowadziły nas do niewielkiej doliny. Płynęła tu rzeczka i z każdej strony były rośliny i kwiatki. Do naszych uszy doszły głośny śmiech.
- Ale ich zrobiliśmy w konia!-Rżał głośno jeden z mężczyzn zebranych przy wypalonym już ognisku.
Schowaliśmy się za krzakami i przemieszaliśmy się tak, aby zrobić krąg wokół nich, by nie mogli uciec.
- No! Pewnie będą tam szukali przez pół dnia śladów, których nie ma! A my czmychniemy sobie tak daleko, że już nigdy nas nie znajdą!
- Ucisz się...-Mruknął drugi i napił się wody z kubka.- Była z nimi Grzmiąca Bestia...
- Grzmiąca co?-Skrzywił się.
- Grzmiąca Bestia! Na pewno o niej słyszałeś!
- Ale to był na pewno on?
- Tak, na 100%, będziemy mieć problem jeśli nas znajdą...
Spojrzałem na Księżniczkę, czekając na jakikolwiek rozkaz.


< Księżniczko? c: >

Od Ezry CD. Aramisy

Zaczęłam pędem uciekać od wszystkich. Przystanęłam przy płocie, który zagradzał mi dalszą drogę ucieczki. Odetchnęłam z ulgą i zaczęła lustrować sytuację dookoła. Z tego co wywnioskowałam berkiem była teraz Seraphina. Klacz rozejrzała się dookoła, zatrzymując wzrok na mnie. Na jej pysku pojawił się lekki uśmiech. Zanim cokolwiek uczyniłam, koń ruszył w moją stronę. Zaczęłam się cała chichrać uciekając przed nią. Nagle klacz przeskoczyła nade mną i stanęła naprzeciwko. Popatrzyłam na nią ze zdziwieniem, a z moich ust wydobyło się ciche "Wow...". Seraphina dotknęła mnie czubkiem nosa i odbiegła pędem w stronę drugiego konia.
- Dobra, poddaję się! - krzyknęłam zmęczona, padając na ziemię.
Zanim zdążyłam cokolwiek zrobić, klacz podbiegła do mnie i zniżyła łeb ku mojej twarzy. Delikatnie pogłaskałam ją po pysku, po czym chwyciłam za szyję.
- A teraz pora do stajni - uśmiechnęłam się smutno.
Seraphina prychnęła z niechęcią. Jeszcze raz przejechałam palcami po jej łbie, po czym wstałam.
- Robi się ciemno, a nie chcę zostawić Cię na pastwę zimna i złodziei - klacz posłusznie ruszyła za mną.
Odwróciłam się jeszcze na moment w stronę Aramisy.
- Do jutra! - pomachałam dłonią i ruszyłam z koniem w stronę stajni.
<Aramisa?>

Od Haze CD. Aramisy

- Z chęcią. Gdybym dostała pozwolenie na zabicie twojego kuzyna, też bym się ucieszyła, ale z tym tutaj mam jednak większe porachunki. - Mruknęłam.
Wyczarowałam parę cieni. Jeden pomógł mi zmienić się w człowieka, a reszta przetrzymywała chłopaka.
Karabin czy rozszarpanie...? Hm...
- Będą rozszarpywać cię bardzo powoli... - Mruknęłam po chwili namysłu, kucając przy Nico. - A już dobrze wiesz, jak potrafię nimi mordować. - Zachichotałam.
- Hazel... Orzeszku, nie zrobisz tego. - Uśmiechnął się drwiąco.
- Nie nazywaj mnie tak. - Warknęłam. - I zrobię.
~ Zabij go! - Nowy demon podsycał żądzę.
Zerknęłam na Aramisę, która najwyraźniej przysłuchiwała się dyskusji. Yh... Mógłby się przymknąć. Hazel jest słaba. Przestała istnieć. A inni nie myszą o niej wiedzieć.
- Nie zrobisz... - Zaczął, ale cienie zaczęły go rozrywać.
- Nigdy nie mów tego hybydzie wampira i demona. - zaczęłam się głośno śmiać, wstając. - Zabiłabym cię sama, ale już nie chcę wysuwać kłów. Obawiam się, że twoja krew byłaby niezbyt dobra.
Podeszłam do Zefira. Pogłaskałam go po chrapach, słuchając przytłumionych syków Nico. Mój tatuaż zaczął na przemian jarzyć się, to blednąć.
To co mi zrobił... Nadal mnie boli. Jednak nauczyłam się to ukrywać. Skoczę z klifu lub klasycznie się potnę, a ludzie nie będą wiedzieć dlaczego. Nie potrzebuję by ktoś o mnie pamiętał. Już miejsza o to, że "książę" szczelił mi w łeb i chciał, by Nico władował we mnie kilkanaście kulek...

< Ara? >

od Amiszy cd Sara

Wadera była dziwna, gdy chciałam ją o coś zapytać, odpowiadała głupio, że niby jest znikąd i jest nikim
czyli że, jest bez imienia
Ta wadera dziwna była bardzo dziwna.
Jednak wolałam ją zostawić skoro nie chce się przedstawić, ale jest na naszych terenach, no się nie godzi
żeby ktoś obcy kręcił się po terenach.
Więc postanowiłam że, przy niej zostanę aby nie zrobiła czegoś głupiego i szczeniackiego
Gdy dziwna wadera nie patrzyła, ciągle wysyłałam raporty to księżniczki i księcia o zachowaniu samicy.
A jej zachowanie było takie, że ciągle kręciła się przy źródle żywiołu jakim jest woda.
Inne wilki co tu były spojrzały na nią ze zdziwieniem, bo jej tu nigdy nie widzieli...
Jeden chciał się na nią rzucić, ale nastukałam mu do głowy żeby tego nie robił.
Wadera szła gdzie chciała, a ja jej tylko towarzyszyłam
-To powiesz kim jesteś i skąd pochodzisz?
-Nikim i znikąd-oznajmiła wadera tą starą wersję tekstu

<Sara?>

Od Aramisy CD. Haze

Wyszłam na kilkanaście minut ze stajni, musząc coś załatwić. Gdy wróciłam, spostrzegłam jakiegoś chłopaka. Odwrócił się w moją stronę.
- Nie było tu może Haze? Nigdzie nie mogę jej znaleźć.
Chciałam odpowiedzieć, jednak usłyszałam głos poszukiwanej przez przybysza wilczycy.
- Ara, uciekaj!
Twarz chłopaka zmieniła się.
- Obie będziecie... - zaczął, jednak w tej samej chwili kopnęła go w brzuch. Zgiął się w pół, a wtedy uderzyłam go z łokcia w nos. Coś chrupnęło i po twarzy chłopaka zaczęła lecieć krew. Ostrożnie minęłam i podeszłam do Haze, która wyjrzała z boksu Zefira.
- Kto to jest? - szepnęłam.
- Nico. On... On...
- Nie kończ - mruknęłam. Chłopak wyprostował się i otarł krew z twarzy. Otworzył usta, by coś powiedzieć, jednak wtedy z boksu wybiegł Zefir i zafundował mu opuchliznę na twarzy i spotkanie z ziemią. Nico jęknął i spojrzał na nas.
- Wy... - wybełkotał.
- Chcesz go zabić? - zapytałam. - Jeśli tak, to masz moje pozwolenie.
<Haze?>

Od Amiszy CD. Aramisy

Bardzo mnie cieszyło, pochwała od samej księżniczki, zniżyłam łebek nad jej majestatem i odpowiedziałam na jej pytanie
-Śledziłam, a raczej obserwowałam bo, chciałam się nauczyć jak zmieniać się w człowieka
Aramisa podeszła do mnie i palcami uniosła mój łebek
-Można się nauczyć, ale większość ma tą zdolność wrodzoną, ty nie masz?
Pokiwałam głową przecząco.
-Hmmm... daj mi chwilę.
Więc przysiadłam na zadku przed bramą wejściową i czekałam na księżniczkę, która zmierzała do zamku.
Długo nie czekałam, bo Aramisa zaraz wróciła, uśmiechnięta
-Chcesz, mogę cię nauczyć jak zmieniać się w człowieka-oznajmiła i ułożyła rękę na biodrze
-Serio?

<Aramisa?>

Od Sary

Obudziłam się w wodzie. A tak właściwie w stawie. Wiedziałam, ze mogę oddychać pod wodą wiec nie robiło na mnie wrazenia to, ze jeszcze żyję. Popatrzyłam w górę i wynurzyłam sie z wody. Ale od razu skoczył na mnie wilk.
- Kim jesteś. - warknęła wadera.
- Nikim. -powiedziałam. Nie lubię sie kłucić więc.... udawałam głupią.
- Skąd jesteś.
- Z nikąd.
- Ta jasne. Widać, że nie jesteś z tąd.
- Oczywiście, ze nie.
- Pójdziesz ze mną. - powiedziała. Dobra. Pójdę. Co mi szkodzi? Jak będzie coś nie tak to zmienię ich w rybki. albo koniki wodne ewentualnie w glony. Poszłam za waderą i usłyszałam czyjś głos
- Amisza. Gdzieś ty była?
- Orion.... nigdzie.
- Kto to jest? - teraz zobaczyłam wilka w całości. Był to basior co też zauważyłam po imieniu.
- Ta wadera była na naszych terenach.
- gdzie dokładnie?
- W górach kryształowych. W tej rzece.
- Kim jesteś? - spytał mnie basior ale ja na wszystko mam odpowiedź. No cóż. Ale tylko jedną.
- Nikim
- Z kąd pochodzisz?
- Z nikąd.
- To nic nie da. Próbowałam się czegoś dowiedzieć ale jest mało rozmowna.
- Aha... - mróknoł wilk w zamysleniu. Czułam się jak intruz. Tak też było w rzeczywistości.

<Amisza?>

Od Aramisy CD. Amiszy

Przez cały ranek, gdy załatwiałam pewne sprawy w Mieście i polowałam, miałam wrażenie, że ktoś mnie obserwuje. Uczucie czasem znikało, a czasem nasilało się, szczególnie, gdy przemieniałam się z wilczycy w dziewczynę i na odwrót. Po udanym polowaniu i smacznym posiłku pod ludzką postacią ruszyłam na zamek. Dziwne wrażenie zniknęło i pojawiło się dopiero, gdy przechodziłam przez dziedziniec. Wchodząc do stajni rzuciłam ukradkowe spojrzenie na plac... i wtedy dostrzegłam jakiś cień. Postać widoczna była zaledwie przez ułamek sekundy, ale mogła być dowodem na to, że rano faktycznie byłam obserwowana. Cóż...
Właśnie napełniałam wiadro wodą, gdy kątem oka znów dostrzegłam cień.
- Kim jesteś? - zapytałam.
- Skąd wiesz o mojej obecności? - usłyszałam delikatny głos jakiejś wilczycy.
- Zobaczyłam cię teraz. Śledzisz mnie od rana?
- Tak - przyznał głos.
- Doskonale sobie radzisz. Widziałam cię dopiero na zamku. i to tylko przez chwilkę.
- Dziękuję. Jestem Amisza - powiedziała wilczyca i wyszła zza drzwi. Była niska, wyglądała na młodą, a na głowie miała bujną rudą czuprynę.
- Aramisa. Obejdzie się bez tytułów. Śledziłaś mnie od rana, mogę wiedzieć, dlaczego?
<Amisza?>