Zapraszam do nowej części bloga:

 

Dark or Light?

Od Haka CD. Aramisy

Uśmiechnąłem się delikatnie i nagle przypomniałem sobie o swoim zadaniu.
- Wybacz, ale muszę już iść... - Cofnąłem się krok do tyłu i pokazałem jej siatkę.
- Ah! Wybacz zatrzymałam cię...
- Nic się nie stało... - Skinąłem głową i zacząłem odchodzić. - Do zobaczenia... - Pomachałem w jej stronę i zniknąłem za drzwiami, prowadzącymi na główny korytarz.
Po chwili dotarłem do wojowników czekających na dostawę mięsa. Przekazałem im siatkę z pożywieniem i pożegnałem się z nimi. Zanim wróciłem do pokoju musiałem jeszcze zrobić mały zwiad i to było na dzisiaj tyle. Trochę zmęczony wróciłem do domu i wziąłem Ao na ręce. Usiadłem sobie na łóżku i przejechałem delikatnie palcem po puszystym ogonku wiewiórki.
- Ty to masz dobrze... - Mruknąłem rozbawiony. - Ciągle tylko śpisz, jesz i bawisz się...
Zwierzak spojrzał na mnie swoimi dużymi oczami, po czym wskoczył mi na ramię. Uśmiechnąłem się delikatnie i podniosłem się z łóżka.
- Pójdę sobie jeszcze poćwiczyć... - Stwierdziłem i wyszedłem z moim małym towarzyszem z pokoju.
Oczywiście wziąłem swoją ukochaną broń i jeszcze wstąpiłem po łuk, który zabrałem ze zbrojowni. Wyszedłem na zewnątrz i poszedłem na plac ćwiczeń, który o tej porze był zwykle pusty. Odłożyłem sprzęt na bok i pognałem jeszcze do stajni, aby osiodłać konia. Kiedy wszystko było już gotowe, wsiadłem na wierzchowca i chwyciłem łuk ze strzałami. W tym czasie Ao zeskoczyła z mojego ramienia i usiadła sobie na niewielkim kamyczku, bacznie mnie obserwując.
Ustawiłem konia w linii prostej i popędziłem go do galopu. Szybko wyciągnąłem jedną ze strzał i wycelowałem w tarczę.

Kiedy wykonałem pomyślnie zadanie, poklepałem konia po szyi i powtórzyłem ćwiczenie jeszcze kilka razy.

< Księżniczko? Taa trochę długo... >

Od Haze cd. Nico

– Ku*wa. – mruknęłam od razu, gdy otworzyłam oczy. Po chwili dodałam – Mój łeb.
Dopiero teraz zobaczyłam chłopaka. Siedział naprzeciw. Uważnie zmierzyłam go wzrokiem.
Miał rude włosy, sterczące między nimi coś na kształt uszu, w których dyndały kolczyki, bladą cerę i niebieskie oczy.
    Rozłożyłam skrzydła, gotowa w każdej chwili go nimi trzasnąć.
– Czy jako dziewczyna, nie powinnaś nienawidzić alkoholu?
– A czy ty powinieneś się wtrącać? – odparłam od razu.
~ Haze, ogarnij się. Miałaś w planach zamarznąć na ulicy?
Możliwe, Akkurze, możliwe. – pomyślałam.
Wstałam, by po chwili zachwiać się i upaść.
Cicho warknęłam i zmieniłam się w wilka. Ponownie wyprostowałam łapy. Podparłam się na skrzydłach i jakoś udało mi się kawałek przejść.
– Dziękuję bardzo, ale muszę już iść. – prychnęłam przez ramię.

< Nico? >

Od Aramisy CD. Nico

Widok nieznajomego basiora o brązowym futrze stojącego przy złamanej półce zaskoczył mnie. Cofnęłam się o krok i weszłam do spiżarni, w której stali już Nyks i jeden z kucharzy.
- Co się tu dzieje? - zapytałam. - Kim jesteś i co tu robisz?
- Nazywam się Nico... - zaczął wilk i zamilkł.
- Co tu robiłeś?
- Wpadłem tak na chwilę... zdrzemnąć się...
- Kłamiesz - przerwałam mu. - Nikt cię nie widział.
- Wszedłem przez okno.
- To okno? - upewniłam się, wskazując jedyne w pomieszczeniu okno. - Od przedwczoraj jest zamknięte, specjalnie przed ucztą. Nie pogrążaj się.
- No dobrze - wymruczał Nico, patrząc gdzieś w bok.
- Za mną - rozkazałam, wyprowadzając basiora ze spiżarni. Wyszłam po schodach na pierwsze piętro, a potem przeszłam kilkoma korytarzami. Zatrzymałam się w ciemnym zaułku.
- Wiesz, królowej się to nie spodoba. Albo raczej już się nie spodobało, bo wie o wszystkim.
- Macie strasznie szybkich informatorów - stwierdził Nico.
- Brałeś coś ze spiżarni? Jakieś jedzenie? Tylko nie kłam.
- Tak, brałem.
- Wiesz, że możesz skończyć w lochach?
- Co się tak tym przejmujesz? Zapewne i tak ucieknę.
- A potem ktoś cię złapie i zabije albo wpadniesz w jakieś bagno czy ruchome piaski. Słuchaj, nie chcę, by ledwie po przybyciu do tego królestwa wilki popadały w kłopoty.
- Obawiam się, że raczej nie masz na to wpływu. Chociaż wyglądasz na kogoś ważnego.
- Jestem kimś ważnym i mam na to wpływ. Nazywam się Aramisa, jestem władczynią tego królestwa. I powinnam cię ukarać, jako złodzieja.
- Nie zrobisz tego?
- Zrobię, choć wyrok będzie łagodniejszy. Pod warunkiem, że zgodzisz się zostać obywatelem.
<Nico?>

Od Nico CD. Haze

Szedłem miastem kiedy na moich oczach jakaś dziewczyna straciła przytomność. Podszedłem do niej powoli, a z jej kapturka wypełzł tęczowy wąż.
-Nie martw się, noc jej złego nie zrobię.
Po czym wąż wrócił do jej bluzy. Powoli podniosłem dziewczynę z ziemi i zabrałem ja do mojej kryjówki w lesie. Od dziewczyny dawało mocno alkoholem, położyłem ja na łóżku i obok postawiłem miskę, tak na wszelki wypadek. W tym czasie wąż wypełzł i leżał niedaleko dziewczyny.
-Więc nazywasz się Akkur, tak?
-Tak
odparł wąż, po dłuższej rozmowie postanowiłem pójść spać, następnego dnia gdy się obudziłem dziewczyna nadal była nieprzytomna.
(Haze)

Od Haze

Wyszłam z lokalu. Już dawno było po północy.
~ Jesteś pijana.
– Akkur, nie jestem! To był zaledwie kieliszek... – potknęłam się.
~ Kieliszek? Raczej cztery flaszki!
– E tam. Mogę rozmawiać i chodzić, więc nie jest źle! Jestem tylko lekko wstawiona. Bywało, że gliny zaciągały mnie do domu... – wybełkotałam.
Przeszłam z lewej strony chodnika na prawą.
~ Ale wiesz, że masz złamany nos?
Zignorowałam węża.
– Grawitacja to zło... – mruknęłam – Czuję się jak w krzywym pokoju; ściąga mnie na wszystkie strony.
~ Tak, a obcym mówisz, że omijasz dziury.
– Ten słup się naprzykrza! Trzeba mu przywalić... – warknęłam, ni stąd, ni z owąd. Zachwiałam się, podchodząc do jakiegoś pachołka.
~ Haze!
– Dobra, dobra... – przeszłam dalej. – Czemu ktoś rusza czarnymi plamami? Plamy, plamy... Wszędzie są plamy! Imwazja czarnych plam! – powiedziałam.
~ Nigdy nie zrozumiem ciebie, ani innych ludzi.
– Yhyhyhyh... Też się nie rozumiem. – zaśmiałam się.
Znowu zatoczyłam się na lewą stronę. Podparłam się dłonią o zimne cegły budynku.
~ Będziesz zwracać alkohol?
– Hm? Ni... Po pro... stu nic nie widzę.
Dostrzegłam jednak niewyraźną sylwetkę po drugiej stronie chodnika, oświetloną przez latarnię.
Później zdążyłam zarejestrować tylko zderzenie z ziemią i okropny ból.

< Ktoś? >

Od Nico do Aramisy

Hej, z tej strony Orion. Nico wszystko pięknie i klarownie ale, robisz bardzo dużo błędów. Nic tylko siąść i płakać. Poćwicz nad ortografią, proszę. :/ Wszystkie błędy poprawione, ale następnym razem opowieść odeślę do ciebie do poprawienia.

Przybyliśmy do brzegu
kapitan miał coś tu do załatwienia, a ja postanowiłem się po włóczyć. Parę godzin później oznajmił ojciec ze tu zostają, a on rzekł że wiem jak wrócić, na co miałem mu głowa. Okolica wydawała się być przyjemna, robiło się ciemno, a nie miałem gdzie spać. Nagle do moich oczu dotarł blask świateł z zamku.
-A gdyby tak...
Ruszyłem w stronę zamku po chwili znalazłem się pod jego murem. Wziąłem rozbieg i po chwili byłem już po drugiej stronie, skryłem się w gałęziach drzewa. Znalazłem nie daleko uchylone okno szybko przemknąłem do środka.
-Bingo.
Powiedziałem cicho gdy zauważyłem gdzie wyładowałem, była to spiżarnia. jedzenia i picia pod dostatkiem. Postanowiłem znaleźć sobie kryjówkę szybko się tam ulokowałem i zasnąłem.
***
Minęło już jakieś trzynaście dni odkąd tu siedzę i raz na jakiś czas stąd wychodzę. Leżałem i obserwowałem z kryjówki jak przychodzą po jedzenie w szybkim tempie.
-Pewnie coś ważnego się dzieje na górze.
Mówiłem do siebie w myślach. Do ,,piwnicy" weszła piękna wadera z błękitnym ogonem i towarzyszył jej basior czarno- szarej sierści, pech tak chciał ze polka o którą się oparłem załamała się i wylądowałem przed tą dwójką.
-,,Ale wpadłem."
Pomyślałem, po czym szybko się odwróciłem w ich stronę.
<Aramisa?>

Nico

 
 
Imię: Nico
Wiek: obchodzi urodziny, ale czasu nie liczył, ale prawdopodobnie ma 5,5 lat
Płeć: basior
Klan: Lisiego cienia uważany za zaginiony lub wymarły
Hierarchia: mieszkańcem.
Stanowisko/a: szpieg i strateg
Moce: 1Maat - materializacja i dematerializacja dowolnego przedmiotu.
2Mroki powoduje ze może się kontaktować telepatycznie i przenosić się do danej osoby.
3.Lisi ogień w 3 kolorach niebieski, zielony lub czerwony.
4.Lisia niespodzianka-Na każdego oddziałuje inaczej więc trudno powiedzieć co się stanie danej osobie.
5.Klori- Wtopienie się w tło i bezszelestne poruszanie. Jeśli wpadnie na kogoś musi zejść mu z punktu widzenia i odczekać 5 sekund by go nie zobaczył.
6.Arier- wtargniecie do czyjegoś umysłu, może czytać mu w myślach, ale też może spowodować ogromny ból.
7Deringer-Ta moc ma chyba 5 stopnie, ale głównie chodzi oto gdy jak mu spojrzysz w oczy paraliżuje cię strach i nic nie możesz zrobić. (Ma wtedy czerwone oczy i musisz chodź na chwilę na nie spojrzeć.


umiejętność:
*Siła 11
*Zabójczość 12
*Wytrzymałość 25
*Inteligencja 27
*Zwinność 20
Charakter: Nie udaje kogoś innego inie jest przed innymi. Innych sprawdza swoimi metodami, które rzadko co go zawodzą. Nie uważa się za kogoś lepszego od innych ale domaga się szacunku od młodszych i sam stara się szanować starszych chodź sam nie zawsze tak robi bo uważa ich za równych. Nico jest cwanym lisem uwielbiającym zasady, w drastycznych momentach zawierający pakty z przeciwnikiem. Nauczony jest cierpliwości, ale owa nie do każdej czynności posiada. Większości poznanych mu ,,ludzi" traktuje na równi. Jest zwariowany, a polecenia wykonuje po swojemu jak widzi w nich brak sensu. Wbrew pozoru jest dobrym strategiem, a jego słowa spełniają się w 99% mimo ze nie jest wyrocznia. Mimo ze czasem jest strasznym leniem to wykona co należy. Ale mimo wszystko ma jako taki szacunek dla władców nawet jeśli są od niego młodsi( chodź nie zawsze).
Cechy szczególne: Nico ma kolczyki w uszach, znamię klanu na lewym ramieniu.
Status: Wolny
Liri: 100
Korony: 5
Lubi: słodycze, wszystko co słodkie,zabawę, wyzwania, wspinać się
Nie lubi: nie przepada za białą czekoladą, co dziwne nie znosi pająków,
Głos: https://youtu.be/LLdYDZZqJfU

Rodzina: Żeglują po świecie
Historia: Nico urodził się na mozu Nanaboka, jego ojciec jest kapitanem załogi, od małego wychowywał się na statku i od czasu do czasu schodził na ląd. Gdy jego rodzina uzupełniała zapasy on bawił się z rówieśnikami. Pewnego razu podczas pierwszego sztormu Nico wypad za burtę, a jego rodzice byli ta wiadomością, a raczej widokiem wstrząśnięci. Wtedy Nico odkrył właśnie swoją moc i został nazwany Orir co oznacza szczęście. Zaczął swoje treningi, który pomogły mu w kontroli mocy i nabycia lepszej równowagi. Gdy jego statek przybył do jednego z brzegu Nico poszedł sprawdzić co u jego starych znajomych, a ci go nazwali go Kitsune bo gdy się zjawiał działy się u nich dobre rzeczy. I Tak po dłuższym czasie trafili tu.
Autor: yuki21

Od Haze cd. Ruki

Niesłyszalnie prychnęłam.
Rowan. Nie. Jest. Mój.
Jest dziki. Przybywa tylko wtedy, gdy go potrzeba. Nie będę ryzykować, że ta... Nowa, go zabije.
– Mam gdzieś rozkazy Aramisy. Trzymaj się z dala od Rowana. – warknęłam.
Nie czekając na odpowiedź Ruki, zmieniłam się w szarego szczurza i czmyhnęłam w cień.
     Pojawiłam się na dachu. Zmieniłam się w człowieka, tym razem iluzją, bo nie chciałam męczyć Cieni i usiadłam na murku, który oddzielał mnie od spadnięcia. 
Delikatnie ruszając skrzydłami, odgarniałam dłońmi śnieg. Zupełnie niespodziewanie, ten sam stopniał. Podniosłam głowę i szeroko się uśmiechnęłam.
– Fenek!
Ognisty ptak musnął dziobem me ramie. Zaśmiałam się.
– Co, mały? Zimno ci? Nie przytulę cię, bo... – mruknęłam, gdy coraz natarczywiej skubał moją rękę. Nagle jego pióra przestały płonąć.
Pokręciłam głową, a on wykorzystał okazję i wskoczył mi na kolana.
~ Czuję się zdradzony.
Akkur wsunął się na moją rękę. Fenek zaskrzeczał w jego stronę.
~ Jest niewychowany! Gdybyś słyszała, co właśnie powiedział...
Słowa węża zagłuszył mój śmiech. Zachwiałam się, i gdyby nie moje skrzydła, spadłabym na drogę.
– A moim zdaniem jest uroooczy! – zachichotałam, gdy feniks wzniósł się w powietrze, wyraźnie zdezorientowany nagłym łomotem skrzydeł.
~ Zachowujesz się jak dziecko
– No i co?

< Ruka? * zaczyna śpiewać* nie miałam pomysłu, nie, nie, nie... XD >

Od Ruki CD Haze

Zwróciłam dostrzegając złośliwe iskierki w oczach Haze. Wreszcie w pewnej dużej sali spotkałam Aramisę. Nie spuszczałam idącej za mną Haze z oka. Dopiero teraz zauważyłam ile ma przy sobie broni. Zawsze ufałam jedynie swym kłom, pazurom, zmysłom i instynktowi. Jednak taka broń to też niezła rzecz. Może kiedyś sobie taką skołuję.
Obie weszłyśmy do sali. Aramisa zaczęła ode mnie.
- Ruka, doniesiono mi o twoim dzisiejszym incydencie. Nie wiem czy ktoś Cię dobrze nie poinformował, ale w naszym królestwie nie polujemy na konie. Jest to wręcz zakazane. - patrzyła chłodno, ale zdążyłam się już do tego przyzwyczaić. Kątem oka dostrzegłam ukrywaną radość Haze. Pewnie cieszyła się z tego, że zaliczyłam wpadkę już pierwszego dnia.
- Tym razem nie poniesiesz konsekwencji, ale taka sytuacja nie może się powtórzyć. - westchnęła Aramisa. Haze wytrzeszczyła oczy. Pewnie myślała, że nieźle mi się dostanie.
- Dostaniesz swą pierwszą misję już w krótce, ale najpierw musisz się czegoś nauczyć - powiedziała Ara - Nauczysz się zaprzyjaźnić z koniem. Nieważne jakim. Masz mieć konie za przyjaciół, a nie łatwy posiłek. Koń z pewnością Ci się przyda jako informatorce.
Mówiła te słowa z pasją przecierając stare wazony na stoliku. Przyjaźń z koniem ? Heh, czuję, że to nie wypali, ale okej, sprzeciwiać się nie będę.
- Haze, Ty z kolei pomożesz jej razem z Rowanem. Jak już to zrobicie, obie dostaniecie naprawdę ważną misję. Czy wszystko jasne? - spytała. Haze chciała wyrazić sprzeciw, ale alfa natychmiast dała jej znak ostrzegawczy. Szczerze mówiąc mi też ten plan niezbyt się podobał. Nie chciało mi się wierzyć, że Haze mogłaby mi w czymś pomóc, no ale w sumie ona ma konia więc... Wadera z gniewem wyszła z sali. Ja również skierowałam się do wyjścia.
- Powodzenia - rzekła Ara.
Skinęłam głową na znak podziękowania i wyszłam, zastanawiając się jak się skończy ten dziwny i (według mnie) bezsensowny pomysł Ary.
< Haze? Wreszcie się zabrałam do pisania >

Wyniki Eventu Świątecznego

Ilość Śnieżynek posiadanych przez wilki:
Haze - 22
Ruka - 3
Aramisa - 3
Ezra - 1
Hak - 1

Cena jednej Śnieżynki - 20 L
Świąteczny Targ pojawi się wkrótce.

Konkurs na opowiadania walkowerem wygrywa Haze. W sprawie nagrody proszona jest o kontakt.

To tyle moich ogłoszeń.

Aramisa

Szczęśliwego Nowego Roku!

Od Ezry CD Aramisa

- Na górę naleśników - zaśmiałam się.
Zasiadłyśmy na swych koniach i ruszyłyśmy w drogę powrotną.
***
Już po niespełna godzinie, byłyśmy na miejscu. Odprowadziłyśmy konie do stajni, po czym udałyśmy się na zamek. Szłyśmy przez korytarze, aż do stołówki, która była umieszczona w południowych komnatach.
- Halo? - zapytała Aramisa, przyglądając się pustej sali.
- Chyba nikogo nie ma - powiedziałam, idąc tuż za nią.
- W takim razie, chodźmy do kuchni! - klasnęła w ręce.
Weszłyśmy do kuchni. Tutaj też nikogo nie było... Przecież to jest zamek! Służba powinna pracować dwadzieścia cztery na dobę...
- Coś za pusto tutaj... - szepnęłam, podchodząc do lodówki.
- Dzisiaj jest święto. Zapewne, wyszli wcześniej z pracy - odpowiedziała, sięgając do jednej z szafek. - W takim razie, naleśniki przygotujemy same!
Na samym początku, przygotowałyśmy wszystkie składniki. Mleko, jajka, mąka i kilka innych produktów. Wszystko wsypałyśmy do jednej miski w zgodnych ilościach.
- Jest tu gdzieś mikser... - mruknęłam pod nosem, przeglądając kolejną z szafek.
- Na dole - odpowiedziała dziewczyna, wskazując wzrokiem na wspomniane przed chwilą miejsce,
- Ach... - schyliłam się i wyciągnęłam urządzenie.
Mikser był włączony do czasu, aż masa stała się dosyć gęsta. Na rozgrzaną patelnię, Aramisa wlała chochelkę substancji, tym samym rozpoczynając smażenie.
Kilka minut później, na dwóch talerzach leżały ładnie przyozdobiony deser.
- Smacznego - powiedziałam, zaczynając jeść.
<Aramisa?>

Od Haze cd. Ruki

Jeden z Cieni usiadł na moim karku, a reszta rozpłynęła się w powietrzu.
– Dlaczego za mną idziesz?
– A zgadnij. – prychnęłam,
– Nie będę się bawić w zgadywanki. – odparła.
Ciekawe, ciekawe...
– Cóż... Istnieją dwa powody, ale ujawnię ci tylko jeden. – zaśmiałam się, ale w moim głosie nie było radości. – Możliwe, że już teraz będziemy musiały razem pracować przy jednej z misji. Albo Aramisie zabrakło czasu na dwa spotkania. Miałam cię przypomnieć, że masz się stawić u Królowej, ale sama się zjawiłaś.
  Wciąż szła do przodu. Zaczęłam bawić się wstążką, myśląc, kiedy zorientuje się, że dawno minęła drzwi do odpowiedniej sali.
   W końcu cicho odkaszlnęłam.
– Radziłbym zawrócić. – w moich oczach zabłysła iskierka złośliwości.

< Ruka? ¤.¤ Tylko jej nie atakuj, w piórach ma sztylety ¤.¤ >

Od Ruki CD Haze

Kiedy się obudziłam, byłam trochę przysypana sypkim śniegiem. Leniwie otworzyłam oczy. Wstałam i otrząsnęłam się, trzymając za bolącą  głowę. Rozejrzałam się dookoła.
~ Mój łeb, boli jak diabli. Heh, czyli rodzinka się odzywa ~
Uśmiechnęłam się ironicznie.
Nagle przede mną coś się ukazało i nachalnie się gapiło. Machnęłam  łapą i to coś się rozpłynęło. Później zorientowałam się, że to cienie. Widziałam już takie. Zapewne te mają coś tu do roboty.
~ Zmywam się stąd. Muszę się opatrzyć ~
Odeszłam kilka metrów od tamtego miejsca. Cienie w postaci ptaków podążały za mną. Być może one też idą tam gdzie ja. Tak czy inaczej musiałam się mieć na baczności.
Dotarłam do centrum watahy. Spotkałam jakąś waderę, która chciała mi pomóc. Jednak moje zachowanie i obecność cieni ją odstraszyło, więc bez słowa dała mi bandaże. Wzięłam i zaszyłam się w pobliskich zaroślach zamku. Kiedy skończyłam, wiedziałam, że wyglądam jak debil. Dlatego spowiłam się mgłą. Weszłam do środka by pogadać z alfą(?), podobno miała mi coś przekazać. Idę. Widzę, że Haze stoi przy bramie. Ona też mnie dostrzegła i obrzuciła mnie lodowatej spojrzeniem. Nie zrobiło to na mnie wrażenia.
~ Przyjemna wataha(?) ~ Westchnęłam, ironicznie śmiejąc się w duchu . Weszłam więc do środka, a Haze za mną.

< Haze? Za dobrze nie zaczęłyśmy xD >

Od Haze cd. Ruki

– Rowan!
Ogier spojrzał na mnie, jakby mówił, że to nie on. Cicho westchnęłam i zmieniłam się w człowieka, używając do tego małej, cienistej mrówki. Oparłam się o niego plecami.
– Zostawić ją tutaj?
Koń zamachał łbem w górę.
– Zgadzam się z tobą, mój drogi.
– Nie możesz.
– Akkur, wiesz, że prędzej pożywię się jej krwią, niż jej pomogę. 
– Aramisa będzie na ciebie wściekła.
– A wspominałam ci, że mam całkowicie wywalone na władze? Chciała zaatakować Rowana, to dostała za swoje. Tyle. Najwyżej będzie mieć guza. – wzruszyłam ramionami, oglądając ugryzienie na swojej ręce. Zaczęło się zasklepiać. Czując na sobie wzrok węża, niechętnie powiedziałam – Dobra, zostawię przy niej Cienie.
– Haze, Haze, Haze. Nigdy to do ciebie nie dotrze? Nigdy nie zdobędziesz przyjaciół, jeśli będziesz tak postępować.
- Pff... Przyjaźń nie istnieje, Akkur. Może ty to byś w końcu zrozumiał?
Złożyłam skrzydła i usiadłam na Rowanie. Z cieni wyłoniły się trzy postury ptaków, gdy koń przyśpieszył do cwału.

< Ruka? >

Od Ruki CD Haze

Bacznie obserwowałam waderę. Woda chyba niezbyt jej smakowała. Nie była mną zbyt zainteresowana i dobrze, skoro miałabym z nią współpracować lepiej niech każda zostanie przy swoim.
- Niedługo pewnie dostaniesz jakąś misję - rzuciła niby od niechcenia.
- Przecież od tego tu jestem - burknęłam.
- Zobaczymy - powiedziała z tajemnicą w głosie, po czym wzbiła się w powietrze. Jej skrzydła były jeszcze słabe. Wadera chwiała się w powietrzu. Było duże prawdopodobieństwo, że coś może się jej stać, ale co mnie to obchodzi. Każdy jest kowalem własnego losu.
Szłam przed siebie. Z północy wyczułam znajomą woń. To był koń, dość duży koń. W mgnieniu oka byłam na miejscu. Schowałam się w krzakach. Wdrapałam się na skalną półkę, szykując się do skoku. 3...2...1...i...skok. Między zwierzęciem, a moimi pazurami były centymetry. Nagle poczułam potężne uderzenie z prawej strony i runęłam na ziemię. Poczułam potworne ugryzienie. Walka była ostra. Łapa wadery ( poznałam po głosie) znalazła się w moim pysku. Ugryzłam więc aż usłyszałam kruszenie kości. Byłam szybsza i mocniejsza od niej. Teraz to ona leżała na ziemi. Nagle dostałam drugi cios, tym razem w głowę. Chyba ten koń mnie walnął. Zakręciło mi się w głowie, a potem zalała mnie ciemność.

< Haze?  Tylko nie rób z Ruki ofiary ;) >

Informacja

Czas na napisanie questów zostaje przedłużony do 29 grudnia.

Aramisa

Od Haze - Quest "Zabójca Ognia"

Obserwowałam obłoczek pary, wydobywający się z moich ust i lecący ku górze. Było zimno. Nawet bardzo. Śnieg trzaskał pod moim ciężarem. Za sobą zostawiałam odbicia łap.
   Według tej mapy, którą studiowałam przez godzinę, powinnam być w okolicach terenów, na których widziano wrogie ptaki, o piórach z metalu. A tu nawet śladu po nich! Najbardziej prawdopodobne było to, że ktoś kłamał, a najmniej, że po prostu się zgubiłam.
Z westchnieniem rezygnacji zmieniłam się w człowieka i przejechałam ręką po lodzie, który przypomniał ptaka. Wtem coś złapało mnie za dłoń. Drgnęłam, patrząc na zakrzywiony, szary dziób i czarne oczy zwierzęcia, w których krył się zarówno ból, jak i zaciekawienie. Pomarańczowe upierzenie pokryte było szronem, a dwa sterczące, długie pióra wydawały się być soplami lodu. Feniks? Przecież mróz je zabija! One są typem ognistym... To co on tu robi.
   Zwierz puścił, nadal się na mnie patrząc. Oczekiwał czegoś. Rozejrzałam się. Naliczyłam kilkanaście podobnych figur i niemal o połowę mniej feniksów, które się ruszały.
- Co tu się stało? - Mruknęłam do siebie. Ptak zaczął skrobać pazurem w ziemi.  Patrzałam na niego, to na zmarzniętą glebę.
- Wilk w pelerynie... - Mruczałam pod nosem. Feniks stracił śnieg na ubranie wilka. - Ze śniegu? - Energicznie potrząsnął głową. - W białej?
Zaczął znowu, co odebrałam jako znak, iż zgadłam.
   Kilka  minut później wstałam i podeszłam do wskazanego przez feniksa miejsca. Ślady łap. Osobnik lekkiej wagi, prawdopodobnie wadera. Albo wychudzony basior.
Podniosłam wzrok, podążając nim za śladami. Mogłabym pomyśleć, że to wilk z Północy, ale ślady w lodzie ujawniały, że pochodzi z Południa.
Skrzek bólu otrząsnął mnie z zamyślenia. Nie można zostawić ich na pastwę losu. Jakiś wulkan, ciepłe miejsce... Gdzie takie miejsce znaleźć w zimie?! Argh... Pozostaje zamek. Byłoby ciekawie. - Zachichotałam na myśl, o ognistych ptakach siejących spustoszenie w budynku.
  Cicho gwizdnęłam,  pochylając się nad lodowymi rzeźbami. Miałam nadzieję, że Rowan usłyszał wezwanie.
Zebrałam wszystkie  zwierzęta obok siebie, by ogrzewały się wzajemnie, i akurat donosiłam do nich ostatniego, gdy kopyta z głuchym stukotem dały znak o przybyciu konia. Aksamitne oczy kopytnego zdradzały, że był na mnie zły, za wezwanie w takie miejsce. 
Uśmiechnęłam się, głaszcząc ogiera po płaskim łbie.
– Rowan, pomożesz mi, prawda? – wyszeptałam. Zarzucił głową, co raczej oznaczało "Tak". 
Przejrzałam rzeczy, które miałam przy sobie. Koc, lina, kilka ciepłych ubrań. Okay, powinno się udać je przewieźć.
    Rozpaliłam ognisko, co było dość trudne i zajęłam się łączniem w bezpieczny sposób sznura z płachtą. Lód na piórach troszeczkę stopniał, przez co teraz był wygładzony i lśniący. Co chwilę patrzyłam na zmarznięte ptaki.
    W końcu, po jakiejś godzinie, oplotłam wokół Rowana linę, a na kocu posadziłam feniksy. Wskoczyłam na młodego konia pociągowego i zachęciłam do ruszenia.
***
Koń naparł kopytami o śnieg. Byliśmy bardzo blisko celu, a on miał dosyć zaciągania ptaków. Dawno zeskoczyłam z jego grzbietu, idąc teraz obok jego głowy. 
– Dawaj... – mruczałam cicho, jak automat. Myślami byłam przy wilku. Podsumowałam fakty i uznałam, że jestem w kropce. Biała peleryna, Południe, klan lodu...
    Rowan zatrzymał się przed bramą. Kiwnęłam głową do strażników. Zrozumieli sygnał i gdy tylko odczepiłam linę, zabrali feniksy do środka. Dałam Rowanowi odpocząć, a sama wróciłam na zamrożone tereny.
      Przetarłam dłońmi ramiona, wdychając powietrze, przepełnione zapachem siarki i zimy. Prócz odbić łap, wilk nie zostawił żadnych śladów.
Podniosłam głowę, patrząc się w niewidzialny punkt. Jeżeli nie cofnie się czaru, może on się rozprzestrzenić.  Zazgrzytałam zębami. Nie muszę powiadamiać o tym, gdzie się wybieram. Jako informator muszę też się dowiedzieć, co spowodowało tę pogodę, na terenach zazwyczaj ciepłych. A brak informacji nie ułatwi mi pisania raportu. Tak więc, wszystkie ruchy dozwolone.
***
Spakowałam najpotrzebniejsze rzeczy i wymknęłam się na dwór. Było jeszcze zimniej niż w dzień - czego się spodziewałam po zimie? - a panująca cisza była przygnębiająca. Plusem był brak strażników.
   Gdy zawiał wiatr, prosto w moją twarz, nie wiedziałam, czy zwrócić kolację, czy się dusić. Była to u mnie częsta reakcja na podmuchy. Uczucie minęło, więc mogłam iść dalej.  Mym celem było południe.
Zaczęłam nucić piosenkę.
      Szłam wszystkimi znanymi skrótami. Granica była blisko, gdy w tym samym kierunku co ja, powietrze przeszyła biała peleryna. Moja reakcja była błyskawiczna- zmiana w wilka i ogrodzenie najbliższego terenu wysokim murem, który wręcz przypomniał pokój, bowiem posiadał jeszcze górną ścianę.
Wzniosłam się w powietrze. Moje serce waliło tak głośno, że byłam wręcz pewna, iż tajemnicza postać je słyszy.
   Załopotałam skrzydłami, oblatując całą "klatkę". Nic. Ani śladu.
Nagle, ni stąd, ni zowąd, rozległo się głośne sapanie. Z uśmiechem zleciałam w dół. Ale, zamiast wilka, zobaczyłam byka. Zwierz dumnie podnosił długie rogi, a jego onyksowa sierść lśniła od potu. A jego oczy... Jego oczy były najdziwniejsze- czarne i puste. Jakby... Nie ssaka.
Zmrużyłam oczy i wysunęłam kły. Zaatakowaliśmy w tym samym momencie. Wbiłam zęby w jego nogę, po czym ją puściłam i splunęłam. Jego krew była inna. Ohydna. Jeleniowaty kulał, jednak zahamował i odwrócił się. Z jego chrap unosiła się para.
Wyglądem przypomniał żywego trupa, jednak one nie oddychają. Możliwe, że był posłańcem.
Ale nadal nie rozumiem, jakim cudem. Przecież wyraźnie widziałam białą pelerynę, a złapał się tylko jeleń.
Zaszarżował. W porę się uchyliłam, ale jego róg przejechał mi po grzbiecie.
Syknęłam. Wypuściłabym go, ale moc nie  chciała ustąpić. Pierwszy raz od bardzo dawna nie mogłam  usunąć iluzji.
Słyszałam stukot kopyt, który przerodził się w odbijanie się łap od gleby.
Kątem oka widziałam szarą sierść, siwe włosy i czerwone znaki na skórze istoty. Odwróciłam się, uważając, by nie odsłonić  gardła. Biała peleryna! Ha, wiedziałam, że coś tu nie gra! Wilczyca odsłoniła kły.
Cicho mruknęłam wiązankę przekleństw, gdy moje łapy przymarzły do podłoża. Serio? Widząc, że nie mogę się ruszyć, skoczyła. Pomyślałam, jak bardzo nienawidzę zimy, i przykucnęłam. Poleciała nade mną. 
Skrzywiłam się i uderzyłam skrzydłami w lód. Zabolało, ale zamrożona ciecz popękała i rozsypała się. Powtórzyłam ruch i byłam wolna. Jak chce wojnę, to ją dostanie.
Uniosłam się w powietrze, tworząc tuzin cienistych stworzeń. Były to gryfy, lwy, orły i wilki. Wszystkie czekały. Skoro iluzja nie działa, to od czego są inne moce? Ogień zwalcza lód, który zwycięża roślinność.
Warknęłam gardłowo, gdy wadera zbliżyła się. Cienie odebrały to jako sygnał.
* Po długich męczarniach uznałam, że nie umiem opisywać walk- tepnijmy się do momentu, gdy jest już trup. *
Kazałam zniknąć Cieniom, zostawiając jednego gryfa. Jeszcze raz spojrzałam na rozszarpane ciało i ogólne pobojowisko. Wszystko pokryła srebrna i bordowa krew, szron osiadł na murze. 
Uderzyłam skrzydłami, lądując powoli na śniegu. Ostrożnie położyłam łapę na białym puchu. Odetchnęłam z ulgą. Po chwili udało mi się usunąć mur.
  Upewniłam się, czy obca nie żyje. Nie wyczuwałam pulsu, ani oddechu. Cóż... Miejmy nadzieję, że jej śmierć cofnie czar.
  Już miałam usiąść na cienistego gryfa, gdy ziemia załamała się. Błękitny duch wilczycy wyszedł z jej ciała i uśmiechnął się. Nie było w tym nic przyjaznego.
  Zaczęłam spadać w dół.
Gorączkowo machałam łapami i skrzydłami, jednak nic to nie dało. Ciemność była coraz bliżej...
Od autorki
Żeby nie było. Gryf specjalnie pojawił się na końcu, a Haze żyje. Wesołych świąt! XD

Od Haze - Quest "Śnieżny Królik"

Dwudziesty czwarty grudnia. Jeden z najgorszych dni. Zimno, ponuro, mglisto. Wprawdzie lubię mgłę, może to przez imię, ale w połączeniu z poranną ciemnością jest okropna.
Jak zwykle wygrzewałam się w cieniu, podsłuchując z dachu rozmowy. Kiedy już ktoś wychodził zza drzwi, zaczynał rozmawiać o świętach, a więc i o legendach. Jedna z nich pojawiała się często; opowiadała o Śnieżnym Króliku, który spełnia jedno życzenie. Brednie.
   Mimo, iż uważałam, że to kłamstwa, przy każdym białym stworzeniu odwracałam głowę.

***

Powoli zsunęłam się po rynnie, czujnie obserwując zwierzę. Czyżby mit okazał się prawdą?
  Szary królik, stał na tylnych łapkach i ruszał uroczo noskiem. Na szyi, otoczonej puchatym kołnierzem, kołysał się łańcuszek z srebrną zawieszką  w kształcie gwiazdy.

  Nie był zwykły. Zmieniłam się w wilka, w cieniu skradając do szaraka. Zostawiałam na śniegu odbicia na łap. Kilka razy musiałam się zatrzymać, bo sople spadały tuż przed moim nosem. Gdy byłam blisko, zaledwie trzy metry od niego, skoczyłam do przodu. Zwierzakowi poplątały się łapy i to wystarczyło. Przygniotłam go łapami.
Nagle zatrzymałam się, nie pozwalając królikowi się uwolnić.
Zdałam sobie sprawę, że nie mam marzeń. A  przynajmniej takich, które mogłabym zrealizować, nawet przy pomocy magii.
Westchnęłam cicho i zmieniłam się w człowieka, rozglądając się. Głaszcząc królika między uszami, podeszłam do małego dziecka. Siedziało na zimnym śniegu, w podartym płaszczyku, trzymając w rączkach młodego orła. Przykucnęłam.
– Cześć. – Szepnęłam delikatnie. To, że jestem wredna, nie znaczy, że nie umiem się dziećmi opiekować. – Co chciałbyś na święta?

Chłopiec podniósł w moją stronę ciemne oczka. Jego oczy mówiły wszystko.
Uśmiechnęłam się, i nadal głaszcząc królika, wyszeptałam życzenie, które należało tak naprawdę do chłopca.
    Z jednego z domów wyszła rodzina. Zaprosili chłopca do mieszkania, a ten z widoczną radością rzucił się im w ramiona. Orzeł podleciał mu na ramię.
 Widząc tę scenkę, coś ukłuło mnie w sercu. Szybko się jednak otrząsnęłam, niwelując uczucie. Jednak wizja dziewczynki z fioletowymi włosami, siedzącej z rodziną przy stole, co chwilę powracała...
  Pogłaskałam parę razy królika, który już spokojnie wtulał się w moją bluzę. Potem przeniosłam go do bezpiecznego miejsca i wypuściłam.